Έχω πει πολλές φορές ότι η ψυχή γνωρίζει πρόσωπα και γεγονότα από το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον, αλλά το υποσυνείδητο δεν μπορεί να μας δείξει ακριβώς το άτομο, να το αποδώσει σωστά  όπως είναι,  αλλά  κάνει κράματα από όλα όσα έχει κρατήσει, όμως μπορούμε να νιώσουμε τη πραγματική θωριά του  ατόμου και την αίσθηση του. Νιώθουμε ζεστασιά, ότι κολλάμε μ’ αυτόν. Όμως, η εικόνα δεν μας πείθει και πολύ.  Ακόμα κι ένα τέρας να δούμε, ένα δήμιο στο όνειρο, όταν η αίσθηση είναι καλή, θα το αγαπήσουμε.  Θα το νιώσουμε οικείο, διότι προορίζεται για εμάς. Στην πραγματικότητα είναι εκείνος που θα πάρουμε ή θα ζήσουμε μαζί του με άλλη μορφή.

Επίσης, το άτομο που βλέπουμε οικείο είναι συμβολικά η προσωπικότητά μας, η ψυχή το σώμα και το πνεύμα μας προσωποποιημένα.  Είναι άτομα που έχουμε γνωρίσει και μπήκαν στην καρδιά μας, εκπέμπουμε στην ίδια συχνότητα, αλλά από τον πολύ καιρό που έχουμε να τους δούμε τους έχουμε ξεχάσει. Επίσης είναι η αντίληψη ότι αυτά τα άτομα θα τα γνωρίσουμε στην πραγματικότητα. Όλα αυτά έχουν μια περίεργη επιρροή ανάμεσα στην ψυχή και το υποσυνείδητο και όταν τους δούμε θα τους αναγνωρίσουμε και θα πούμε πού τον ξέρω αυτόν;  Κάπου τον έχω ξαναδεί. Στο χθεσινό όνειρο μήπως αντιλήφθηκες την παρουσία του; Δεν θα βρεις όμως την απάντηση. Επειδή είναι πολλοί οι κλάδοι αυτού του ονείρου αποτελεί ξεχωριστή κατηγορία ονείρων.  Αυτό γίνεται γιατί στο όνειρο κάποιες φορές μπορεί να μας φανεί οικείος, αλλά όχι στην πραγματικότητα.  Γι’ αυτό το λόγο,  είναι παράλληλο και αντίθετο με το deja vu. Αυτό γίνεται διότι κάποιες φορές αυτό το άτομο είναι συμβολικά μια κατάσταση που αφορά εμάς και είναι η κατάσταση που είναι οικεία και όχι το άτομο. Όταν όμως αφορά το άτομο τότε το deja vu  δουλεύει.

Όταν δεν γνωρίζουμε κάποιον αλλά στο όνειρο είναι οικείος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.