Υποφέρει η γη, υποφέρει ο κόσμος, υποφέρει το σύμπαν. Υπαρκτές ψυχικές καταστάσεις  φέρνουν το άτομο σε σημείο να υποφέρει. Τις περισσότερες φορές αυτή η κατάσταση είναι υπαρκτή και προσπαθεί σε ήπιες καταστάσεις μόνος του  να σωθεί ή σε πιο σοβαρές με μια ιατρική συμβουλή ή με φάρμακα να το καταφέρει αυτό. Τι γίνεται όμως όταν δεν είναι υπαρκτό το πρόβλημα, αλλά το δημιουργούμε εμείς με τον τρόπο που σκεφτόμαστε, αποφασίζουμε και ενεργούμε;

Αυτή η κατάσταση λέγεται εμμονή, κι απ’ αυτήν ξεκινάνε όλα. Όλοι έχουμε ακούσει την έκφραση «σκεπαρνοσκοτωμένο». Δηλαδή «θρηνώ πρόωρα για κάτι που μπορεί να μου συμβεί, μπορεί και όχι». Το άτομο υποβάλλει τον εαυτό του να πιστεύει ότι αληθεύουν όσα φοβάται. Αυτό το ωθεί  να το πιστέψει και το αποτέλεσμα είναι μοιραίο όταν επαληθεύεται αυτό ακριβώς που φοβάται.  Μπορεί να σκέφτεται ότι ενδέχεται να γίνει κάποιο κακό. Όμως δεν γίνεται φοβία, απλά πέρασε αυτή η σκέψη από το νου μας. Όταν δεν μας βασανίζει, απλά φεύγει ή την αποφεύγουμε για να μη γίνει φοβία ή εμμονή.

zoulromandias

Πηγη φωτό

Ναι, και η φοβία κατατρώει την ψυχή. Το άτομο δείχνει νωθρό, νευρικό, πανικοβλημένο, απαισιόδοξο, χάνεται η γη κάτω από τα πόδια του. Η κάθε στιγμή που περνάει είναι εφιαλτική. Είναι αδύνατον να ηρεμήσει. Νιώθει σαν υπαρκτούς ανύπαρκτους πόνους.  Όταν πάει στο γιατρό και δεν βρει κάτι παθολογικό του λέει ότι είναι ψυχολογικό το πρόβλημα.  Το λέει με ήρεμο τρόπο. Έχεις πολύ άγχος και αυτό φέρνει τον πόνο. Σαν να σου λέει ότι είναι ιδέα σου που πονάς, αφού κάτι παθολογικό δεν υπάρχει. Ναι, όταν ασθενεί η ψυχή  ασθενεί και το σώμα. Υπάρχουν πολλά  σημάδια πάνω μας που δείχνουν ότι κάτι δεν πάει καλά. Το άτομο πονάει, υποφέρει. Έχει θλίψη.  Το κακό είναι όταν αυτή η κατάσταση ξεπερνά την θλίψη, γίνεται κατάθλιψη και οδηγεί στην ψύχωση.

Τα πιο σημαντικά που μας οδηγούν στην ψύχωση είναι τα εξής:

• Ξεχνάς πράγματα – όπως, ένα ραντεβού η πού άφησες τα κλειδιά σου.

• Ακούς και βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά. Οι ήχοι μοιάζουν πιο έντονοι,  τα αντικείμενα σου φαίνεται ότι αλλάζουν μυστηριωδώς σχήμα, χρώμα ή μέγεθος.

• Βλέπεις τον εαυτό σου και τον κόσμο γύρω σου αλλιώτικο, διαφορετικό.

• Γίνεσαι καχύποπτος. Νομίζεις ότι οι άλλοι μιλάνε για σένα.

•  Τα πράγματα αποκτούν ένα ιδιαίτερο νόημα.

• Ορισμένες φορές σου είναι δύσκολο να συγκεντρωθείς, η προσοχή σου αποσπάται εύκολα.

• Ορισμένες φορές νιώθεις μίζερος, στενοχωρημένος ή μελαγχολικός χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

• Ορισμένες φορές και το παραμικρό που έχεις να κάνεις σου φαίνεται βουνό, δεν έχεις ιδιαίτερο κίνητρο, διάθεση ή ενέργεια για να κάνεις πράγματα. Αυτό ισχύει και όταν το άτομο είναι κουρασμένο ή δεν έχει πάρει αρκετά σάκχαρα. Τότε δεν πρόκειται για ψύχωση.

• Ορισμένες φορές είσαι ευέξαπτος. Εκνευρίζεσαι εύκολα με τους άλλους.

• Τα προβλήματα στον ύπνο είναι συχνά, κυρίως το βράδυ, ενώ συχνά νιώθεις υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας.

• Σου είναι δύσκολο να ακολουθείς κανόνες ή να είσαι συνεπής στις υποχρεώσεις σου.  Γι’ αυτό το λόγο δε θέλεις να ξαναπάς στο σχολείο ή να συνεχίσεις τη δουλειά σου. Σου είναι εξαιρετικά δύσκολο να συνεχίσεις οτιδήποτε.

• Σταδιακά χάνεις όλο και περισσότερο τα ενδιαφέροντά σου. Άλλωστε για ποιο λόγο πρέπει να πλένεσαι συχνά ή να ντύνεσαι σωστά;

Άγχος και θλίψη λοιπόν, ό,τι χειρότερο για την ψυχή. Αυτή η κατάσταση μοιάζει σαν το σαράκι που κατατρώει το ξύλο. Ναι, έχω σαράκι στην καρδιά που με κατατρώει και με πονά. Όλα μου φαίνονται μαύρα. Τίποτα δεν μου πάει καλά.  Όλοι αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας εδώ. Είναι σκέψεις που κάναμε και τα πορίσματα που βγάλαμε.  Έχουμε βαριά θλίψη. Όμως τίποτα πια δεν μας φαίνεται όπως παλιά. Νιώθουμε ότι δεν έχουμε αισθήματα, δεν νιώθουμε τίποτα για κανέναν. Θέλουμε να απομονωθούμε και να ζήσουμε μόνοι, γιατί ο κόσμος δεν φτιάχτηκε για μας. Εμείς είμαστε τόσο αδύναμοι μπροστά του, που αν βγούμε από το καβούκι μας θα φαγωθούμε. Χρώματα δεν υπάρχουν γύρω μας, όλα είναι βαμμένα σε αποχρώσεις του γκρί.  Τα φαγητά έχουν χάσει τη γεύση τους. Τα τραγούδια των παιδιών ηχούν βασανιστικά στ’ αφτιά μας. Ξεσπάμε υπερβολικά σ’ αυτά. Νιώθουμε αδύναμοι μπροστά σε μια αιμοβόρα κοινωνία που την βλέπουμε σαν τέρας, που είναι έτοιμη να μας κατασπαράξει. Τότε τίποτα και κανένας δεν μπορεί να μας κάνει καλά. Έχεις κατάθλιψη λέει ο γιατρός. Ναι, μια  κατάθλιψη που ρίχνει στο περιθώριο τον εαυτό μας. Δυστυχώς, εμείς οι ίδιοι πληγώνουμε τον εαυτό μας.  Το άτομο δεν θέλει πια να περιποιηθεί τον εαυτό του. Δεν έχει τη δύναμη να βγει έξω και δεν μπορεί πια να κάνει κάτι για να σωθεί. Ή παθαίνει κρίσεις πανικού ή έχει την τάση να ζητά να τελειώσει η ζωή του. Άρα, η αυτοκτονία είναι η μόνη λύση γι’ αυτό. Όταν αποτρέπεται είναι καλό. Μπορεί να γιατρέψει την ψυχή του και να επιστρέψει αλληγορικά στη ζωή, αν κάποτε έχει τη δύναμη να το κάνει.  Αν όμως πεθάνει, τότε όλα έχουν τελειώσει.

Η απλή θλίψη δεν έχει καμία σχέση με την κατάθλιψη. Είναι τα ίδια συμπτώματα, αλλά όταν το άτομο ακούσει ήρεμη μουσική, ακούσει ένα παρήγορο λόγο, πιστέψει ξανά, η θλίψη φεύγει. Στην κατάθλιψη τίποτα δεν γίνεται πιστευτό. Πράγματα που ηρεμούν τους άλλους τους καταθλιπτικούς τους εξαγριώνουν. Όλα τους φαίνονται μάταια. Η κατάθλιψη γιατρεύεται και χωρίς φάρμακα, όμως το άτομο θα δυσκολευτεί πάρα πολύ για να το πετύχει.

Υπάρχουν ασθένειες που φέρνουν την ψυχή με θεραπεία σε έλεγχο. Είναι καλό να επισκεφτούμε σε ακραίες περιπτώσεις έναν ειδικό ψυχίατρο μετά από μια αποτυχημένη θεραπεία σε ψυχολόγο. Όμως ένα μειονέκτημα είναι ότι οι ψυχίατροι δεν πιστεύουν ότι υπάρχει ψυχή. Εφόσον λοιπόν δεν πιστεύουν στον όρο ψυχή, όπως πρεσβεύει η θρησκεία μας, με τη μορφή που εικονίζεται η ψυχή, τι  είναι αυτό που γιατρεύουν με τη χρήση φαρμάκων; Απλά, με τα φάρμακα που χορηγούν βοηθούν την σκέψη του ατόμου να είναι πιο θετική, να ξεχνά τα παλιά του προβλήματα, όσα τον απασχολούν και βοηθούν την αυτοπεποίθησή του. Αυτό μπορεί αυτόκλητα ένα υγιές ψυχολογικά άτομο να το πιστέψει και να το καταφέρει με τη δική του δύναμη. Όμως ο ψυχικά επιβαρυμένος άνθρωπος αδυνατεί. Τη δύναμη που έχει μέσα του την διαλύει. Έτσι, τα φάρμακα κατορθώνουν αυτά που εκείνος μόνος του δεν μπορεί. Γι’ αυτό οι βαριές περιπτώσεις πάντα χρειάζονται ιατρική παρακολούθηση.  Ποιος όμως να πείσει ένα άτομο που είναι πραγματικά άρρωστο να παρακολουθήσει μια τέτοια θεραπεία, που είναι για το καλό του. Κανείς δεν παραδέχεται ότι χρειάζεται μια τέτοια θεραπεία.  Όμως εκτός από τις ιατρικές ασθένειες υπάρχουν και οι ψυχικές.

Αυτές οι ασθένειες λέγονται ψυχικά νοσήματα.

Υπάρχουν οι ψυχωτικές διαταραχές,

Ψυχωτικές διαταραχές

η διπολική διαταραχή,

Διπολική διαταραχή

η κατάθλιψη

Κατάθλιψη

οι αγχωτικές διαταραχές,

Αγχώδεις διαταραχές

η άνοια,

Άνοια

Οι διαταραχές ύπνου- αϋπνία

Διαταραχές ύπνου – Αϋπνία

οι σεξουαλικές διαταραχές

Σεξουαλικές διαταραχές

Και τέλος,  οι διαταραχές πρόσληψης τροφής.

Διαταραχές πρόσληψης τροφής

Από το διαδίκτυο διαβάζουμε:

Ο όρος άγχοςστρες) προέρχεται από το ρήμα ἄγχω, που στην  αρχαία  ελληνική γλώσσα σημαίνει σφίγγω ή πνίγω. Το άγχος είναι μια φυσιολογική σωματική και ψυχική αντίδραση σε μια απειλή η σε μια αίτηση για την αντιμετώπιση απαιτητικών καταστάσεων. Όταν νιώθεις στρες το σώμα σου είναι σε ένταση και ο εγκέφαλος σου πυροδοτείται από πολλαπλές σκέψεις. Ο καθένας μας εκτίθεται καθημερινά σε στρες καταστάσεις. Το στρες μάλιστα μπορεί να είναι και θετικό – το λεγόμενο ευ στρες – όταν καλούμαστε να το αντιμετωπίσουμε σπάνια (ή μόνο μερικές φορές) και σε περιορισμένο βαθμό. Σε αυτή την περίπτωση λειτουργεί σαν καταλύτης και μας ενεργοποιεί για να αντεπεξέλθουμε στις όποιες καταστάσεις. Όσο πιο συχνό και έντονο είναι το στρες, τόσο πιο δύσκολο μας είναι να αντιμετωπίσουμε τις καθημερινές μας υποχρεώσεις.

Συναισθήματα, θυμού, απογοήτευσης και φόβου, όπως επίσης, οξυθυμία, κούραση και κατάθλιψη, μας κυριαρχούν και δεν μας επιτρέπουν να λειτουργήσουμε έτσι όπως θα θέλαμε. Το στρες μας κάνει ιδιαίτερα απαιτητικούς, ανυπόμονους και ευερέθιστους με ιδιαίτερα χαμηλή διάθεση για συνεργασία. Διατρέχουμε μάλιστα κίνδυνο να κακοποιήσουμε λεκτικά η ακόμη και σωματικά τα παιδιά μας. Λειτουργώντας κάτω από στρες έχουμε την τάση να παρεξηγούμε συμπεριφορές των παιδιών μας, πιστεύοντας ότι για παράδειγμα έκαναν κάτι από πρόθεση, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια απλή απροσεξία.

Το άγχος μπορεί να έχει ψυχογενή προέλευση ή μπορεί να είναι συνέπεια σωματικής πάθησης. Επιπλέον, εξαρτάται από τις γνωστικές, συναισθηματικές διεργασίες, τον τρόπο ζωής του ατόμου και τον τρόπο αντίληψης του. Κάθε άτομο έχει ένα ορισμένο βαθμό άγχους, ο οποίος θεωρείται φυσιολογικός κάτω από ορισμένες περιστάσεις. Σε κάποιες άλλες όμως περιπτώσεις αυξημένου άγχους, προξενεί κακό και συντελεί στο να υπολειτουργεί το άτομο στις δραστηριότητες του και στο να επηρεάζεται αρνητικά η υγεία του.

Αβουλία, ή αβουλησία, είναι η αδυναμία της θέλησης για ενέργεια και πράξη με συνειδητή προσπάθεια.

Ο άβουλος στερείται ισχυρής βούλησης, έχει αδύναμο χαρακτήρα, είναι ο αναποφάσιστος, δειλός, χωρίς πρωτοβουλία και αυτοπεποίθηση. Βρίσκεται σε κατάσταση αδράνειας, και απραξίας, δεν καταστρώνει σχέδια, δεν μπορεί να προσδιορίσει με σαφήνεια τους σκοπούς του και ταλαντεύεται ανάμεσα σε πολλές επιδιώξεις, την πραγματοποίηση των οποίων συνέχεια αναβάλλει.

Ο άβουλος δεν έχει αυτοκυριαρχία, δεν μπορεί να αποκτήσει ελεύθερη και ολοκληρωμένη προσωπικότητα ούτε να διαμορφώσει ηθικό χαρακτήρα, γιατί του λείπει η θέληση, η οποία καλλιεργεί τις πνευματικές και σωματικές δυνάμεις του ανθρώπου. Δεν είναι δημιουργικός, γιατί δεν έχει τη δύναμη να αγωνιστεί και να αλλάξει τη ζωή του. Γίνεται έρμαιο των αδυναμιών και των παθών του ή των επιθυμιών και της θέλησης των άλλων. Του λείπει η ενεργητικότητα και γενικά η ψυχική εκείνη δύναμη που κινητοποιεί τις δυνάμεις, διανοητικές και σωματικές, που μετατρέπει τις σκέψεις σε αποφάσεις και αυτές στη συνέχεια σε πράξεις και μεγάλα έργα.

Η αβουλία ουσιαστικά είναι παθολογική κατάσταση και αποτελεί σύμπτωμα σοβαρών νευρώσεων αλλά και ψυχώσεων. Κύρια αιτία για να περιέλθει ένα άτομο σε μια τέτοια κατάσταση είναι κυρίως κάποιο συμβάν είτε από τον οικογενειακό χώρο που μπορεί να έχει σχέση με απώλεια πολύ προσφιλούς προσώπου, είτε από τον επαγγελματικό χώρο, περίπτωση απόρριψης, είτε άλλης έκτακτης κατάστασης π.χ. εγκλεισμού σε φυλακή. Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις απαιτείται ψυχολογική και ψυχιατρική βοήθεια και παράλληλη χρήση κατάλληλων φαρμάκων.

  • Ο ορθός όρος είναι αβουλησία πλην όμως δεν επεκράτησε.

Στην Ψυχολογία και την Ψυχιατρική, καλείται η μερική (βλ. ελάττωση της πρωτοβουλίας) ή η παντελής έλλειψη βουλήσεως για δράση και σκέψη, που μπορεί να αναφέρεται στις αντανακλαστικές πράξεις, τις ανασταλτικές, τις κοινωνικές, τις διανοητικές, τις εκφραστικές, τις εσκεμμένες, τις λογικές/σκόπιμες, τις πειραματικές και τις προοδευτικές. Πρόκειται για τη μηδενική ή ελάχιστη ένταση της προσπάθειας και της καταβολής κόπου ή δύναμης για ένα προσδιορισμένο στόχο (Heckhausen, 251). Ο πάσχων από αβουλησία δεν αισθάνεται ηδονή πράττοντας ένα έργο, ούτε και μπορεί να αποφασίσει ή πράξει κάτι, αν και εναργώς κατανοεί την ανάγκη γι’ αυτό.  Η νόσος τής αβουλησίας αποτελεί το άλλο άκρο τού ορμησιακού (ή ενστικτώδους) τύπου ανθρώπων, όπως και της έλλειψης ικανότητας λήψης αποφάσεων για ένα συγκεκριμένο τρόπο ή δρόμο δράσης (Thomae 1965, 1983).

Η Ακαθησία είναι σύνδρομο  που χαρακτηρίζεται από μη ευχάριστη αίσθηση εσωτερικής ανησυχίας, η οποία εκδηλώνεται με την ανικανότητα να καθίσει κανείς ήρεμος ή ακίνητος.

Η αποπραγματοποίηση είναι η παραμόρφωση της αντίληψης  του εξωτερικού κόσμου έτσι ώστε να φαίνεται περίεργος ή μη πραγματικός. Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν την αίσθηση ότι από το περιβάλλον κάποιου λείπει ο αυθορμητισμός, τα συναισθήματα και το βάθος. Είναι ένα ψυχοδιασπαστικό σύμπτωμα  πολλών καταστάσεων, όπως ψυχιατρικών και νευρολογικών διαταραχών. Επίσης, είναι παρενέργεια πολλών φαρμάκων, μπορεί όμως να προκληθεί και από έλλειψη ύπνου ή από άγχος.

Η αποπροσωποποίηση είναι μια εμπειρία στην οποία κάποιος νιώθει ότι ο εαυτός του δεν είναι πραγματικός, ενώ στην αποπραγματοποίηση κάποιος νιώθει ότι ο εξωτερικός κόσμος δεν είναι αληθινός. Αν και υποστηρίζεται ότι οι δύο διαταραχές είναι ίδιες, ωστόσο υπάρχουν αποδείξεις που δείχνουν ότι στην κάθε διαταραχή υπάρχει διαφορετικός νευροβιολογικός μηχανισμός.

Η αποπροσωποποίηση είναι μια διαταραχή της αντίληψης,  που συνίσταται σε μεταβολή στη συνηθισμένη αίσθηση πραγματικότητας  του ατόμου όσον αφορά τον εαυτό  του. Κάποιος που βιώνει αυτή την κατάσταση μπορεί να νιώθει ότι παρατηρεί τον εαυτό του «απ’ έξω» (με την έννοια ότι νιώθει το σώμα ή τις σκέψεις του σαν κάτι ξένο), να έχει την αίσθηση ότι η πραγματικότητα είναι «σαν όνειρο» ή «σαν ταινία», ή ότι το σώμα του λειτουργεί και κινείται μηχανικά σαν ρομπότ, έχοντας ωστόσο πλήρη έλεγχο των κινήσεων του σώματός του.

Η διασχιστική διαταραχή ταυτότητας (σύμφωνα με το DSM IV) ή διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας είναι μια  ψυχιατρική διάγνωση που περιγράφει μια κατάσταση κατά την οποία ένα άτομο εμφανίζει πολλές διακριτές ταυτότητες με ξεχωριστά σχήματα αντίληψης και αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον.

Η διαταραχή μετατροπής είναι μια ψυχική διαταραχή στην οποία οι ασθενείς παρουσιάζονται με συμπτώματα που υποδεικνύουν κάποια νευρολογική ή άλλη γενική ιατρική κατάσταση όπως μούδιασμα, ζαλάδα, παράλυση κ.ά, χωρίς όμως να μπορεί να δοθεί από κάποιον ιατρό κάποια νευρολογική εξήγηση στο πρόβλημα τους.

Η διαταραχή πανικού αποτελεί μία ψυχοπαθολογική οντότητα η οποία εντάσσεται στις αγχώδεις διαταραχές  και όπως ορίστηκε από τον Donald Klein το 1962, χαρακτηρίζεται από ξαφνικές και μικρής διάρκειας, κρίσεις άγχους, που ονομάζονται κρίσεις πανικού. Ακολουθεί συνήθως μια κατάσταση αναμονής των επόμενων κρίσεων και άγχος αναμονής (επίμονη ανησυχία ότι θα υπάρξουν περισσότερες κρίσεις), το οποίο τροφοδοτεί μια σειρά από συμπεριφορές αποφυγής, αγοραφοβικού και κλειστοφοβικού τύπου, οι οποίες με τη σειρά τους οδηγούν σε μία γενικευμένη κατάσταση εξάρτησης, περιορισμού και απογοήτευσης.

Η λέξη δυσθυμία προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη θυμός που θα πει ψυχή και το πρόθεμα δυσ- που έχει αρνητική σημασία. Στην κυριολεξία σημαίνει κακόθυμος. Στη νέα ελληνική χρησιμοποιείται: α) ως συνώνυμο της λέξης κακόκεφος και β) ως ψυχιατρική έννοια για να δηλώσει έναν τύπο κλινικής κατάθλιψης. Η δυσθυμία ως ψυχιατρικός όρος αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια και περιλαμβάνεται στις καταθλιπτικές διαταραχές όπως η μείζων κατάθλιψη και η μανιοκατάθλιψη. Χαρακτηριστικά της δυσθυμίας είναι τα λιγότερο επώδυνα, αλλά χρόνια συμπτώματα κατάθλιψης. Σε αντίθεση με τη μείζονα κατάθλιψη το άτομο δεν έχει τόσο έντονα μειωμένη λειτουργικότητα, ενώ τα συμπτώματα είναι πιο ήπια. Παρόλα αυτά, το γεγονός ότι τα συμπτώματα εκτείνονται στο χρόνο καθιστά τη δυσθυμία ως μια σοβαρή διαταραχή χρόνιας φύσης.

Η ελλειμματική προσοχή / υπερκινητικότητα – ΔΕΠΥ (Attention-Deficit Hyperactivity Disorder – ADHD) αποτελεί μία συστηματική συμπεριφορά του ατόμου που απαντάται συχνά κατά την παιδική ηλικία και ορίζεται από πληθώρα ειδικών ως διαταραχή, από μερικούς δε αναφέρεται και ως επιδημία, καθώς θεωρούν πως ως διαταραχή αφορά σεβαστό μέρος του παιδικού πληθυσμού. Εκδηλώνεται σε όλες τις εθνότητες, φυλετικές ομάδες και κοινωνικές τάξεις. Εμφανίζεται νωρίς στην αναπτυξιακή πορεία του ατόμου και επηρεάζει την ικανότητά του να συγκεντρώνεται σε αυτό που το βάζουν να κάνει.

Η επιλόχεια κατάθλιψη είναι ένα είδος κλινικής  κατάθλιψης, η οποία μπορεί να επηρεάσει τις γυναίκες και λιγότερο συχνά τους άντρες μετά από τη γέννηση ενός παιδιού. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, η επιλόχεια κατάθλιψη επηρεάζει το 15% των γυναικών, ενώ μόνο μία στις τέσσερις περιπτώσεις διαγιγνώσκεται από τους ιατρούς και αντιμετωπίζεται.

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή ή ΙΨΔ (Obsessive–compulsive disorder-OCD) περιλαμβάνεται στην ομάδα των αγχωδών διαταραχών και αυτές με τη σειρά τους στην ευρύτερη ομάδα των νευρώσεων. Χαρακτηρίζεται είτε από ιδεοληψίες (obsessions) είτε από ψυχαναγκασμούς (compulsions) είτε και από τα δύο, ψυχοπαθολογικές εκδηλώσεις που συνιστούν πηγή δυσφορίας για το άτομο και απασχολούν σημαντικό μέρος από το χρόνο του και από την επαγγελματική, κοινωνική και την συναισθηματική του ζωή. Το άγχος συνδέεται συχνά με τους ψυχαναγκασμούς, καθώς και με την αντίσταση σε αυτούς, και υποχωρεί αμέσως μόλις το άτομο ενδώσει στον καταναγκασμό. Οι περισσότεροι πάσχοντες αναγνωρίζουν τον παθολογικό χαρακτήρα αυτών των καταναγκασμών καθώς και ότι είναι ανούσιοι και υπερβολικοί, ωστόσο κρίνεται εξαιρετικά δυσχερές από τους ίδιους να τους σταματήσουν. Η κατάθλιψη εμφανίζεται συχνά είτε πριν την έναρξη των συμπτωμάτων είτε ταυτόχρονα με αυτά.

H καταφασία είναι διανοητική διαταραχή ομιλίας, περιλαμβάνει συνεχή επανάληψη, από τον ασθενή, της ίδιας λέξης ή φράσης ή επανάληψη ακολουθίας λέξεων χωρίς αυτές να σχηματίζουν κάποια κατανοητή πρόταση. Σύμφωνα με τον διαγνωστικό κώδικα της Αμερικάνικης Ψυχολογικής Ένωσης η καταφασία δεν κατατάσσεται ως διαταραχή αλλά ως σύμπτωμα για τη διάγνωση σχιζοφρένειας.

Ως κλεπτομανία αναφέρεται μία παθολογική τάση κλοπής που εμφανίζεται σ’ ένα άτομο με τη μορφή μιας ακατανίκητης ανάγκης να κλέψει ένα ορισμένο αντικείμενο. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα αντικείμενα που κλέβει ο κλεπτομανής είναι κατά κανόνα ευτελούς αξίας (π.χ. ένα μολύβι ή έναν αναπτήρα), αρκεί να το πάρει κρυφά απ’ τους άλλους καθώς προέχει η ένταση της επιθυμίας να κλέψει.

Η κλεπτομανία εμφανίζεται σε ανθρώπους με μειωμένη ικανότητα αντίστασης σε εσωτερικές παρορμήσεις. Ο κλεπτομανής έχει τη συναίσθηση ότι η πράξη του είναι και αξιόμεμπτη αλλά και άσκοπη, ωστόσο δεν είναι σε θέση να αντισταθεί στην έντονη επιθυμία κλοπής που του έρχεται ξαφνικά. Ακόμα κι αν γίνει αντιληπτός και δεχθεί προσβολή ή εξευτελισμό για την πράξη του, αυτό δεν θα τον βοηθήσει να το αποφύγει την επόμενη φορά.

Κοινωνικό άγχος ονομάζεται το άγχος  (συναισθηματική δυσφορία, φόβος) που έχει να κάνει με κοινωνικές περιστάσεις, με την αλληλεπίδραση με άλλους ανθρώπους και με την αξιολόγηση ή κοντινή παρατήρηση απ’ αυτούς. Η διαφορά μεταξύ κοινωνικού άγχους και φυσιολογικής ανησυχίας είναι ότι το πρώτο συνοδεύεται από έντονο αίσθημα φόβου κυρίως κατά τη διάρκεια περιστάσεων που είναι ασυνήθιστες για το άτομο ή στις οποίες πρόκειται να παρατηρηθεί ή να αξιολογηθεί από άλλους. Αυτός ο φόβος είναι τόσο έντονος που ο πάσχων μπορεί να αγχώνεται μόνο και μόνο στη σκέψη της κοινωνικής επαφής και θα κάνει ό,τι μπορεί για να την αποφύγει.

Η κρίση πανικού είναι μια αιφνίδια περίοδος έντονου άγχους, ψυχολογικής διέγερσης, φόβου, στομαχικών διαταραχών και αδιαθεσίας που σχετίζεται με μια ποικιλία σωματικών και νοητικών συμπτωμάτων. Υπολογίζεται ότι μέχρι 4% του πληθυσμού υποφέρει από σοβαρές και συχνές κρίσεις πανικού ενώ στις γυναίκες η πάθηση είναι δύο έως τρεις φορές συχνότερη σε σύγκριση με τους άνδρες. Η εμφάνιση των επεισοδίων τυπικά είναι απότομη, ενώ μπορεί να μην υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αιτία, ωστόσο υπάρχουν και οι κρίσεις πανικού που εμφανίζονται πάντοτε κάτω από συγκεκριμένες καταστάσεις (π.χ. όταν κάποιος είναι σε κάποιο μέρος με πολύ κόσμο-αγοραφοβία) ενώ πολλές φορές ο φόβος ότι θα επέλθει μια κρίση πανικού, είναι ικανός από μόνος του να προκαλέσει τα συμπτώματα της κρίσης.

Οι κρίσεις πανικού επηρεάζουν τον κάθε άνθρωπο διαφορετικά. Άτομα που έχουν βιώσει στο παρελθόν κάποια κρίση πανικού μπορούν μερικές φορές να «αντέξουν» την κρίση χωρίς να παρουσιάσουν εξωτερικά συμπτώματα, ενώ σε αντίθεση άτομα που βιώνουν την κρίση για πρώτη φορά μπορεί να πιστέψουν πως παθαίνουν έμφραγμα νευρικό κλονισμό.

Τι είναι και πως αντιμετωπίζουμε μια κρίση πανικού; Χρήσιμος οδηγός

Τι είναι και πως αντιμετωπίζουμε μια κρίση πανικού

Η κυκλοθυμία είναι διαταραχή της ψυχικής διάθεσης και εκδηλώνεται με εναλλαγές μανιακών και καταθλιπτικών επεισοδίων. Χαρακτηριστικό της κυκλοθυμίας είναι ότι έχει ενδογενή αίτια, η αλλαγή της διάθεσης προέρχεται δηλαδή από το ίδιο το άτομο και δεν οφείλεται σε εξωτερικούς παράγοντες.

Η μανία είναι μια εξαιρετικά σοβαρή διαταραχή διάθεσης, η οποία χαρακτηρίζεται από ανυψωμένη ή οξύθυμη διάθεση, ανυψωμένη ενέργεια και διαταραγμένες σκέψεις. Τα επεισόδια της μανίας συνδέονται γενικά με τη διπολική διαταραχή και την κλινική κατάθλιψη.

Η μείζων καταθλιπτική διαταραχή (γνωστή και ως κλινική κατάθλιψη, μείζων κατάθλιψη, μονοπολική διαταραχή ή απλώς κατάθλιψη) είναι μία κοινή διαταραχή της διάθεσης στην ψυχολογία και την ψυχιατρική, στην οποία η καθημερινότητα ενός ατόμου διαταράσσεται από την έντονη θλίψη, μελαγχολία ή απελπισία.

Η μείζων καταθλιπτική διαταραχή διαφέρει από την κοινή κατάθλιψη και από το συνηθισμένο αίσθημα της θλίψης. Η διάγνωση μπορεί να γίνει μόνο από ιατρό και κλινικό ψυχολόγο και θεραπεύεται με ψυχοθεραπεία και αντικαταθλιπτικά φάρμακα. Υπάρχουν διάφορες υπο-κατηγορίες καταθλιψης, μερικές από τις οποίες πληρούν τα συνηθισμένα διαγνωστικά κριτήρια της θλίψης, της αναστάτωσης και της διαταραχής του ύπνου ή της όρεξης για φαγητό και άλλοι τύποι που δεν διαταράσσουν την χαρά και την απόλαυση σε κάποιο άτομο αλλά δημιουργούν έναν έντονα διασπαστικό κύκλο εσωτερικής παράλυσης και ληθαργίας.

Με τον όρο νεύρωση εννοείται εκείνη η διαταραχή συμπεριφοράς σύμφωνα με την οποία το άτομο αδυνατεί ενίοτε να αντιμετωπίσει το άγχος και τις ενδοψυχικές συγκρούσεις του. Κεντρική θέση στην ψυχοπαθολογία των νευρώσεων κατέχουν οι ενοχές και το Υπερεγώ του ατόμου. Τον ασθενή βασανίζουν νοητικές συγκρούσεις μεταξύ του εγώ (περιλαμβάνεται ο ηθικός κώδικας τους ασθενούς) και ασυνείδητων ιδεών. Ο όρος εισήχθη για πρώτη φορά το 1789 από τον ιατρό William Cullen. Η πρώτη συστηματική έρευνα πάνω στις νευρώσεις έγινε από τους Σίγκμουντ Φρόυντ και Καρλ Γιουνγκ στις αρχές του εικοστού αιώνα. Το άτομο που υπόκειται σε συμπτώματα νεύρωσης παρουσιάζει συνήθως φοβία, ψυχαναγκασμό και αγχωτικά επεισόδια.

Η νευρική ανορεξία (Anorexia nervosa) πιο γνωστή ως ανορεξία είναι μια διατροφική διαταραχή που χαρακτηρίζεται κυρίως από άρνηση για διατήρηση ενός υγιούς φυσιολογικού βάρους και έναν μανιώδη φόβο για την απόκτηση βάρους σε συνδυασμό με μια διαστρεβλωμένη εικόνα για τον εαυτό τους που μπορεί να διατηρηθεί από διάφορες προκαταλήψεις σχετικά με το σώμα,το φαγητό και την διατροφή τους. Τα άτομα με νευρική ανορεξία συνεχίζουν να νιώθουν πείνα αλλά επιτρέπουν στους εαυτούς τους μόνο πολύ μικρές ποσότητες φαγητού. Η μέση ημερήσια πρόσληψη θερμίδων για άτομα με ανορεξία είναι 600-800 θερμίδες αλλά υπάρχουν και ακραίες περιπτώσεις ολικής αθρεψίας. Είναι μια σοβαρή ψυχική αρρώστια με υψηλό ποσοστό παρενεργειών και το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από όλες τις ψυχικές ασθένειες.

Το ντελίριο ή οξύ οργανικό ψυχοσύνδρομο ή οξεία συγχυτική κατάσταση ή οξύ εγκεφαλικό σύνδρομο είναι μια γενικευμένη φυσιολογική διαταραχή της λειτουργίας του φλοιού του εγκεφάλου, η οποία εντάσσεται στις οργανικές ψυχικές διαταραχές (γνωστικές διαταραχές). Χαρακτηρίζεται από διαταραχή της συνείδησης, της προσοχής, των γνωστικών λειτουργιών και της αντίληψης. Κατά κανόνα συνυπάρχουν από συναισθηματική αστάθεια, ψευδαισθήσεις ή παραισθήσεις και απρόσφορη, παρορμητική, παράλογη ή βίαιη συμπεριφορά. Σε γενικές γραμμές θεωρείται οξεία και αναστρέψιμη διαταραχή, μπορεί όμως να γίνει και μη αναστρέψιμη.

Οι ασθενείς με οιστριονική διαταραχή προσωπικότητας (Histrionic Personality Disorder) χαρακτηρίζονται από την κραυγαλέα, δραματική, ευέξαπτη και υπερδραστήρια συμπεριφορά τους με σκοπό την προσέλκυση της προσοχής. Τείνουν να είναι εξαρτημένοι και ανώριμοι και μπορεί να είναι σαγηνευτικοί. Οι ασθενείς αυτοί είναι συχνά ανίκανοι να διατηρήσουν βαθιές, μακροχρόνιες δεσμεύσεις σε μια σχέση.

Η σχιζοφρένεια (ορθότερα σχιζοφρενία, -σύνθετη λέξη από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις «σχίζειν» (=διαχωρισμός) και «φρένα» (=λογική, μυαλό) αποτελεί νευροψυχιατρική νόσο που ανήκει στην ομάδα των ψυχώσεων που παρατηρείται κυρίως σε έφηβους και νεαρούς ενήλικες. Πρόκειται για μια ψυχική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από διαταραχές της αντίληψης της πραγματικότητας. Βέβαια έχει αποκλειστεί προηγουμένως οποιαδήποτε οργανική βλάβη του νευρικού συστήματος σε κάθε νέο ασθενή, πλην όμως όλες οι επιστημονικές εργασίες επί του αντικειμένου αφήνουν να εννοηθεί την ύπαρξη μιας λεπτής νευροφυσιολογικής και χημικής δυσλειτουργίας μάλλον άγνωστης μέχρι σήμερα. Μάλιστα με τον όρο σχιζοφρένεια καλύπτεται ένα σύνολο νόσων με διαφορετικούς μηχανισμούς. Για παράδειγμα υφίστανται τέτοιες χρόνιες ψυχώσεις που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ειδικότερα ούτε ως σχιζοφρένεια αλλά και ούτε ως χρόνια παραληρήματα. 

Συνήθως τα άτομα με σχιζοφρένεια έχουν ακουστικές ψευδαισθήσεις, λιγότερο συχνά οπτικές ψευδαισθήσεις, παρανοϊκές ιδέες και αποδιοργανωμένη ομιλία και σκέψη («φυγή ιδεών»), γεγονός που τους δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην κοινωνική τους αλληλεπίδραση. Τα συμπτώματα της σχιζοφρένειας συνήθως εμφανίζονται κατά τη νεαρή ηλικία και επηρεάζουν περίπου 0,4%-0,6% του πληθυσμού. Ακόμα, τα άτομα που πάσχουν από αυτή τη διαταραχή εμφανίζουν έντονη εσωστρέφεια και γενική αποδιοργάνωση του Εγώ. Η έναρξη των συμπτωμάτων συμβαίνει συνήθως στη νεαρή ενήλικη ζωή, με επιπολασμό ζωής της τάξης του 0,3-0,7%. Η διάγνωση βασίζεται στην παρατηρούμενη αποκλίνουσα της φυσιολογικά αναμενόμενης συμπεριφορά και τις αναφερθείσες εμπειρίες του ασθενούς.

Τα αίτια της σχιζοφρένειας δεν έχουν εντοπιστεί πλήρως, αλλά είναι κυρίως βιολογικής, ψυχολογικής και κοινωνικής φύσεως. Η κυρίως έρευνα που διεξάγεται για την σχιζοφρένεια εστιάζεται κυρίως στους βιολογικούς/γενετικούς παράγοντες που φαίνεται πως παίζουν και τον πιο σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη αυτής της ψυχικής διαταραχής. Η σχιζοφρένεια σήμερα σε αρκετές περιπτώσεις θεωρείται ελέγξιμη διαταραχή και μέσω της κατάλληλης θεραπείας τα άτομα που πάσχουν έχουν πιθανόν την δυνατότητα να επανενταχθούν στο κοινωνικό σύνολο. Η κύρια θεραπεία είναι η χορήγηση αντιψυχωσικών φαρμάκων, τα οποία καταστέλλουν τη δραστηριότητα των υποδοχέων της ντοπαμίνης. Η ψυχοθεραπεία,  η επαγγελματική εκπαίδευση και κοινωνική αποκαταστάση είναι σημαντικές επίσης για τη θεραπεία. Σε πιο σοβαρές καταστάσεις, όπου είναι επικίνδυνοι για τους ίδιους ή άλλους, μπορεί να ιδρυματοποιηθούν, αν και οι εισαγωγές τους είναι συντομότερες και λιγότερο συχνές από παλαιότερα.

Η σωματοποιητική διαταραχή (σύνδρομο Βriquet ή υστερία Briquet) είναι μια ψυχιατρική διάγνωση που δίνεται σε ασθενείς που για καιρό και επίμονα παραπονιούνται ότι πάσχουν από διάφορα σωματικά συμπτώματα για τα οποία δεν ανευρίσκεται κάποια «οργανική» αιτία. Μια συχνή αιτιολογία που δίνεται στους ασθενείς είναι ότι οι εσωτερικές ψυχολογικές συγκρούσεις εκφράζονται ασυνείδητα ως σωματικά συμπτώματα.

Το τρομώδες παραλήρημα είναι μια σοβαρή και δυνητικά απειλητική για τη ζωή κατάσταση που προκαλείται συνήθως από την απόσυρση από το αλκοόλ.  Συνήθως απαντάται μόνο μετά από διακοπή ή ελάττωση της βαριάς χρήσης αλκοόλ σε ιατρικά εξασθενημένους ασθενείς με μακροχρόνιο ιστορικό εξάρτησης.

Η υποχονδρίαση ανήκει στις σωματόμορφες διαταραχές και χαρακτηρίζεται από την μεγιστοποίηση συνηθισμένων σωματικών ενοχλημάτων και την δημιουργία φόβου ότι το άτομο πάσχει από κάποια ασθένεια.  Ουσιαστικά το άτομο με υποχονδρίαση πιστεύει ότι είναι πολύ πιθανό να πάσχει ή να εμφανίσει σοβαρή νόσο και σταδιακά πείθεται ότι είναι άρρωστος, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Με το παραμικρό σύμπτωμα ο υποχόνδριος έχει επιβεβαιωθεί ότι είναι άρρωστος. Παράλληλα, συνήθως αντιστέκεται σθεναρά στον καθησυχασμό, όπως για παράδειγμα τις ιατρικές εξετάσεις και νομίζει ότι τα αποτελέσματα είναι λανθασμένα ή καθησυχάζεται για ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα και στην συνέχεια πιστεύει ότι είναι άρρωστος. Το άτομο αποκτά εμμονή με την υγεία του, αναπτύσσει μη ρεαλιστικούς φόβους μόλυνσης και έντονο ενδιαφέρον για τις ιατρικές πληροφορίες, ενώ συχνά αποκτά έντονο φόβο για τα φάρμακα και τις αντιβιώσεις.

Με τον όρο υστερία, (Hysteria) που έχει αντικατασταθεί σήμερα από τον όρο μετατρεπτική διαταραχή, εννοείται στην ψυχολογία μια μορφή σωματομορφικής διαταραχής κατά την οποία το άγχος και οι ψυχολογικές πιέσεις μετατρέπονται σε οργανικά συμπτώματα, όπως είναι η παράλυση, η τύφλωση και η κώφωση.

Κατά τους περασμένους αιώνες πιστευόταν ότι η υστερία είναι κατ’ εξοχήν γυναικεία ασθένεια και ότι συνδέεται με τη μήτρα (υστέρα), άποψη που η σύγχρονη ψυχολογία και ψυχιατρική κατέρριψε.

Η πρώτη θεραπεία που εφαρμόστηκε ήταν το κρύο νερό.

Ο όρος ψυχογενής ή νευρική ή νευρογενής βουλιμία (ΨΒ, ΝΒ, επιστ. ονομασία: bulimia nervosa) περιγράφει μια διαταραχή στην πρόσληψη τροφής. Η νευρογενής βουλιμία χαρακτηρίζεται από επεισοδιακή υπερφαγία (κατανάλωση πολύ μεγάλης ποσότητας φαγητού σε σύντομο χρονικό διάστημα ), η οποία ακολουθείται από την προσπάθεια απαλλαγής από τις περιττές θερμίδες συνήθως μέσω εμετού, καθαρτικών, διουρητικών και υπερβολικής άσκησης.

Η Ψυχωτική κατάθλιψη είναι ψυχική νόσος. Θεωρείται από τις πλέον σοβαρές και επικίνδυνες μορφές κατάθλιψης, καθώς τάσεις και συμβάντα αυτοκτονίας είναι συνήθη σε άτομα στα οποία διαπιστώθηκε ψυχωτική κατάθλιψη. Πρόκειται περί χρόνιας και κυκλικής κατάστασης κατά την οποία ήπια επεισόδια κατάθλιψης διαδέχονται εκδηλώσεις ακραίας ψύχωσης. Ο πάσχων παρουσιάζει σειρά συμπτωμάτων. Έτσι, μπορεί να βιώνει συναισθησία, να διακατέχεται από παραισθήσεις και να εκδηλώνει σπασμωδική συμπεριφορά και παράνοια. Το έντονο άγχος ή/και η χρήση ψυχοτρόπων ουσιών θεωρούνται ότι μπορούν να συντελέσουν στο ψυχωτικό επεισόδιο. Μερικά άτομα με μείζονα επεισόδια κατάθλιψης ή μανίας μπορεί επίσης να συμπαρουσιάσουν Ψυχωτική Κατάθλιψη.

Όλα αυτά δυστυχώς υπάρχουν. Είναι το αποτέλεσμα μιας εποχής που τρομοκρατεί το άτομο, που το αποξενώνει, μιας κοινωνίας που ξέρει να το περιθωριοποιεί όταν είναι επικίνδυνο, όταν ζει σε ένα δικό του κόσμο.  Όταν προδίδεται, όταν κακοποιείται βάναυσα, όταν βασανίζεται, όταν πονά… Όλα ξεκινούν από την οικογένεια. Γι’ αυτό όταν μια μάνα  ζητά το παιδί της να είναι άψογο, πρέπει πρώτα αυτή να δίνει το καλό παράδειγμα.  Μετά έπονται οι δάσκαλοι που πρέπει να το προστατέψουν από τον σχολικό εκφοβισμό, από την αβουλία που έχει. Να μην ξεχωρίζουν τους καλούς μαθητές και να μην περιθωριοποιούν τους άλλους.  Έπειτα αρχίζει το παιδί να επιλέγει τους φίλους του. Θα πρέπει να είναι εκλεκτοί, άτομα που θα του δώσουν σωστά ερεθίσματα, που δεν αποβλέπουν σε κάποιο συμφέρον, ούτε θα το παρασύρουν σε άβατους δρόμους και αδιέξοδα.  Οι ερωτικές επιλογές σχεδόν πάντα κάτι αλμυρό, πικρό και ξινό αφήνουν. Υπάρχουν και γλυκές στιγμές, αλλά τις περισσότερες φορές είναι λίγες, κι  όταν έρθει ο χωρισμός χάνονται. Να μην ρισκάρεις όμως δεν είναι λύση. Πρέπει να είσαι έτοιμος για κάθε καιρό. Να μην έχεις τίποτα δεδομένο. Η ζωή θα αποφασίσει την πορεία κάθε σχέσης και εμείς μένουμε θεατές. Ποτέ δεν θα μάθουμε ποιος έφταιξε πραγματικά. Πάντα τα βάζουμε με τον εαυτό μας και αναπολούμε τις χαμένες μας στιγμές. Οι όρκοι αγάπης έγιναν ένα κύμα που έρχεται και φεύγει και μας βασανίζει, ενώ ο πόνος γίνεται μαχαίρι όταν κάποια άλλη πάρει τη θέση μας στην αγκαλιά του.  Πόσο κρατάει αυτό; Η για πάντα σε άτομα που δεν μπορούν να προχωρήσουν μπροστά ή μέχρι να αντικατασταθεί στους πιο τολμηρούς.  Τα πρώτα άτομα έχουν βαθιά πληγή. Μπορεί να φτάσουν μέχρι την τρέλα.  Ένα τέτοιο άτομο δεν έχει χάσει απόλυτα την ταυτότητα της λογικής.

Όμως υπάρχουν στιγμές που το άτομο αυτό έχει εκλάμψεις λογικής. Υπάρχουν στιγμές που κάποιο άλλο άτομο που είναι λογικό νιώθει ότι όσα του καταμαρτυρούν οι άλλοι δεν το αφορά. Ότι αναφέρονται σε άλλον.  Σκέφτεται ότι θέλουν να ησυχάσουν απ’ αυτό, ότι τους είναι βάρος, ενώ μπορεί στην πραγματικότητα να είναι  λογικότερος από τους άλλους,  όμως  θέλουν να του πάρουν την περιουσία…

Πω -πω τι είπα τώρα! Όχι, δεν είναι εμμονή του ατόμου πάντα αυτό το τελευταίο. Τα άτομα που έχουν αδέρφια και έχουν μεγάλη  περιουσία εξ’ αδιαιρέτου, κάποιες φορές τα στέλνουν στο τρελάδικο δυστυχώς. Σαν τρελός που είναι, δεν έχει δικαίωμα να έχει περιουσία, να πουλά και να αγοράζει. Το επιτήδειο άτομο δείχνει με προσποίηση  το ενδιαφέρον του, ότι νοιάζεται πραγματικά  για τον άρρωστο αδερφό του. Το άτομο νοσηλεύεται και δικαιωματικά του ανήκει ολόκληρη η περιουσία. Είναι πολύ λυπηρό να γίνεται αυτό, αλλά δυστυχώς αυτή είναι μια αλήθεια που πονά, και  κάποιοι, ευτυχώς όχι όλοι, τη βιώνουν. Εννοείται, ότι ο επιτήδειος αδερφός εκμεταλλεύεται τον αδύναμο και κουτό  αδερφό του. Σκέφτεται: «Αφού είναι τόσο κουτός, θα χάσει δίκαια την περιουσία. Ας την πάρω εγώ που είμαι έξυπνος και μπορώ να τη διαχειριστώ σωστά.  Αυτός θα κάνει λάθος επενδύσεις, χειρισμούς και θα χαθεί, ενώ εγώ θα τη διπλασιάσω». Ναι, δυστυχώς τη διπλασιάζει, αλλά ο αδερφός του είναι παγιδευμένος σε μια κατάσταση που δεν έπρεπε να είναι. Ας το καταλάβει ο επιτήδειος αδερφός όταν νιώσει τι έχει κάνει!!! Αν του έχει μείνει ακόμα συνείδηση.  Άλλωστε, κι αυτός χρειάζεται νοσηλεία, αλλά δεν το ξέρει. Τα ασυνείδητα άτομα που δεν πονάνε τον άλλο, δεν τον λυπούνται ή δεν έχουν τύψεις, ή δεν αντιλαμβάνονται τι κακό έχουν προκαλέσει με την πράξη τους αυτή,  έχουν ψυχικό νόσημα που δεν αποδέχονται.Ποιος μπορεί να τους πείσει γι’ αυτό;

Αυτό ισχύει και για όλα τα αμετανόητα άτομα όταν διαπράξουν ένα έγκλημα.  Έγκλημα όμως δεν είναι μόνο όταν σκοτώνουμε ένα άτομο ή πολλά,  αλλά όταν βλάπτουμε και τον εαυτό μας. Γι’  αυτό δεν πρόκειται ούτε να μας δικάσει κανείς ούτε να μας καταδικάσει. Όμως το αποτέλεσμα θα είναι πιο βαρύ από μια ισόβια φυλάκιση. Σε στιγμές που το πράττουμε δεν το αντιλαμβανόμαστε, αλλά μετά- όταν γίνει η αξιολόγηση- το αποτέλεσμα είναι μοιραίο.  Όταν διαλυθεί η ψυχή το άτομο θεωρείται επικίνδυνο και χάνεται σε ένα κόσμο που μόνος του αντιλαμβάνεται, ή σε χειρότερες περιπτώσεις δεν αντιλαμβάνεται′ ενώ η αλήθεια είναι  εντελώς διαφορετική. Λένε ότι αυτό που βλέπει ο ένας με τα μάτια του δεν ισχύει, ισχύει η γνώμη των πολλών.  Όμως το παραμύθι με τη στολή  του αυτοκράτορα διαψεύδει αυτή την άποψη.

Όσα μέσα φυσικά ή τεχνητά αναφέρονται σαν γιατρικά ψυχής δεν μπορούν να αγγίξουν αυτό το άτομο που έχει πονέσει αληθινά. Η μόνη λύτρωση γι’ αυτά, είναι ο θάνατος. Αποκλείουν κάθε περίπτωση ίασης. Ελπίδα δεν υπάρχει γι’ αυτούς. Να το επιστρέψουν πίσω με τις δικές τους δυνάμεις,  αποκλείεται!  Ακόμη κι ο γιατρός δυσκολεύεται. Όταν σηκώσει τα χέρια ψηλά, όταν δεν υπάρχει θεραπεία το άτομο νοσηλεύεται στο ψυχιατρείο με φρούρηση.  Ζει και δεν ζει παράλληλα. Όταν κάποτε αφεθεί ελεύθερος ή το σκάσει,  ή θα αυτοκτονήσει ή θα περιπλανιέται άσκοπα στους δρόμους βυθισμένο στις ανύπαρκτες σκέψεις του ή θα πληρώσουν την τρέλα του αθώοι άνθρωποι που θα πέσουν στα χέρια του. Το τελευταίο γίνεται σπάνια όταν έχει μένος, μανία και θέλει να εκδικηθεί όσους τον έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση με τη συμπεριφορά τους. Αυτό συμβαίνει όταν βρίσκεται σε στιγμές συνειδητότητας, όταν αντιληφθεί ποιος ήταν και ποιος έγινε. Τότε βρίσκεται σε κατάσταση ΑΜΟΚ. Ναι, τα βιώματα που έχει,  επηρεάζουν την περαιτέρω ζωή του. Άλλοι μεταχειρίζονται βία, άλλοι έχουν εξαρτήσεις που ξεσπάνε εκεί, άλλοι γίνονται τρομοκράτες, δολοφόνοι, άλλοι καταστρέφουν τον εαυτό τους και άλλοι φέρονται κυκλοθυμικά.  Οι τελευταίοι είναι επικίνδυνοι, διότι δεν ξέρουμε τι μέσο θα χρησιμοποιήσουν για να εκτονωθούν. Πολλές φορές η ζωή μας εξαρτάται από τις ορέξεις ενός τρελού που δεν έχει νοσηλευτεί. Π.χ. να μπει σε μια καφετέρια και να σκοτώσει αθώα άτομα και ανυποψίαστα,  για ικανοποίηση ή τέλος  να σκοτώσει γυναίκες που του θυμίζουν την άπιστη μητέρα του. Σκοτώνει αυτές, διότι δεν μπόρεσε να το κάνει σε εκείνη.  Όμως, μια λάθος γνωμάτευση έχει στείλει στο ψυχιατρείο και υγιή άτομα, τα οποία έχουν αρρωστήσει μετά τη νοσηλεία τους, επειδή το άτομο πιέζεται και συνηθίζει τις συνθήκες που ζει. Π.χ. ένα άτομο που κλείστηκε κατά λάθος στη φυλακή 2 χρόνια και αφεθεί ελεύθερος μετά,  δεν θα είναι το καλό παιδί που ήταν πριν φυλακιστεί. Αποκτά νεύρα, έχει κλειστοφοβία, κρίσεις πανικού και φυσικά θέλει να κάνει κακό ή να τιμωρήσει αυτούς που τον έφεραν στην κατάσταση αυτή.  Αυτά είναι τα αποτελέσματα της δικαστικής πλάνης, όταν το μέλλον κάθε ανθρώπου εξαρτάται από τη γνωμάτευση του δικαστή. Κι αν είχε δίκιο η μειοψηφία;  Αν είναι αθώος και μπαίνει άδικα στη φυλακή; Αν έχει πέσει σε συμπτώσεις ή συγκυρίες η πλειοψηφία; Είναι η πιο δύσκολη απόφαση που παίρνει κάποιος δικαστής για την τύχη του κατηγορουμένου. Το μόνο που επιβαρύνεται είναι η ψυχή αυτού του ατόμου. Ο δικαστής θα πει συγνώμη; Κι αν το κάνει, σε τι θα του χρησιμεύσει; Το άτομο μπορεί να ξαναγίνει όπως ήταν πριν;

Την ψυχική γαλήνη χάνει αυτό το άτομο εντελώς, όταν πάει να πιάσει δουλειά. Να φτιάξει τη ζωή του. Δεν τον δέχεται κανείς, επειδή έχει λεκιασμένο μητρώο. Όμως, κι αν απολυθεί αυτό το άτομο μετά την είδηση ότι είναι πρώην φυλακισμένος είναι δύσκολο να βρει δουλειά. Θα τον ρωτήσει ο επόμενος εργοδότης που δούλεψες; Κρυφά θα τηλεφωνήσει στον προηγούμενο εργοδότη και θα ρωτήσει γι’ αυτόν. Θα  ζητήσει προφορικές συστάσεις. Θα του πει ότι τον απέλυσε επειδή έχει κάνει φυλακή. Ακόμα κι αν κάποιος δεν έχει πάει φυλακή και έχει απολυθεί ή παραιτηθεί,  το νέο αφεντικό θα ρωτήσει τους λόγους. Τότε, όπου κι αν πάει να βρει δουλειά είναι λεκιασμένος και στις δύο περιπτώσεις. Όλοι θα του λένε «βρήκαμε άλλον», η «θέση κατοχυρώθηκε». Πώς να μείνει υγιής η ψυχή, όταν αυτός ο άνθρωπος έχει να θρέψει εκτός από τον εαυτό του και παιδιά; Τα άτομα που έχουν παιδιά καταφεύγουν στην   επαιτεία. Αλλού τον προσβάλλουν δίδοντάς του 0,05 € ή αλλού  του λένε «Πήγαινε τεμπέλη να δουλέψεις» και άλλα πολλά. Η ψυχή διαλύεται με την αβεβαιότητα. Το ζοφερό και ασαφές μέλλον  δεν δίνει λύσεις στο άτομο να προχωρήσει. Μοιάζει σαν να του γυρίζει η κοινωνία την πλάτη. Σαν να μην του δίδει ευκαιρίες να ζήσει. Είναι σαν αετός που του κόβουν τα φτερά. Βλέπει τον ουρανό, θέλει να πετάξει, αλλά δεν μπορεί, διότι του κόψανε τα φτερά, με μια λάθος γνωμάτευση ή μια παραίτηση που έγινε εν βρασμώ ψυχής ή μια σκληρή απόλυση. Τεμπέλης, εγώ τεμπέλης που θα έδινα και τη ζωή μου να γυρνούσε πίσω το χθες; Να μην φτάσω στο σημείο αυτό, να μην κάνω αυτό που έκανα και να μη ζητώ το έλεος μιας άπονης κοινωνίας που στηρίζει μόνο τους δυνατούς!!! Ακόμα και η οικογένειά του τον διώχνει!!!

Η επόμενη κίνηση του απελπισμένου ανθρώπου στην πρώτη περίπτωση που μόνο φυλακίστηκε είναι να καταφύγει στην ληστεία. Εκεί τον οδηγεί η απονιά των ανθρώπων. Όμως το αποτέλεσμα είναι μοιραίο όταν το άτομο αυτό φυλακίζεται εκ νέου. Αυτή τη φορά προκάλεσε την τύχη του και οδηγήθηκε ξανά εκεί. Έπρεπε κάπως να ζήσει. Δεν το έκανε για κακό.  Όμως, προκάλεσε κακό με την πράξη του.   Όλα αυτά ξεκίνησαν από το λάθος των δικαστών. Τι θα πρέπει λοιπόν να κάνουν οι δικαστές για τον άνθρωπο αυτό; Να τον ξαναφυλακίσουν ή να τον αφήσουν ελεύθερο; Ας μου απαντήσει κάποιος!!!  

Επειδή σήμερα υπάρχει μεγάλη ανάγκη, ο κόσμος καταφεύγει στην κλεψιά για να εξασφαλίσει τα ευ προς το ζην. Όμως πολλοί επιτήδειοι εκμεταλλεύονται αυτή την κατάσταση και το «παίζουν» φτωχοί. Δεν ξέρουμε πού κρύβεται η αλήθεια. Ποιος έχει πραγματική ανάγκη και ποιος μας εκμεταλλεύεται; Πρέπει να έχεις αλάθητο ένστικτο. Π.χ. δεν βοηθάμε όσους φοράνε καδένες ακριβές, όσες ζητιάνες φοράνε καλλυντικά, όσες είναι πολύ περιποιημένες, όσες κυκλοφορούν με αυτοκίνητο ακριβό. Όλα αυτά που ξοδεύουν γι’ αυτά, θα μπορούσαν να τα πουλήσουν για να φάνε. Όλα τ’ άλλα έρχονται μετά.

Τα περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα τα δημιουργούν  η ανέχεια, η απιστία, η ζήλια, η κτητικότητα, το πένθος, το διαζύγιο, ο χωρισμός μετά από μια μακροχρόνια και σίγουρη σχέση, η έλλειψη ελπίδας και πίστης, οι συνεχόμενοι εφιάλτες, η κακοποίηση, το πένθος… Όλοι γεννιόμαστε γελαστοί και χαρούμενοι. Η ζωή που κάνουμε φέρνει αυτό το αποτέλεσμα. Τα βιώματά μας.  

Ένα παιδί έχει μικρά ψυχολογικά προβλήματα όταν:

– Του λείπουν  οι γονείς του.

– Μεγαλώνει μόνος.

– Το καταπιέζουν.

-Δεν έχει γονείς.

– Ζηλεύει το αδερφάκι του.

– Λένε κανακέματα οι γονείς μόνο στο αδερφάκι του. Εσύ είσαι μεγάλος, του λένε. Αυτό το κάνει δυστυχισμένο και υπερκινητικό.

– Όταν ντρέπεται για τους γονείς που έχει.

– Όταν στερείται πράγματα που έχουν τα άλλα παιδιά κ.λ.π.

Εδώ η παιδοψυχολόγος θα προλάβει το κακό και θα επέμβει πριν γίνει το πρόβλημα πληγή,  που θα επηρεάσει την υπόλοιπη ζωή του. Όμως τα παιδικά προβλήματα δεν είναι τόσο σημαντικά όσο του εφήβου. Αυτά ξεπερνιούνται.

Ο έφηβος βρίσκεται σε μια ηλικία που ψάχνεται. Δεν ξέρει αν είναι μεγάλος ή παιδί. Θέλει να μαθαίνει νέα πράγματα, έχει ερωτήματα, απορεί με τις αλλαγές που γίνονται στο σώμα του. Αυτή η περιέργεια τον ωθεί να μάθει περισσότερα και να δοκιμάζει νέες εμπειρίες. Έτσι, είναι εύκολο να πέσει εύκολα θύμα στις παγίδες της ζωής. Τότε γίνεται  η πρώτη επαφή με το τσιγάρο, τα ναρκωτικά, τις παράξενες φιλίες κ.λ.π.  Τότε γνωρίζει για πρώτη φορά τις ορμόνες του έρωτα. Το αγόρι παύει να βλέπει το κορίτσι σύντροφο στα παιχνίδια του. Τώρα είναι κάτι πιο ουσιαστικό γι’ αυτόν. Αρχίζει να έχει την πρώτη επαφή με τον πλατωνικό έρωτα. Νοιάζεται γι’ αυτήν διαφορετικά. Τότε η μαγεία χάνεται όταν αυτή η τρυφερή σκηνή γίνεται πληγή.  Όταν η συμβίωσή τους είναι εφιαλτική.

Όλες οι ηλικίες έχουν τα δικά τους προβλήματα. Όμως τα προβλήματα ξεπερνιούνται με την θετική σκέψη. Αυτό βοηθάει να είναι καλά το σώμα και παράλληλα να υγειαίνει η ψυχή.  Το οφείλουμε στον εαυτό μας, γιατί αν δεν υπάρχει αυτός, ούτε εμείς υπάρχουμε. Είμαστε ζωντανοί- νεκροί. Ένα δαιμονικό όνειρο μπορεί αλληγορικά να σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με την ψυχή μας. Οφείλουμε να δούμε με τη γλώσσα των ονείρων τι δεν πάει καλά. Να δούμε το πρόβλημα βαθιά. Μπορεί να υπάρχει μια εξέλιξη στη ζωή μας που θα αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο. Για να το χαρούμε, πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Φανταστείτε να έρθει η αγάπη και να είμαστε άρρωστοι ψυχικά και σωματικά!!! Μεγάλος καημός έτσι;  Αν υπάρχει ελπίδα, συνειδητοποιούμε ότι αυτό που ζούμε είναι ένας ιδεαλισμός. Δεν υπάρχει, δεν το ζήσαμε ποτέ. Δεν ήταν δικό μας βίωμα, έχοντας βέβαια την εικονική αντίληψη ότι δεν  το ζήσαμε. Αλληγορικά εννοώ, ώστε  να μη μας αγγίξει για  να μην χαλάσει το μέλλον μας.  Όταν προσέχεις ένα φυτό τότε θα καρποφορήσει. Όταν το αφήνεις απότιστο ή το παραμελείς τότε θα μαραθεί. Από εμάς λοιπόν εξαρτάται αν το φυτό μας που λέγεται ψυχή θα καρποφορήσει. Αξίζει να προσπαθήσουμε. Έτσι η ζωή θα είναι ευχάριστη, διότι όταν έρθει κάτι καλό θα μπορούμε να το ζήσουμε ξεχνώντας το χθες. Το μυστικό  είναι να ξεχνάμε το χθες ως μη γενόμενο, να ζούμε το παρόν και να αφήνουμε στα χέρια του θεού το μέλλον μας.  Εκείνος θα μας φροντίσει όσο μας αξίζει.

Όταν ασθενεί η ψυχή

6 σχόλια στο Όταν ασθενεί η ψυχή
  • Παρασκευή, 8 Μάιος 2015 στο 23:04
    Σύνδεσμος

    Είναι όχι μόνο άκρως ενδιαφέροντα τα όσα διάβασα αλλά και με προσεκτική προσέγγιση. Δεν είναι δύσκολο για κανέναν άνθρωπο να χαθεί μέσα στη δίνη τέτοιου είδους ασθενειών αλλά είναι πολύ δύσκολο να αποδεχθεί την κατάστασή του εφόσον δεν έχει ουσιαστική επίγνωση της αλήθειας που δυστυχώς δεν μπορεί να κρύψει από τον περίγυρό του. Η αποδοχή ίσως να αποτελούσε και την έναρξη της ίασης διότι στην ουσία η αυτοεπίγνωση μπορεί να συμβάλλει κλιμακωτά στην προσπάθεια αυτοελέγχου (χωρίς βέβαια να είναι πάντα εφικτό). Σε κάθε περίπτωση πρέπει να προσεγγίσουμε με αγάπη και ειλικρίνεια. Η ελπίδα είναι φάρμακο για τη ψυχή κάθε ανθρώπου. Είναι το καύσιμο για τα όνειρά μας. Χωρίς ελπίδα δεν υπάρχουν όνειρα, μέλλον, ΖΩΗ. Άλλωστε χωρίς ελπίδα πως θα μπορέσουμε να οραματιστούμε ένα καλύτερο μέλλον για αυτούς τους ανθρώπους! Αν δουν την σπίθα της ελπίδας στα δικά μας μάτια (όχι τη λύπη) ίσως να αναγνωρίσουν κάτι που έχουν λησμονήσει και είναι εκεί, καλά κρυμμένο μέσα τους.

    Απάντηση
    • Σάββατο, 9 Μάιος 2015 στο 09:43
      Σύνδεσμος

      @Μαρία,

      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Πραγματικά, έφαγα πολύ χρόνο για να γράψω ένα τόσο δύσκολο θέμα και είχα πάντα την ελπίδα να το αποδώσω όσο πιο σωστά μπορώ σεβόμενη τις ασθένειες των συνανθρώπων μας που πάσχουν. Δεν ήθελα να τις γράψω με δικά μου λόγια για να μην ξεχάσω κάτι σημαντικό και χρησιμοποίησα με πλάγια γράμματα την εκδοχή ειδικών ψυχιάτρων. Σκοπός ήταν να δείτε την αλήθεια. Μια αλήθεια που πονάει, αλλά μπορεί να προλάβει το κακό πριν γίνει πληγή. Η ελπίδα φίλοι μου πρέπει να ανθίζει πάντα μέσα σας σαν ένα λουλούδι και να λάμπει σαν το Άγιο φως, κοσμώντας πάντα τα όνειρα σας. Ένα φως γαλήνιο, γλυκό που θα σας κρατά πάντα στους δρόμους της λογικής. Οι λοξοδρομησεις και όσα θα θέλαμε να έχουμε και δεν μπορούμε μόνο κακό μπορεί να φέρουν. Επίσης στη βίωση τέτοιων καταστάσεων μας ώθησε η περιέργεια και μας οδήγησε να εγκλωβιστούμε στις παγίδες της ζωής. Αυτή είναι η αρχή του κακού. Η περιέργεια λένε σκότωσε τη γάτα. Είναι οδυνηρό η γάτα να είστε εσείς. Μαρία έχω γράψει ποιο είναι το φάρμακο της ψυχής στο προηγούμενο άρθρο. Αν θες δες κι αυτό. Θα με ενδιέφερε η γνώμη σου.

      Απάντηση
  • Παρασκευή, 8 Μάιος 2015 στο 20:44
    Σύνδεσμος

    Νεκταρία,καταρχήν συγχαρητήρια για το άρθρο σου!
    Θα παράθεσω την δική μου εμπειρία πανω στα ψυχικα νοσήματα η οποία υπήρξε καταλυτική για μενα.ο σκοπος μου ειναι να διαπιστωθει απ οσους το διαβαζουν οτι τα ατομα αυτα δεν εχουν πληρη ευθυνη για την κατασταση τους η τουλαχιστον για την διαιωνηση της καταστασης αυτης…η κοινωνία δυστυχώς ορθώνεται σαν εχθρός μπροστά όχι μονο στον σχιζοφρενή αλλά και στον καταθλιπτικό…ο χλευασμός και η αίσθηση αποκρουστικοτητας προς αυτους κυριαρχουν και οι δυνατότητες ίασης είναι σπάνιες όχι λόγω της μη ύπαρξης ικανών φαρμακευτικών αγωγών αλλά λόγω του οτι είναι χρονιές καταστάσεις και χρειάζονται υπομονή και αγάπη σπό το οικογενειακο περιβαλλον κάτι που σπάνια δυστυχώς γίνεται πράξη κυριως λογω ντροπης προς το κοινωνικο συνολο.σκεπτομενοι να μην πει ο κοσμος οτι ο γιος πχ ειναι τρελλος(ποσο λαθος λεξη ε!!!!)δεν πραττουν τα δεοντα!!Η λεξη υπομονή ίσως είναι πολύ μικρή μπροστά σε αυτό που χρειάζονται οι συγγενείς κυρίως στις βαριές περιπτωσεις.μονο η αγάπη και η πίστη τους βοηθά…μην αποθαρρυνεστε,λύσεις για όσους το θελουν ,υπαρχουν!
    Η εμπειρία μου λοιπον είναι η εξης..ο αδερφός ενος φιλου μου 19 ετων έλαβε ενος ειδους ναρκωτικη ουσία,η οποία πυροδοτησε το γονιδιο για το ψυχοτικο σύνδρομο.έκτοτε η ζωή της οικογενειας άλλαξε ριζικά.για να απομακρυνθεί απο τις ναρκωτικές ουσίες οι οποίες επιδυνωναν σαφέστατα την κατασταση,εφυγαν με τον αδερφό του απο την πόλη που ζούσαν.οι γονεις και οι δυο λόγω αλλων ασθενειών δεν ηταν σε θέση να βοηθησουν.
    Τα επακόλουθα είναι πέραν φαντασίας,επιθετικότητα,εφιάλτες, αϋπνίες κρίσεις,εκρήξεις…η διαδικασία για να νοσηλευτεί ένας ψυχικα άρρωστος είναι χρονοβόρα μονο όταν αυτό γίνεται για πρωτη φορα.παρόλα αυτά είναι εξευτελιστική….πρεπει λοιπον ο κοντινότερος συγγενής να παει σε εισαγγελέα και μέσα απο διαδικασίες και ιατρικές γνωματεύσεις να διαπιστωθεί οτι όντως υπάρχει πρόβλημα ψυχωτικής νόσου και οτι δεν ψεύδεται ο συγγενής για διάφορους λόγους,όπως ο χρηματικος που ανέφερε η Νεκταρία.αφού τελειώσουν αυτές οι διαδικασίες,πρεπει να περιμένουμε μια κρίση του ψυχασθενους,να καλεσουμε την αστυνομία κ να έρθουν και να οδηγηθεί στην κλινική.(δεν γνωρίζω αν είναι η ίδια διαδικασία σε όλες τις βαθμιδες ψυχικών νόσων).έπειτα νοσηλεύεται για 3 μηνες το πολύ!και αφότου βγει,μονο αν ξαναγίνει επικίνδυνος ξανά κανεις εισαγγελική εντολή ειτε με υπογραφη του ιδιου του ασθενους!σε κάθε ασθενή δεν μπορεί να οριστεί η ίδια φαρμακευτική αγωγη.μπορεί να χρειαστούν πολλές διαφορετικές μέχρι να καταλήξουν στη σωστη.μετα απο πολλές νοσηλιες,πολλές κλειστές πόρτες και πολυ κόπο βρήκαμε μια άκρη.σήμερα λαμβάνει σωστη φαρμακευτική αγωγη και είναι σε πολύ καλό ψυχικό επίπεδο χωρίς εφιάλτες και αϋπνίες και χωρίς επιθετικές συμπεριφορές!δεν υπάρχει σωστη καθοδήγηση και όσοι δεν γνωρίζουν,ταλαιπωρούνται..
    Πριν βρίσει κάποιος τον «τρελλό της γειτονιάς» ας σκεφτεί οτι δεν ήθελε να γίνει έτσι…και οτι η οικογένεια του,μπορεί να αδυνατεί να τον φροντίσει για διάφορους λόγους!η κοινωνία δεν αδυνατεί ακριβως απλα υπαρχουν πολλοί παράμετροι….συγνώμη αν σας Κουρασα!
    Να εχετε κατανοηση και να σκεφτεστε…Δωστε υγεια στην ψυχή των παιδιών σας για να μπορούν να την χρησιμοποιήσουν αργότερα στα όνειρα και κατ επέκταση στην καθημερινότητα τους.

    Απάντηση
    • Τετάρτη, 17 Ιούνιος 2015 στο 13:52
      Σύνδεσμος

      Ναι, υπάρχουν πολλά τέτοια περιστατικά που άλλα τα γνωρίζουμε και άλλα όχι. Το παλικάρι αυτό γιατρεύτηκε. Δεν τα καταφέρνουν όλοι, διότι δεν βρίσκουν την υποστήριξη από κανένα. Η ψυχή ασθενεί περισσότερο όταν το άτομο διώκεται από όλους και από όλα. Ακόμη και στους δικούς του είναι βάρος. Π.χ. έχει έναν υγιή αδερφό, που θέλει να φτιάξει τη ζωή του. Όταν πρόκειται να γίνει αυτό, βρίσκει μια κοπέλα. Οι γονείς της κοπέλας θα αντιδράσουν Στον αδερφό του ναρκομανή θα σε δώσουμε να μας ντροπιάσεις; Αετέ υπάρχουν πολλά γι’ αυτό το θέμα. Είναι μια κατάσταση πολύ αηδιαστική και συνάμα πολύ αδιέξοδη. Η κοινωνία βάζει ταμπέλες στα άτομα. Γιος του δολοφόνου, αδερφός του ναρκομανή κ.λ.π. Υπάρχει μεγάλος ρατσισμός. Τα άτομα, αν και υγιή, είναι καταδικασμένα να βαδίσουν το δρόμο της μοναξιάς εξαιτίας του προβληματικού συγγενή που έχουν. Είναι δίκαιο αυτό; Για να προσπαθήσει να πραγματοποιήσει τη σχέση του πρέπει να απαρνηθεί τον αδερφό του. Όμως, κάποιες στιγμές υπερισχύει η αδερφική αγάπη και θυσιάζει τη σχέση του στο βωμό της συγγενείας του. Τα άτομα που επιλέγουν να μείνουν με τον αδερφό τους και να απαρνηθούν τη σχέση τους βολεύονται με τουρίστριες που δεν έχουν τέτοια ταμπού, και ειδικά Ολλανδέζες που στη χώρα τους έχουν ελεύθερα ήθη. Αυτά τα άτομα κάποιες στιγμές παθαίνουν ψυχολογικά προβλήματα γιατί στο μυαλό τους έχουν την κοπέλα που έχασαν και αγάπησαν. Θεώρησαν την αδερφική αγάπη πιο δυνατή. Αυτό τους διέλυσε την ψυχή. Κάποιες άλλες φορές συμβιβάζονται με το γάμο τους και μάλιστα είναι ευτυχισμένοι μέσα σ’ αυτόν. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα μιας επιπολαιότητας κάποιου, που μαζί με τον εαυτό του, που πέφτει στον γκρεμό, παίρνει και τον συγγενή του μαζί.

      Απάντηση
      • Τετάρτη, 17 Ιούνιος 2015 στο 22:42
        Σύνδεσμος

        Τα έχω ζησει απο κοντά όλα αυτά λόγω του φίλου μου.είναι ιδιαίτερα δυσκολη κατασταση.χρειαζεται αγαπη ,ανοιχτό μυαλό και δυναμη απο τους συγγενείς οι οποίοι ομως και αυτοι χρειάζονται ουσιαστική στήριξη απο αλλους για να διατηρήσουν την αισιοδοξία τους!
        Δεν γράφονται με λογια τα αισθήματα που νιώθει κάποιος προσπαθώντας να σωσει τον αδερφό του και ταυτόχρονα η καταδίκη της δικής του προσωπικής ζωης.αυτό όμως που ήθελα να περάσω στην ψυχή κάποιου που βιώνει ενα τέτοιο πρόβλημα μέσα στην οικογένεια του κ νιώθει εγκλωβισμένος,είναι οτι όλα αυτά ναι μεν είναι χρονοβόρα δύσκολα και εξαντλητικά όμως υπαρχουν λύσεις που δίνουν ανασα!!!!!δεν παυει το προβλημα αλλα αποδυναμωνεται!θέλει ψάξιμο!θέλει κινητοποιηση και τα σωστα ατομα δίπλα μας!μην χάνουν αισιοδοξία!δυστυχώς η Αθήνα είναι το μονο μέρος στην Ελλάδα που προσφέρεται για βοήθεια.
        Ο φίλος μου εκείνος,αφησε μιαν αγάπη απο φόβο μην την καταδικασει σε βαλτωμενη ζωη.της ειπε ψευτικο λογο για τον χωρισμο ωστε να μην της δωσει περιθωριο…τώρα όμως θα ζούσαν μαζί ευτυχισμένοι!!!
        Η πρόληψη είναι παντα πιο σημαντική..!η υγειης ψυχολογικά ανατροφή ενος ανθρώπου,αποτρέπει αυτά τα δυσάρεστα γεγονότα…εύχομαι όταν κάνω παιδι όλη μου η προσοχή να είναι στραμμένη όχι στο αν θα πάρει άριστα στον έλεγχο του σχολείου αλλά στο πως θα το βοηθήσω να πλασει μια καθαρη κ ελευθερη ψυχή!εύχομαι να το κανουν όλοι αυτό!

        Απάντηση
        • Τρίτη, 28 Ιούλιος 2015 στο 18:42
          Σύνδεσμος

          Πρόλαβε να μας το διδάξει αυτό ο Ζαμπέτας αετέ, μέσα απ’ αυτό το τραγούδι, που δεν είναι απλά ένα τραγούδι, αλλά ένας ύμνος που κρύβει ένα μήνυμα και πρέπει όλοι να το λάβουμε σοβαρά υπόψην μας.

          https://www.youtube.com/watch?v=gkleN76_y0M

          Απάντηση

Αφήστε μια απάντηση

Πριν αφήσετε κάποιο σχόλιο διαβάστε τα εξής:

 
  • - Τα σχόλια σας θα πρέπει να εγκριθούν από τους διαχειριστές της ιστοσελίδας πριν δημοσιευτούν.
  • - Παρακαλούμε χρησιμοποιήστε Ελληνικούς χαρακτήρες, σχόλια γραμμένα σε greeklish δεν θα εγκρίνονται.
  • - Όνειρα που βλέπετε Σάββατο βράδυ προς ξημερώματα Κυριακής δεν θα εξηγούνται. Αν σ' αυτή την ημερομηνία γράφετε όνειρα άλλων ημερών αυτό υποχρεωτικά πρέπει να επισημαίνεται, για να λαμβάνουν απάντηση και τα όνειρα αυτά. Όταν όμως γράφετε όνειρα με Κυριακάτικη ημερομηνία και είναι άλλων ημερών, πρέπει να γίνεται υποχρεωτική επισήμανση αυτού, ώστε να παίρνουν άμεσα απάντηση, αποφεύγοντας την ερώτηση αν είναι Κυριακάτικο. Όταν δεν υπάρχει επισήμανση, θα θεωρούνται Κυριακάτικα και δεν θα παίρνουν απάντηση.
  • - Όνειρα που βλέπετε Σάββατο βράδυ προς ξημερώματα Κυριακής δεν θα εξηγούνται.
  • Διαβάστε τους όρους χρήσης μας
  • - Να είστε υπομονετικοί, οι χρήστες που απαντούν στα σχόλια σας είναι εθελοντές και θα σας απαντήσουν μόλις μπορέσουν.
  • -Παρακαλούμε διαβάστε τους παραπάνω όρους πριν καταχωρήσετε κάποιο σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο