Είδα ένα περίεργο όνειρο. Η μητέρα μου ήθελε να ψωνίσω καρβουνάκια για θυμίαμα από ένα μεγάλο πολυκατάστημα και έπρεπε να τα βρω οπωσδήποτε. Πήγα μαζί με τον άνδρα που πρόκειται να γνωριστούμε και καθως ήταν παχύς δεν μπόρεσε να με ακολουθήσει σε όλη τη διαδρομή. Είχε κουραστεί, σταμάτησε και συνέχισα μόνη μου. Ανέβαινα σκάλες και έφτασα σε κάποιο όροφο του πολυκαταστήματος που είχε καφετέρια. Είδα πολύ κόσμο και σκέφτηκα πότε θα τελειώσει αυτός ο κόσμος για να εξυπηρετηθώ; Συνέχισα το δρόμο μου ανέβηκα με τα πόδια 10 ορόφους. Κάποτε κουράστηκα και είδα ένα ανσανσέρ αλλά περίμενε πολύς κόσμος και λέω αν περιμένω θα καθυστερήσω. 3 ορόφοι μείνανε. Σιγά- σιγά έφτασα και είδα κλειστό το μαγαζί που πουλούσε θρησκευτικά είδη. Κρίμα σκέφτηκα τόσος κόπος πήγε χαμένος και κινούσα να φύγω, όμως ξαφνικά το μαγαζί άνοιξε τα φώτα του και μετατράπηκε σε υπαίθριο. Είχε φώτα και πολύ κόσμο. Βρήκα κάπου τα καρβουνάκια που έψαχνα και πήρα μάλιστα και λιβάνι τρία αρώματα. Σκέφτηκα να κατέβω, αλλά δεν έγινε αυτό υπήρχε ένας κυλιόμενος διάδρομος που πήγαινε ευθεία, όπως είναι ο κυλιόμενος διάδρομος στο αεροδρόμιο του Παρισιού. Αυτή ήταν η κάθοδός μου. Κατέβηκα τους ορόφους χωρίς να κατεβώ σκαλιά και όταν έφτασα στο τέρμα του διαδρόμου είδα έξω από το παράθυρο του καταστήματος τον δρόμο και κατάλαβα ότι έφτασα στο ισόγειο. Βγήκα στο δρόμο και είδα ένα κόκκινο αυτοκίνητο να με περιμένει είδα εκείνον που ανέφερα ότι είχε κουραστεί στη μέση της διαδρομής και φύγαμε μαζί.