Είναι όνειρα από τη ζώνη του λυκόφωτος, πλασμένα από εμάς για μας, είναι όνειρα υπερφυσικά, που δείχνουν έναν άλλο κόσμο απ’ αυτό που ξέρουμε, απ’ αυτό που ζούμε, δομημένο και κατασκευασμένο από δικά μας υλικά, από δικά μας όντα. Όνειρα που δεν έχουν κάτι γήινο, αλλά είμαστε σίγουροι ότι είναι ο δικός μας κόσμος ή δεν είμαστε σίγουροι γι’ αυτόν.

http://2.bp.blogspot.com/-kSwtO4EAqZ8/T-VpnUupn9I/AAAAAAAAMxQ/lLdZphz0_s8/s1600/12.jpeg

Καλό είναι να δούμε αυτό τον κόσμο για μια φορά στον ύπνο μας, σαν ειδικό όνειρο,  να δραπετεύσουμε απ’ αυτόν, να φύγουμε, να πετάξουμε, να γκρεμιστούμε, να πνιγούμε σε μια ροζ θάλασσα ή να πέσουμε σε ένα γκρεμό που είναι γεμάτος ουρανό.  Εκεί όμως πρέπει να ψάξουμε ένα δέντρο, που είναι το στήριγμα για να πιστέψουμε στον πραγματικό μας κόσμο και να μείνουμε εκεί. Όταν δεν υπάρχει αυτό το στήριγμα, το άτομο θέλει να μείνει στον κόσμο αυτό, διότι ο δικός μας τον απογοητεύει και τον βασανίζει. Όμως, ψάχνοντας αυτό το στήριγμα, δηλώνει ότι θέλει να φύγει, να παλέψει, έχει τη δύναμη να το κάνει. Δεν το κάνουν όλες οι ψυχές αυτό δυστυχώς, μόνο οι δυνατές, διότι αυτός ο  δικός τους κόσμος  τους δίνει ασφάλεια και χαρά. Όμως, η παραμονή εκεί για πολύ καιρό μπορεί να στερήσει  στο άτομο τη δυνατότητα να βρει την πραγματική χαρά, να την βιώσει σε ένα πραγματικό κόσμο. Μοιάζει σαν ένα άτομο που έχει μεν αλτσχάιμερ και συμβιώνει με τους άλλους, αλλά σε άλλη συχνότητα. Δεν υπάρχει επαφή. Είναι κακό να μην νιώθεις τι γίνεται γύρω σου, να μην αισθάνεσαι, να μην πονάς, αλλά αρνείσαι να το κάνεις, επειδή ο κόσμος σου γεννά ανασφάλειες και πόνο. Αυτά τα όνειρα τα βλέπουν τα καταθλιπτικά άτομα, αυτά που υποφέρουν, που πονάνε, που ελπίζουν να αλλάξει ο κόσμος, που έχουν απογοητευτεί, που θα ήθελαν να είναι ο κόσμος διαφορετικός…

Είναι παράλληλα και αντίθετα με τα όνειρα από το παράλληλο σύμπαν, διότι εκεί βλέπουμε τον κόσμο όπως πραγματικά είναι, απλά προστίθενται κάποιοι δρόμοι επιπλέον ή κάποια σπίτια, που δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. Βλέπουμε άλλους γονείς και άλλα αδέρφια και τα νιώθουμε δικά μας,  ενώ τα γεγονότα και οι εμπειρίες  είναι αντίθετα πάντα από το δικό μας κόσμο. Γι’ αυτό το λόγο, μη μπορώντας να αντέξουμε αυτή την κατάσταση ξυπνάμε με ένα δυνατό κλάμα. Για να μην γίνει αυτό το κακό και για να μην γίνουμε κάτοικοι αυτού του κόσμου, γίνεται αυτή η αντίδραση με κάποιο μηχανισμό της ψυχής, ώστε να επιστρέψουμε ασφαλείς στον κόσμο μας. Κι αυτό είναι ένα άλλο σύμπαν, αλλά εντελώς διαφορετικό από αυτό που ξέρουμε ή φανταζόμαστε, και αλλόκοτο  σε σχέση μ’ αυτό που ζούμε.

Αυτό το όνειρο είναι όμορφο όσο το άτομο καταλαβαίνει ότι δεν του ανήκει αυτός ο κόσμος, αλλά πάει σε στιγμές ηρεμίας και γαλήνης, όμως βρίσκει εύκολα το δρόμο και φεύγει από εκεί. Είναι σαν μια όαση για λίγο, πολύ λίγο. Τότε είναι μια φυσιολογική κατάσταση για όλους μας.

Κακό γίνεται, όταν αυτός ο κόσμος νιώθουμε ότι μας ανήκει, όταν τον νιώσουμε δικό μας. όταν αρνηθούμε την πραγματτικότητα ακούσια ή εκούσια, όταν  είμαστε σίγουροι ότι αυτός ο κόσμος μας ανήκει, διότι υπάρχει φόβος να μείνουμε εκεί, να τρελαθούμε ή να μην αναγνωρίσουμε την δική μας πραγματικότητα ή να την αρνηθούμε για πάντα, μη μπορώντας να την αντέξουμε. Τότε πρέπει να καταλάβουμε όσο είναι νωρίς, τι κακό κάναμε στον εαυτό μας και να αναρωτηθούμε τι μας έφερε εκεί και πώς θα φύγουμε από εκεί, αν φύγουμε ποτέ.  Μια ψεύτικη χαρά, δεν είναι πραγματική χαρά όταν δεν είναι βίωμα,  γι’ αυτό το λόγο αξίζει να αγωνιστείς για να την γευτείς. Όταν πια τη γευτείς φαίνεται η διαφορά, φτάνει να βρεις τη δύναμη να φτάσεις ως εκεί, να μην σε ρουφήξει αυτός ο κόσμος την ώρα της αναζήτησης. Είναι ψεύτικος και το ψέμα είναι όμορφο όσο κρατάει λίγο. Το πολύ και το μόνιμο είναι βλαβερό και για το άτομο που δεν θεωρείται φυσιολογικό για τον κόσμο μας και για την ίδια την ύπαρξή του που την καταστρέφει, αλλά στο σημείο που βρίσκεται πια δεν το καταλαβαίνει ούτε το αντιλαμβάνεται για να γυρίσει πίσω. Δυστυχώς, είναι πια πολύ αργά να γίνει αυτό!!!

Όνειρα στην σφαίρα του φανταστικού

4 σχόλια στο Όνειρα στην σφαίρα του φανταστικού

  • Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016 στο 21:01
    Σύνδεσμος

    Επιτέλους έμαθα τι ειναι τα όνειρα που βλέπω κατα καιρούς..ειναι σαν να βλέπω στιγμές μιας Αλλης ζωής όχι τόσο σαν όνειρα και νιώθω αυτό που λέτε γαλήνη και ηρεμία όταν ειμαι εκεί παρ’ολα αυτά δεν ειναι κατι που με κάνει να θέλω να μείνω εκεί απλά ειμαι περίεργη και θέλω να “δω” παραπάνω.τι γνώμη έχετε;

    Απάντηση
    • Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016 στο 09:28
      Σύνδεσμος

      Η γνώμη μου βρίσκεται στο παραπάνω κείμενο. Είναι μια ανάπαυλα για σένα αυτά τα όνειρα. Είναι μια στάση, ένα διάλειμμα, όχι ο προορισμός σου. Είναι καλά όνειρα όταν θέλουμε να μείνουμε για λίγο. Κακό γίνεται η μόνιμη θέαση των ονείρων αυτών και η επιθυμία να μείνουμε στον κόσμο αυτό.

      Απάντηση
  • Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015 στο 18:09
    Σύνδεσμος

    θα ήθελα να σας αφηγηθώ για ενα ονειρο που ειδα …..μπορει να ειναι λιγο άσχετο ή και οχι (εσεις θα το κρινετε )
    ειδα λοιπόν οτι οδηγούσα μια κοκκινη μηχανή και πηγενα σπιτι μου …. αλλα εκείνη την στιγμή ειδα τον κολλητό μου με ενα ασημί ποδήλατο (BMX νομίζω) και μου ειπε να τον ακολουθήσω γιατι ξερει εναν δρομο που ειναι πιο γρηγορος….
    τον ακολούθησα μεχρι που φτάσαμε σε μια πλατεία…. εκει υπήρχε αρκετός κοσμος και ολοι με κοιτούσαν εκτος απο μια παρεα με κατι παιδάκια που επαιζαν μπαλα…
    κατέβηκα απο την μηχανη και ακουσα καποιος να φωναζει το ονομα της πρώην κοπελας μου….γύρισα και ειδα καποιον να απευθύνετε σε μια κοπελα που δεν ειμαι σίγουρος αν ηταν αυτην ……. τοτε βλεπω εναν τυπο περίεργα ντυμένο ( ασπρο πρόσωπο και κόκκινα ρουχα ……βασικα οχι ακριβώς ρουχα αλλα κατι σαν χιτώνας..) τον ρωταω λοιπον να μου πει το επιθετο της κοπελα για να καταλάβω αν ηταν αυτη …..τοτε αυτος άρχιζε να μου λεει διαφορα ανδρικα ονοματα και κατι αλλα σε μια παράξενη γλωσσα που δεν τα θυμάμαι αυτην τη στηγμη…..τοτε νευριαστικα και ανεβικα στην μηχανή για να φύγω….και τοτε ειδα την κοπελα να φιλάει εναν αλλον ανδρα……τοτε ξύπνησα ….αυτο π με προβλημάτισε ομως ειναι οτι αυτος ο τυπος ηταν πολυ παράξενος ….και αν θυμάμαι καλα ειχε κατι σαν φτερα στο μέτωπο…(μαυρο/κοκκινο)

    Απάντηση
    • Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015 στο 18:30
      Σύνδεσμος

      Μην κάνετε παρατήρηση στο παλικάρι, εγώ το μετέφερα εδώ, διότι κακώς γράφτηκε στο λήμμα διάβολος. Δεν ταιριάζει πουθενά αλλού. Είναι τέτοιο είδος ονείρου. Δεν είναι δαιμονικό όνειρο. Ο φίλος του εδώ είναι μια παράκαμψη του εαυτού του, συμβολικά. Προσπαθεί να φέρει στη μνήμη του εκείνη. Να την βγάλει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, αλλά τον μεταφέρει σε ένα κόσμο που δεν του είναι γνωστός, διότι αυτή η κοπέλα απλά δεν υπάρχει πια. Την έχει ξεπεράσει. Είναι σαν να σβήνεις από τον κάδο ανακύκλωσης το αρχείο αυτό και ψάχνεις να το βρεις. Μεταφέρθηκε λοιπόν στην ανυπαρξία. Στη ζώνη του λυκόφωτος κοινώς τη φαντασία υπάρχει όμως, εκεί όλα είναι παράξενα, η γλώσσα είναι άγνωστη, την φιλάει ένα περίεργο όν. Όλα αυτά δεν είναι γνωστά για τον δικό μας κόσμο και δεν μπορούμε να τον αποκωδικοποιήσουμε να καταλάβουμε τι γίνεται, διότι είναι άλλος κόσμος που δεν αγγίζει ούτε εφάπτεται με τον δικό μας. Έτσι λοιπόν έφυγες απ’ αυτό τον κόσμο καταλαβαίνοντας την πλάνη ότι δεν σου ανήκει πια. Εσύ την έστειλες εκεί. Δεν θα άκουγες το πραγματικό της επίθετο, γιατί όπως είπαμε, τα όντα στην ζώνη του λυκόφωτος δεν έχουν υπόσταση, δεν έχουν όνομα δεν υπάρχουν καν. Άρα, σωστά έπραξες κι έφυγες. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας σκέψης που πάει στον κάδο ανακύκλωσης και σβήνεται από την κεντρική μνήμη. Μπορούμε να το επαναφέρουμε αν σκεφτούμε τις αναμνήσεις με το άτομο αυτό ή αν το ξαναδούμε στην πραγματικότητα και μας δώσει το έναυσμα να τρέφουμε ελπίδες πάλι. Όμως είσαι σίγουρος ότι αυτό θέλεις πραγματικά;

      Απάντηση

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.