Είναι η μόνη κατηγορία ονείρων που δεν έχει ξεκαθαριστεί αν είναι όντως πραγματικό γεγονός ή όνειρο. Κάποιοι λένε ότι η ψυχή βγαίνει από το σώμα. Στην εκπομπή Φυγόκεντρος του Μακεδονία TV χθες,  είδα ότι με τη φωτογραφία Κίρλιαν φαίνεται σε έναν που έχει πεθάνει η γρήγορη κίνηση της ψυχής που αιωρείται προς τα πάνω.  Αυτό θα μπορούσε να συμβεί και με το αστρικό σώμα την ώρα της αστρικής προβολής.  Αυτό με κάνει να απορώ, ο ισχυρισμός τελικά  των ψυχολόγων ή ψυχιάτρων που θεωρούν ότι είναι εγκεφαλικό παιχνίδι αυτό το όνειρο έχει ισχύ; Περισσότερο θυμίζει βίωμα παρά όνειρο. Είναι διαφορετικό από τα άλλα όνειρα. Όμως, μοιάζει με όνειρο. Το ερώτημα που τίθεται είναι το σώμα τελικά αποβάλλει την ψυχή και στο αστρικό ταξίδι ή αυτό συμβαίνει μόνο την στιγμή του πραγματικού ή κλινικού θανάτου; Οι επιθανάτιες εμπειρίες είναι τελικά παιχνίδι του μυαλού ή συμβαίνει το ίδιο ακριβώς σκηνικό με πρωταγωνίστρια την ψυχή την ώρα του θανάτου;  Ένα άρθρο μας πείθει ότι πραγματικά υπάρχουν.

https://www.madata.gr/epikairotita/social/378243.html

Όταν ήμουν 19 ετών ένα δυνατό ατύχημα με έφερε για πρώτη φορά αντιμέτωπη με ένα τέτοιο όνειρο. Το είχα δει όταν κοιμόμουν στο νοσοκομείο. Είχα νιώσει ότι είχα δύο διαστάσεις ότι καταλάβαινα όσα γίνονται γύρω μου και παράλληλα ήμουν σαν χαμένη. Ένιωθα ότι έτρεχα πολλά χιλιόμετρα και στο τέλος είδα το γνωστό τούνελ να έχει διάφορους χρωματισμούς του ουράνιου τόξου. Στο βάθος είχε φως. Άκουγα μουσικές. Όμως δεν πρόφτασα να δω τη ζωή μου ή να συναντήσω κάποιους, διότι για μένα το όνειρο έπαψε εκεί.  Ίσως να δείλιασα και να φοβήθηκα να πλησιάσω περισσότερο. Δεν είμαι τόσο τολμηρή όσο οι ήρωες μου στο διήγημα μυστικό πέρασμα. Κάποιοι αναφέρουν ότι στο τέρμα του τούνελ υπάρχει φως, κάποιοι άλλοι ότι συναντούν σκιές από άτομα που έχουν ζήσει μαζί τους στην επίγεια ζωή. Υπάρχουν κοινά και διαφορές στις διηγήσεις. Τα μικρά παιδιά έχουν ζωγραφίσει τι είδαν και πραγματικά έχουν επαληθευτεί αυτά που βλέπουν οι μεγάλοι. Κάποιοι, αυτή την εμπειρία την έγραψαν σε βιβλίο. Λίγα άτομα είδαν την κόλαση και κάποιοι άλλοι την ζωή τους σαν κινηματογραφική ταινία.  Κανείς όμως δεν είδε το Θεό, αλλά όλοι λένε ότι υπάρχει. Μετά από ένα τέτοιο γεγονός έγιναν καλύτεροι Χριστιανοί.

Όταν αναφέρονται στο θάνατο όλοι λένε το ρήμα φεύγω. Όμως δεν φαίνεται να μετακινούνται. Αλήθεια, που αναφέρονται με το ρήμα φεύγω; Άρα, φεύγει η ζώσα πνοή, η ψυχή. Αυτή που μας κρατάει ζωντανούς.

Όλες οι ιστορίες έχουν κοινά και διαφορές. Αυτό είναι η ένδειξη ότι υπάρχει ζωή μετά το θάνατο, μια άλλη ζωή απ’ αυτή που ξέρουμε με άλλες μορφές και άλλες καταστάσεις άγνωστες σε μας. Κάποια στιγμή θα είμαστε σε θέση να βρεθούμε εκεί. Δεν θα επιστρέψουμε όμως πίσω να τις διηγηθούμε στους άλλους. Θυμόμαστε μόνο αυτά που βλέπουμε όσο υπάρχει συνείδηση και συνειδητή κατάσταση. Άρα, μας μένει η απορία. Τι γίνεται μετά;  Όταν ξυπνήσουμε μοιάζει με ένα ωραίο όνειρο. Ποτέ δεν θα μάθουμε αν αυτή η επιθανάτια εμπειρία είναι μέρος της ζωής μας ή το τέλος. Όταν το μάθουμε αυτό τότε θα είμαστε πραγματικά νεκροί.

Παραδείγματα επιθανάτιων εμπειριών θα δούμε παρακάτω: (Θα βρείτε περισσότερα στο youtube.  Είναι αδύνατον να τα βάλω όλα εδώ. Επέλεξα κάποια απ’ αυτά, τα σημαντικότερα).

 

 

κλπ.

Επίσης, κάποια άτομα αναφέρουν στο ίντερνετ τις δικές τους εμπειρίες όπως τις είδαν. Το αναφέρω στα είδη ονείρων αφού μοιάζουν με όνειρα και θα μπορούσαν να είναι. Αξίζει να αναφέρουμε μερικές.

«Ξαφνικά ένιωσα ότι…. αιωρούμαι στο ταβάνι του θαλάμου, όπου νοσηλευόμουν. Όταν κοίταξα προς τα κάτω, είδα τις νοσοκόμες και τον γιατρό να βρίσκονται πανικοβλημένοι πάνω από το σώμα μου,» θυμάται η Γουέστφολ.

«Μετά, έκαναν όλοι ένα βήμα πίσω από το σώμα μου, που βρισκόταν ξαπλωμένο στο κρεβάτι του θαλάμου και έβγαλαν μία κραυγή ανακούφισης. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι ότι βρισκόμουν και πάλι πίσω στο σώμα μου. Όταν συνήλθα μου είπαν ότι ο οργανισμός μου αντέδρασε στην κωδεΐνη και δεν έπρεπε να ξαναπάρω ποτέ στη ζωή μου αυτή την ουσία. Για την ακρίβεια, μου είπαν ότι έπαθα «αναφυλακτικό σοκ.»

«Όπως έχανα τις αισθήσεις μου άκουσα μια φωνή να λέει: «Δεν έχει πίεση την χάνουμε». Μέσα σε κλάσματα του δευτερόλεπτου βρισκόμουν έξω από το σώμα μου. Δεν ένιωθα πια πόνους. Βρισκόμουν ψηλά σε μια γωνιά του δωματίου και παρακολουθούσα τους γιατρούς που προσπαθούσαν να σώσουν τη ζωή εμένα και του παιδιού μου. Μετά κάποιος από τους γιατρούς φώναξε, αναστατωμένος: “Να πάρει η ευχή”. Ξαφνικά βρέθηκα σ’ ένα διαφανές τούνελ, περιτριγυρισμένο από σύννεφα. Αισθανόμουν ένα υπέροχο συναίσθημα αγάπης και ζεστασιάς που προερχόταν από ένα χρυσό φως.

Μέσα στο φως υπήρχε μια “σοφή παρουσία”, η οποία έμοιαζε να γνωρίζει τα πάντα για μένα. Ο,τι είχα κάνει στη ζωή μου, καλό και κακό, κατά περίεργο τρόπο ήταν εκεί μπροστά μου. Ήθελα να προχωρήσω μέσα στο φως και να γίνω ένα με αυτό, αλλά η φωτεινή παρουσία μου έδειξε ότι πρέπει να γυρίσω πίσω στη Γη για να φροντίσω τα δύο παιδιά μου. Την ίδια στιγμή ήμουν πάλι μέσα στο σώμα μου και στους πόνους του τοκετού. Εκείνη τη στιγμή γεννιόταν ο γιος μου κι άκουσα όλους να φωνάζουν: «επανήλθε, είναι ζωντανή!».

Η περίπτωση της δικηγόρου Α. Χ.:
«Έχανα κι έβρισκα τις αισθήσεις μου, περιμένοντας να με μεταφέρουν στο νοσοκομείο, όταν κάποια στιγμή ένιωσα να σβήνω και να βγαίνω από το σώμα μου. Ήθελα να δω το μωρό μου και ξαφνικά βρέθηκα πάνω από την κούνια του. Την ίδια στιγμή όμως ένιωθα να ταξιδεύω μέσα σ’ ένα τούνελ, στην άκρη του οποίου υπήρχε ένα φως. Αισθανόμουν μια απίστευτη γαλήνη και αναρωτιόμουν που βρισκόμουν, την ώρα που θα έπρεπε να είμαι με το μωρό μου. Ταυτόχρονα όμως ήθελα να πάω στο φως. Ήξερα ότι υπήρχε κάποιος εκεί. Δεν σκέφθηκα ούτε στιγμή το Θεό, αλλά ήξερα ότι «κάποιος» ή «κάτι» ήταν εκεί, κι αυτό το κάτι μ έκανε να νιώθω απερίγραπτη αγάπη, χαρά, γαλήνη και ευτυχία».

Η περίπτωση του Δ. Μ., επιχειρηματία:
«Ξαφνικά οι γιατροί και το χειρουργείο χάθηκαν από μπροστά μου και βρέθηκα να ταξιδεύω σ’ ένα σκοτεινό τούνελ, που ήταν σαν χάρτινος κύλινδρος, παρόμοιος με αυτόν που τυλίγουν τα χαρτιά τουαλέτας, μόνο που ήταν τεραστίων διαστάσεων. Στο τέλος του κυλίνδρου υπήρχε ένα υπέροχο μπλε φως, μα όσο κι αν προσπαθούσα να φθάσω εκεί δεν τα κατάφερνα. Είχα, όμως, την αίσθηση ότι εκεί υπήρχε ο Θεός, κι ήταν τόσο γαλήνια κι όμορφα, όπως οι περιγραφές του Παραδείσου που μου έκανε η μητέρα μου, όταν ήμουνα μικρός» (!).

Η περίπτωση της κας Μπράντι:
Η γυναίκα ήταν επάνω σε έναν γυμνό μεταλλικό χειρουργικό πάγκο Αμερικάνικου Νοσοκομείου. Το κορμί της είχε τοποθετηθεί μέσα σε έναν από τους ειδικούς σάκους που χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά πτωμάτων στο νεκροτομείο. Ακόμη και η χάρτινη ταμπελίτσα με τα στοιχεία της είχε δεθεί στο μεγάλο δάκτυλο του ποδιού της. Οι γιατροί είχαν διαπιστώσει το θάνατό της την προηγούμενη νύχτα και ειδοποίησαν τα δυο παιδιά της.

Αλλά μόλις αυτά πλησίασαν, συνειδητοποίησαν ότι η μητέρα τους προσπαθούσε απεγνωσμένα να αναπνεύσει! Όπως δήλωσαν οι γιατροί που την παρακολουθούσαν και την… έστειλαν στο νεκροτομείο, η 75χρονη Έμα Μπράντι δεν είχε παλμό και δεν ανέπνεε μετά από καρδιακή προσβολή που υπέστη. Η κ. Μπράντι, μετά το ταξίδι θανάτου που έκανε, διεμήνυσε στους συγγενείς της ότι εκεί που πήγε και γύρισε, είδε τους γονείς της ήταν νεκροί 25 χρόνια και τον Ιησού, ο οποίος την έστειλε πίσω. (10-2-92)

-Η Δ.Σ., όταν γεννούσε τη δεύτερη κόρη της και κινδύνεψε να πεθάνει, είδε ένα τούνελ μέσα από το οποίο πήγαινε προς ένα άσπρο φως, όπως αποκάλυψε.

-Ο καρδιοχειρουργός Σ.Π., αποκάλυψε 9-10-94, σε εκπομπή, ότι 9 ετών πνίγηκε, αλλά επανήλθε. Στο μεσοδιάστημα ένοιωθε μια ηρεμία, κι ότι περνούσε από το σκοτάδι στο φως.

-Ο σκηνοθέτης Ν.Φ. που έπαθε ανακοπή και τον επανέφεραν είπε: «δεν κατάλαβα τίποτα, δε θυμάμαι τίποτα σχετικό».

-Ο ζωγράφος Σ.Π. μετά από τροχαίο ατύχημα έπεσε σε κώμα και κατόπιν υπέστη ανακοπή καρδιάς. Στην διάρκεια της προσπάθειας ανάνηψης από τους γιατρούς δεν υπήρχε καμία αντίδραση. Όταν επανήλθε περιέγραψε ότι βρέθηκε σε ένα καταπράσινο λιβάδι. Έτρεχε και έπαιζε και καθ όλη τη διάρκεια αισθανόταν απόλυτη ηρεμία και ευτυχία. Όταν επανήλθε περιέγραψε το γεγονός χαρακτηριστικά αναφέροντας: «Ήμουν τόσο ευτυχισμένος. Ξάφνου μια εκτυφλωτική λάμψη διέκοψε τη ευτυχία μου και είδα τριγύρω γιατρούς να μου χαμογελούν… Αν αυτό που βίωσα ήταν ο θάνατος, επιθυμώ να ξαναγυρίσω αυτή τη στιγμή…»

Οι ετοιμοθάνατοι ακούν την ίδια μουσική
Πολλοί άνθρωποι που βρέθηκαν κοντά στα θάνατο δήλωσαν ότι τις δύσκολες εκείνες ώρες άκουγαν μια μουσική. Λεπτομέρειες δημοσιεύτηκαν σε πανεπιστημιακή έρευνα που πραγματοποιήθηκε στις ΗΠΑ. Ήδη καθηγητές μουσικής έχουν καταφέρει να αναπαράγουν τη μουσική που ισχυρίζονται ότι ακούν οι ετοιμοθάνατοι. Πρόκειται για μια απαλή μουσική, λέει ο δρ Τζόελ Φανκ, καθηγητής ψυχολογίας στο Κολέγιο Πλαίμουθ. Ο δρ Φανκ πραγματοποίησε την έρευνα σε 60 ανθρώπους που είχαν φθάσει πολύ κοντά στο θάνατο. Ανθρώπους που ένιωσαν το θάνατο να πλησιάζει. Η καρδιά τους σταμάτησε για λίγο και μετά άρχισε πάλι να λειτουργεί. Ο γιατρός έπαιξε διάφορα είδη μουσικής. Περίπου το 50% των ανθρώπων θυμόταν ξεκάθαρα τον ήχο. Ήταν η ίδια μουσική για όλους. Όταν την άκουγαν έκλειναν τα μάτια και ξεσπούσαν σε κλάματα….

Τέλος οι επιθανάτιες εμπειρίες έχουν κάποιες φάσεις που τις βλέπουν με τη σειρά:

• Σε πρώτη φάση, οι «κλινικά νεκροί» ασθενείς αισθάνονται ότι «βγαίνουν» από το σώμα τους κι από κάποιο σημείο του χειρουργείου παρακολουθούν τις αγωνιώδεις προσπάθειες των γιατρών να τους επαναφέρουν. Συχνά μπορούν να περιγράψουν με απόλυτη ακρίβεια τι ακριβώς τους έκαναν κατά τη διάρκεια της «απουσίας τους», αφήνοντας άναυδους τους γιατρούς που παίρνουν μέρος στη διάσωσή τους.

• Σε μια δεύτερη φάση, αισθάνονται ότι ταξιδεύουν μέσα σ’ ένα τούνελ και ότι στο τέλος του υπάρχει ένα υπέροχο τοπίο, λουσμένο στο φως. Εκεί συνήθως, συναντούν τη φωτεινή παρουσία, που όλοι οι πιστοί ταυτίζουν με το Θεό και βλέπουν ξαφνικά όλη τους τη ζωή να περνάει πανοραμικά από μπροστά τους. Αισθάνονται περήφανοι για τις «καλές» τους πράξεις κι απογοητευμένοι για τις «κακές», καθώς η φωτεινή παρουσία είναι γεμάτη από αγάπη για όλους. Κάποιοι, εκτός από τη φωτεινή παρουσία, βλέπουν κι αγαπημένα τους πρόσωπα που έχουν πεθάνει. Αλλά μήπως κάτι ανάλογο δε συμβαίνει και στα όνειρα; Μετά απ’ αυτήν την εμπειρία, κανείς δεν θέλει να γυρίσει πίσω, αλλά το «φως» τους εξηγεί ότι έχουν κάποιες ακόμη υποχρεώσεις να εκπληρώσουν πίσω στη Γη, πριν φύγουν οριστικά.

Η τρίτη και τελευταία φάση της επιστροφής είναι συνήθως η πιο δυσάρεστη, καθώς ο «παράδεισος» χάνεται από μπροστά τους κι επιστρέφουν πίσω για να δώσουν τη μάχη για τη ζωή τους.Όπως όταν ξυπνάμε κι αφήνουμε στη μέση ένα ωραίο όνειρο.

Είναι όνειρο τελικά ή πραγματικότητα; Γνώμη μου είναι να πιστέψουμε ό,τι θέλουμε εμείς. Θα φανεί στην πορεία τι ήταν, αλλά θα έρθει μια στιγμή που δεν θα είμαστε σε θέση να επιστρέψουμε και να το συζητήσουμε με τους ζωντανούς. Τότε θα έχουν πραγματικά λυθεί όλες οι απορίες μας, αλλά δεν θα έχουμε ζωή, ούτε θα μπορέσουμε να τις λύσουμε στους άλλους. 

 

Επιθανάτιες εμπειρίες

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.