Έχω προσέξει ότι σ’ όλη μας την ζωή κάνουμε προσπάθειες να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, με σκοπό να έρθουμε κοντά στο θεό. Κανείς δεν είδε το θεό, ούτε γνωρίζει πώς είναι. Όμως φτάνουμε στο σημείο να δούμε τον “θεό”,  θεοποιώντας  το πρόσωπο που μας ενδιαφέρει. “Είναι θεός” λέμε και πέφτουμε σε μια παγίδα να θεοποιούμε αυτόν που αύριο θα αποδειχθεί λίγος και καταχθόνιος θεός για μας.  Όταν η ψυχή θέλει κάτι πολύ,  το βλέπει πολύ ισχυρό. Όμως προσέχουμε ότι όσο πιο μεγάλη είναι η ενέργεια που δείχνουμε για ένα άτομο, τόσο μέρα με τη μέρα σβήνει και χάνεται σαν να υπάρχει όριο πόση ενέργεια θα καταναλώσεις. Προσπαθούμε όλα να τα κάνουμε μέσα σ’ ένα μήνα γνωριμίας. Το αποτέλεσμα είναι μοιραίο, διότι δώσαμε περισσότερη ενέργεια απ’ όση μας δίνει ο άλλος. Εκείνος δίνει ένα χαμόγελο σε μας, κι εμείς ονειρευόμαστε ότι του χαρίζουμε όλο τον κόσμο. Με τον καιρό αυτή η υπέρογκη κατανάλωση ενέργειας χάνεται, με αποτέλεσμα να κουραστούμε γρήγορα. Όλα τα λόγια αγάπης που είπαμε και οι όρκοι που δώσαμε από φάρμακο ψυχής, κατέληξαν να γίνουν  φαρμάκι που μας πίκρανε. Κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί και να δεχτεί ότι η αληθινή αγάπη δεν είναι τόσο ορμητική. Μεγαλώνει σιγά- σιγά με την ίδια ποιότητα και ποσότητα και από τις δύο πλευρές και πρέπει να δίνουμε όσα παίρνουμε.

Πηγή φωτογραφίας

Η ψυχή αποτελείται από φορτία. Ο ένας έχει θετικό (+) και ο άλλος αρνητικό (-) . Μας έλκουν όλα τα αντίθετα φορτία από το δικό μας, αλλά ένα μόνο είναι το πραγματικό δικό μας. Έτσι λοιπόν φτάνουμε στο σημείο να ερωτευόμαστε όλα τα αντίθετα φορτία, αλλά να προχωράμε με το αληθινά δικό μας, που δένει με την ψυχή μας και είναι το κομμάτι που λείπει για να ολοκληρωθεί το παζλ, να γίνει μια προσωπικότητα. Αυτό το φορτίο είναι  πάντα  αντίθετο με το δικό μας.  Τα λόγια είναι εύκολο να ακούγονται, τα παραμύθια μας δίνουν παρηγοριά. Όμως μια μέρα όσο ζούμε μ’ αυτό το ψέμα, η αλήθεια μαθαίνεται και τότε το άτομο πονάει.

Ένα παράδειγμα αυτής της κατάστασης είναι να δούμε τον σύντροφο της φίλης μας να χαριεντίζεται με μια τρυφερή ύπαρξη. Δεν αναρωτιόμαστε αν θα πρέπει να το πούμε, ούτε κατά διάνοια, δεν θέλουμε να την πληγώσουμε και αποκρύπτουμε αυτό το γεγονός. Αυτό είναι μεγάλο σφάλμα. Εμείς που την αγαπάμε πραγματικά  οφείλουμε να της το πούμε. Αν μάθει ότι το γνωρίζαμε θα πονέσει περισσότερο και δεν θα μας εμπιστευτεί ξανά. Δεν την προφυλάσσουμε με τον τρόπο αυτό, αλλά φαρμακώνουμε την ψυχή της, να πιστεύει ότι την αγαπά, ενώ  αυτός στάθηκε   λίγος απέναντί της. Δεν είναι κακό να πούμε μια πικρή αλήθεια, αλλά είναι σφάλμα να πούμε ένα παρήγορο ψέμα. Μια μέρα θα το μάθει απότομα και θα πονέσει περισσότερο. Είναι καλύτερα να συμβιβαστεί με την αλήθεια νωρίς.

Γι’ αυτό το λόγο θεωρώ μεγάλο σφάλμα να αποκρύπτουμε το θάνατο κάποιου ανθρώπου από την ηλικιωμένη μητέρα του. Θα πονέσει εκείνη τη στιγμή, αλλά θα το καταλάβει και θα το δεχτεί κάποτε. Αν το μάθει απότομα, θα είναι χειρότερα. Πιστεύουμε ότι κάνουμε καλό να λέμε παρήγορα ψέματα, να δίνουμε ελπίδες σε φίλους, για να μην τους πονέσουμε, να κρύβουμε την αλήθεια. Όμως η αλήθεια ξέρουμε ότι πονάει. Περισσότερο πονάει ένα παρήγορο ψέμα. Είναι άσχημο να λέμε σε κάποιον όλα θα πάνε καλά, ενώ αν δεν πάνε θα πληγωθεί. Είναι σωστό να νιώσει ο ίδιος ότι θα πάνε καλά, για να φέρει τα γεγονότα σ’ αυτή την κατάσταση με την πίστη του.

Σε μία σχέση είναι λάθος να λέμε σ’ αγαπώ όταν δεν το πιστεύουμε ή δεν το εννοούμε, επειδή πρέπει, επιβάλλεται,  και να διατηρούμε μια εικονική σχέση, για να μην πληγώσουμε το σύντροφό μας,  διότι όσο φυσάμε σ’  ένα μπαλόνι αέρα κάποτε θα σπάσει. Το σωστό είναι να χωρίσουμε, για να μην πληγωθούμε. Ναι, περισσότερο πληγωνόμαστε όταν γίνει έκρηξη και χωρίσουμε κάτω από άσχημες συνθήκες.  Μια σχέση που γίνεται με την βία, φέρνει ολέθρια αποτελέσματα.  Όταν μένουν μαζί για το παιδί είναι ακόμα χειρότερα. Η κάθε μέρα θα είναι κόλαση και αυτό θα είναι επιβαρυντικό για την ψυχολογία του παιδιού. Το παιδί πρέπει να μεγαλώσει σε ένα ήρεμο περιβάλλον. Οι καθημερινοί καβγάδες το μόνο που καταφέρνουν είναι να το φαρμακώνουν. Χίλιες φορές καλύτερα να ζουν χωριστά. Η ελπίδα λένε ότι πεθαίνει πάντα τελευταία, αλλά όταν το κακό παραγίνει, γίνεται πληγή.

Οι ανασφάλειες, οι εμμονές  και οι φοβίες που έχουμε είναι αποτέλεσμα μιας τραυματισμένης ψυχής, μιας ψυχής που έχει συσσωρεύσει πολλά, που έχει πάθει πολλά, που δεν αντέχει άλλα, αλλά αναγκαστικά τα τρέφει, αφού δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Δεν έχει την ηρεμία να δει τα πράγματα όπως πραγματικά είναι.

Ο πόνος χρειάζεται για να νιώσουμε ότι ζούμε. Όταν δεν πονέσουμε, δεν νιώθουμε  ότι κάτι δεν πάει καλά μέσα μας. Όμως ο μεγάλος πόνος είναι αβάσταχτος όταν γίνεται πληγή. Ο μικρός πόνος μπορεί να γίνει θλίψη και η θλίψη να μετατραπεί σε κατάθλιψη. Όταν κάποιος είναι πάντα χαρούμενος, σκέφτεται θετικά, ζει την κάθε μέρα- με ελπίδα και πίστη- γνωρίζει τους χρήσιμους μικρούς πόνους. Όταν όμως ο άνθρωπος είναι πεσιμιστής, ο πόνος γίνεται πληγή, γιατί φέρνει τα πράγματα με το νόμο της έλξης προς την χειρότερη πλευρά.

Αλήθεια, ποια η γνώμη των ειδικών για τον πόνο και τη θλίψη; Οι άγιοι άνθρωποι πώς το βλέπουν; Γι’ αυτούς είναι  ευτύχημα να πονάμε. Εμείς όμως δεν αντέχουμε τον πόνο. Αυτή είναι η διαφορά των αγίων με εμάς τους ανθρώπους. Βλέπουν το πόνο σαν δοκιμασία, και χαίρονται όταν πονούν, διότι έτσι δοκιμάζονται. Εμείς οι άνθρωποι δεν μπορούμε να δεχτούμε αγόγγυστα αυτή την συμφορά. Νιώθουμε άχρηστοι όταν πονάμε, νιώθουμε αποτυχημένοι όταν μας διώχνουν. Νιώθουμε αδύναμοι σε μια συμφορά και όταν μάθουμε ότι έρχεται το τέλος, το φέρνουμε γρηγορότερα με τη συμπεριφορά μας και τη σκέψη μας. Δεν είναι λάθος αυτό, φταίει η ανθρώπινη φύση μας.

 Το πόσο θα ζήσουμε είναι σφραγίδα από την ώρα πού γεννιόμαστε.
 Γέροντας Αμβρόσιος Μονής Δαδίου
======================================

Τα χτυπήματα είναι απαραίτητα για την σωτηρία της ψυχή μας, γιατί αυτά λαμπυρίζουν την ψυχή. ‘Οσο  χτυπάει κανείς τα ρούχα  και τα τρίβει, τόσο καλύτερα καθαρίζουν. Όπως και το χταπόδι και η σουπιά με το πολύ χτύπημα μαλακώνουν καλύτερα και καθαρίζουν οι μελάνες.
Γέροντας  Παΐσιος
========================================

Οι ασθένειες μας βγάζουν  σε καλό, όταν τις υπομένουμε αγόγγυστα και παρακαλούμε το Θεό να μας συγχωρέσει τις αμαρτίες και δοξάζουμε το όνομά του.
Γέροντας Πορφύριος
=============================================

Γνωρίζω ότι οι θλίψεις και οι πειρασμοί δεν θα σας λείψουν ποτέ. Σε εκείνους που θέλουν να ευαρεστήσουν  το Θεό τα πάντα.,και οι θλίψεις και οι στενοχώριες και οι ασθένειες και η φτώχεια, συντελούν  στον ανακαινισμό και την τελειοποίησή τους. Γι’αυτό να τα τα υπομένετε  με υπομονή και καρτερία, βοηθούμενοι και από τη θεία χάρη.
Γέροντας Ευσέβιος
============================================= 
     
Ευχαριστώ το Χριστό, όταν μου δίνει την ευκαιρία να πονώ. Τότε θυμάμαι τα μαρτύρια του και ξεχνώ  το δικό μου  πόνο. Είναι ωραίο και ωφέλιμο πράγμα ο πόνος και η θλίψη. Εγώ τον πόνο τον θεωρώ δώρο του Θεού. Πολλοί γνώρισαν το Θεό από τον πόνο που έζησαν.
Γέροντας Ιερώνυμος
                           

===============================================
   
  Για να πάει κανείς στον γλυκό Παράδεισο,πρέπει να φάει πολλά πικρά εδώ,
να έχει το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι.

Γέροντας  Παΐσιος
  

===========================================

Είναι μακάριος αυτός που βασανίζεται εδώ, γιατί, όσο πιο πολύ παιδεύεται σ’ αυτήν την ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται για την άλλη, επειδή εξοφλά αμαρτίες. Οι σταυροί των δοκιμασιών είναι ανώτεροι από τα «τάλαντα», από τα χαρίσματα, που μας δίνει ο Θεός. Είναι μακάριος εκείνος που έχει όχι έναν σταυρό αλλά πέντε. Μια ταλαιπωρία ή ένας θάνατος μαρτυρικός είναι και καθαρός μισθός. Γι’ αυτό σε κάθε δοκιμασία να λέμε: «Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, γιατί αυτό χρειαζόταν για την σωτηρία μου.

Γέροντας Παΐσιος

=========================================         

Πριν επιτρέψει ο Θεός να έρθει μια δοκιμασία, εργάστηκε με καλό τρόπο, αλλά δεν τον καταλάβαιναν, γι’ αυτό μετά επέτρεψε την δοκιμασία. Βλέπετε, και όταν ένα παιδί είναι ανάποδο, στην αρχή ο πατέρας του το παίρνει με το καλό, του κάνει τα χατίρια, αλλά, όταν εκείνο δεν αλλάζει, τότε του φέρεται αυστηρά, για να διορθωθεί. Έτσι και ο Θεός μερικές φορές, όταν κάποιος δεν καταλαβαίνει με το καλό, του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέλθει. Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες  κλπ., θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι· δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό.
Γέροντας Παΐσιος

=============================================
  

Άνθρωπος που δεν περνάει δοκιμασίες, που δεν θέλει να πονάει, να ταλαιπωρείται, που δεν θέλει να τον στενοχωρούν ή να του κάνουν μια παρατήρηση, αλλά θέλει να καλοπερνάει, είναι εκτός πραγματικότητος. «Διήλθομεν δια πυρός και ύδατος, και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν»
Γέροντας Παΐσιος

===========================================
   
   Τίποτα  δεν γίνεται δίχως την πρόνοια του Θεού, και όπου υπάρχει η πρόνοια του Θεού, σίγουρα αυτό που θα συμβεί όσο πικρό και αν είναι, θα φέρει ωφέλεια στην ψυχή.
Γέροντας Παΐσιος
===============================================

Όλα όσα περνάμε σ’ αυτή τη ζωή είναι δοκιμασίες. Οι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι στη γη είναι αυτοί που θα κερδίσουν τον γήινο παράδεισο παραδέχονται οι άγιοι. Όσοι υπομείνουν αυτά που τους συμβαίνουν με καρτερικότητα ότι θα αλλάξει η κατάσταση, αυτοί θα είναι οι πρώτοι, απ’ αυτούς που τους πάνε όλα καλά. Αυτό είναι άραγε παρηγοριά ή αλήθεια;

Αλήθεια, τι έχετε παρατηρήσει σχετικά με την ψυχή μας; Όταν δεν έχουμε ένα σύντροφο αγοράζουμε πολλά άχρηστα πράγματα για να αντικαταστήσουμε αυτή την έλλειψη. Όμως κι όταν ένας άνδρας βρει μια νέα μοιραία γυναίκα της αγοράζει πολλά για να την έχει δική του. Πιστεύει ότι μ’ αυτόν τον τρόπο κάνει καλό στην ψυχή του και σ’ εκείνη. Επειδή δεν έχει αισθήματα γι’ αυτή τη γυναίκα, αλλά το πάθος είναι σφοδρό,  δίνει πολλά γι’ αυτήν, ώστε να την έχει δική του και εκείνη τον εκμεταλλεύεται μέχρι να του φάει όλη την περιουσία. Τότε τον στέλνει στην γυναίκα του. Η γυναίκα του όμως δεν απέκτησε ποτέ τα όσα έδωσε σ΄ εκείνη, γιατί γι’ αυτή έχει αισθήματα. Όμως δεν ήταν ικανά να τον κρατήσουν κοντά της, διότι το σαρκικό πάθος στάθηκε δυνατότερο. Άρα, όταν η ψυχή μας ζητά πολλά είναι άδεια από αγάπη. Όταν η ψυχή ζητά συνέχεια πρέπει να μην την ικανοποιήσουμε για να πάψει να ζητά. Ένα χάδι γι’ αυτήν και δύο λόγια αγάπης είναι όλος ο κόσμος, φτάνει να διατηρηθούν, αλλιώς μια μέρα αυτό το φάρμακο, γίνεται δηλητήριο.

Συμπερασματικα:

 

– Όταν μια γυναίκα ζητά πολλά υλικά αγαθά από έναν άνδρα, δεν τον αγαπάει.

– Όταν ένας άνδρας δίνει πολλά υλικά αγαθά σε μια γυναίκα δεν την αγαπάει, αλλά έχει σφοδρό πάθος γι’ αυτή.

– Όταν μια γυναίκα ζητά πράξεις από έναν άνδρα και του δείχνει πόσο τον αγαπάει, τότε μόνο πραγματικά αγαπάει. Η ψυχή γεμίζει με την αγάπη του και τα υλικά αγαθά είναι περιττά. Όταν μια γυναίκα κάνει πολλά έξοδα στο σπίτι δεν πρέπει να τα βάλει μαζί της ο άνδρας της, διότι εκείνος ευθύνεται γι’ αυτό.

– Το ίδιο ισχύει και όταν ο άνδρας δεν  είναι αρκετά καταναλωτικός, αλλά πλούσιος σε λόγια και πράξεις. 

Το  Shopping Therapy  δείχνει μια βασανισμένη ψυχή που αντί να καταναλώσει γλυκά για να νιώσει καλύτερα, ξεσπάει εκεί παίρνοντας άχρηστα πράγματα. Όταν κάποιος δει μια τέτοια κατάσταση καταλαβαίνει ότι το άτομο αυτό είναι πολύ μόνο και πληγωμένο. Δεν εννοώ φυσικά μια φυσιολογική γυναίκα που κάνει τα απαραίτητα ψώνια της ημέρας, αλλά μια άλλη  που αγοράζει 50 φουστάνια. 30 Παντελόνια 100 ζευγάρια παπούτσια και άλλα διάφορα άχρηστα πράγματα που δεν θα χρησιμοποιήσει ποτέ. Αυτή η ψυχή δεν είναι μόνο βασανισμένη, αλλά και άδεια. Προσπαθεί με την υπερκατανάλωση να γεμίσει τα κενά της ψυχής. Όταν δεν το πετυχαίνει αγοράζει ακόμα περισσότερα.

Όλοι τα βάζουν με τον αλκοολικό, χωρίς να ερευνήσουν  γιατί πίνει; Γιατί έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, δεν αναρωτιούνται. Τον καταδικάζουν σαν παράσιτο της κοινωνίας. Αν μπορούσαν όμως να διαβάσουν την ψυχή του, θα έβλεπαν ένα φαρμακωμένο άτομο, ένα άτομο με φαγωμένη ψυχή, που γι’ αυτόν το αύριο δεν ξημερώνει γεμάτο ελπίδα, όπως των άλλων ανθρώπων, αλλά πίνει για να ξεχάσει ή να συναντήσει γρηγορότερα  τον χάρο σαν λυτρωτή. Ένα είδος αυτοκτονίας είναι κι αυτό. Όλοι όμως αυτόν καταδικάζουν.  Κανείς δεν καταδικάζει αυτούς που τον έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση.

Το ίδιο ισχύει με τις παχιές και απεριποίητες γυναίκες. Εφόσον έχουν μοναξιά και πίκρα μετά από ένα χωρισμό για ποιον να περιποιηθούν, αφού η κάθε μέρα ξημερώνει άδεια και παγερή γι’ αυτές;  Όμως η κοινωνία τις κρίνει και τις λέει “αναίσθητες”. Όμως όλοι ξέρουμε ότι δεν είναι. Αυτή η κατάσταση μπορεί να διορθωθεί μ’ έναν πολύ απλό τρόπο. Πρέπει ένα άτομο που τις αγαπάει, να τους μιλήσει ανοιχτά για την κατάντια τους, με αγάπη, αλλά και αυστηρότητα και να τις παρακινήσει να αλλάξουν.  Μοιάζουν σαν ένα αυτοκίνητο που μένει από λάστιχο. Όταν μένει από λάστιχο το αυτοκίνητο δεν το πετάμε, απλά αλλάζουμε το λάστιχο και γίνεται σαν καινούριο, έτοιμο να κατακτήσει νέους δρόμους.  Αυτή η κίνηση πρέπει να γίνει στα άτομα αυτά, πριν γίνει κατάθλιψη. Όταν γίνει και δουν την ζωή μάταιη είναι πολύ αργά. Για να φτιάξουν την εξωτερική τους εικόνα πρέπει πρώτα να ελπίζουν ξανά, να πιστέψουν στην ζωή, να αγαπήσουν τον εαυτό τους.  Όταν τα καταφέρουν, η περιποίηση θα γίνει τρόπος ζωής.  Το πρώτο λοιπόν που πρέπει να κάνουν είναι να γιατρέψουν την ψυχή τους. Μετά όλα είναι πανεύκολα να γίνουν.

Υπάρχει ένα μυστικό για να προλάβουμε το κακό και να το κόψουμε από τη ρίζα, πριν εισχωρήσει και φαρμακώσει η ψυχή μας. Πρέπει να κάνουμε στόχους αφηρημένους, όχι συγκεκριμένους.  Τι εννοώ: Θέλουμε να παντρευτούμε και βάζουμε στο μάτι τον τάδε. Όταν δεν γίνει κάτι μ’ αυτόν απογοητευόμαστε και πέφτουμε ψυχολογικά. Δεν γίνεται μια περαιτέρω προσπάθεια.  Όταν όμως πούμε ότι θέλω να παντρευτώ αφηρημένα,  δεν στεναχωριόμαστε όταν δεν πετύχει με κάποιον συγκεκριμένο, ξαναπροσπαθούμε μέχρι να κατακτήσουμε αυτόν που θα αγγίξει την καρδιά μας, διότι μπορεί να μην είναι αυτός που βάλαμε στο μάτι.  Πολλές φορές  όταν δεν το σκέφτεσαι ή δεν το κυνηγάς, κερδίζεις αυτόν που θέλεις.  Όταν πια τον κερδίσουμε τότε κλειδώνουμε σ’ αυτόν. Δεν ψάχνουμε περαιτέρω. Τότε αγαπάμε πραγματικά, αλλά είναι αμοιβαίο.  Άρα, άτομα που προσκολλούνται για πολύ καιρό σε κάποιον που έφτιαξε τη ζωή του και περιμένουν να χωρίσει, ο καιρός τους περνάει άσκοπα. Όπως βρήκε τη δύναμη εκείνος να αλλάξει ζωή, πρέπει και εκείνα να το κάνουν.   Είναι πολύ άσχημο να θυσιάζουμε τη ζωή μας για κάποιον που λείπει μήνες μακριά μας, με τη σκέψη ότι μας αγαπά ακόμη.  Πολλές φορές αυτό είναι παιχνίδι του μυαλού και αν τον δούμε μετά από χρόνια, λέμε τι του αγάπησα; Πάγωσε το αίσθημα. Μπορεί να έχει ξαναφτιάξει τη ζωή του. Βλέπουμε ένα θέαμα ενός παγερού άνδρα και τότε ο πόνος είναι αβάσταχτος. Κλαίμε τον καιρό που χάσαμε.  Η σεροτονίνη και η φερομόνη έχουν  εξαντληθεί  και χάθηκε η παραμικρή ελπίδα να τον δούμε ερωτικά.  Όλοι υποπέσαμε σε τέτοια λάθη.   Αν δεν σε σκοτώσει αυτή η κατάσταση έχεις γίνει δάσκαλος της ζωής. Αν όμως σε έχει σκοτώσει, τότε η ψυχή διαλύεται, φαρμακώνεται, τραυματίζεται, πεθαίνει. Γι’ αυτό λέμε ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό.

Για να μην πέσει κάποιος σ’ αυτές τις παγίδες πρέπει να έχει θωρακισμένη ψυχή. Να αντέχει όλες τις εξελίξεις των γεγονότων. Να είναι έτοιμος για όλα.  Πρέπει από το σπίτι να έχουν αγάπη και κάποιος να τους προετοιμάσει για το κακό που πρόκειται να συμβεί.  Ο κακός λύκος που μαθαίναμε στα παραμύθια υπάρχει, είναι ανάμεσά μας και πάντα με ύπουλους τρόπους προσπαθεί να προσεγγίσει τα άκακα αρνάκια, όλους εμάς που πέφτουμε θύματα στα δίχτυα τους. Ποιοι είναι οι κακοί λύκοι; Οι έμποροι ναρκωτικών, Όσοι έχουν συμφέρον από μας για το δικό τους κέρδος, οι απατεώνες, οι παιδεραστές κ.λ.π.

Ναι, το ίδιο δυστυχώς ισχύει με τα παιδιά που πέφτουν στην παγίδα παιδεραστών. Αν αυτά τα παιδιά ήταν ευτυχισμένα από το σπίτι τους δεν θα κατέληγαν έρμαια στις ορέξεις των τεράτων. Θα ήταν πλημμυρισμένα από την αληθινή στοργή των γονιών τους, θα τους είχαν μιλήσει για όλα αυτά, θα τα είχαν προφυλάξει  και θα είχαν γλιτώσει. Οι παράδεισοι που τάζουν με ένα πακέτο καραμέλες και μια σοκολάτα αμυγδάλου είναι εικονικοί, διότι πιο μέσα υπάρχει η σαπίλα και η βρομιά. Όλα από την κοινωνία ξεκινάνε και το άτομο πέφτει μέσα πιο εύκολα στην παγίδα, επειδή είχε την ατυχία να είναι στερημένο από αγάπη και θωράκιση ψυχής.

Μια άλλη παγίδα είναι τα ναρκωτικά.  Είναι παρόμοια. Ο έμπορος βρίσκει πικραμένα και απογοητευμένα άτομα και τους τάζει τον παράδεισο.  Το άτομο δελεάζεται από τα λόγια του. Το τέλος είναι σίγουρο. Άλλος φεύγει γρήγορα και άλλος πιο αργά.

Όλες αυτές οι περιπτώσεις  και ακόμα περισσότερες κρύβουν ένα βασανισμένο άτομο.

Άλλοι βιάστηκαν από τότε που ήταν  μικρά παιδιά, άλλοι καταπιέστηκαν, άλλοι ταπεινώθηκαν από τους συμμαθητές τους (εκφοβισμός), άλλοι κακοποιήθηκαν. Αυτό είναι το αποτέλεσμα λοιπόν. Μια εκδίκηση που θέλει να πάρει η πληγωμένη τους ψυχή.  Τότε το κακό μεταδίδεται από τον ένα στον άλλο, όπως ένας ιός.  Αν δεν σε φάνε, θα φας άλλους ή θα τους παρασύρεις στο δρόμο σου.

Ακόμη και άτομα που δεν έπεσαν στις παραπάνω παγίδες έχουν πέσει στην μαστροπεία, στο πεζοδρόμιο,  έχουν κλειστεί στα ψυχιατρεία, στις φυλακές  και φυσικά έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους για τη ζωή. Άλλοι το κάνουν οικειοθελώς ταλιμπαν, τζιχαντιστές και τρομοκράτες  και άλλοι μετά από μεγάλο ψυχολογικό πρόβλημα ή πίεση που τους ασκήθηκε. Άραγε γιατί πέσανε όλοι αυτοί στις παγίδες και πώς θα μπορούσαν να γλιτώσουν; Όσο είναι νωρίς, ο δρόμος της επιστροφής είναι εύκολος. Δεν αναφέρομαι φυσικά σε ανίατες καταστάσεις ατόμων που αν προσπαθήσεις να τα φέρεις στο σωστό δρόμο θα φαγωθείς και θα σε ρίξουν στη λάσπη που έχουν πέσει. Λέω γι’ αυτούς που τώρα ξεκίνησαν και βάδισαν αυτό το δρόμο. Αυτοί δεν είναι αργά να επιστρέψουν. Επιστρέφουν και οι άλλοι, αλλά όχι πάντα. Θέλει μεγάλο κόπο. Όταν εισχωρήσουν βαθιά στην λάσπη είναι μπλεγμένοι απ’ αυτούς που τους έριξαν εδώ και θα τους σκοτώσουν ή θα τους  εμποδίσουν με κάθε μέσο θεμιτό ή αθέμιτο αν προσπαθήσουν κάτι τέτοιο. Δεν εξετάζω τέτοιες περιπτώσεις.

Σκεφτείτε ότι η ψυχή μας είναι ένα σπίτι. Αυτό το σπίτι θελήσαμε  να το φτιάξουν μάστορες, αλλά τελικά δεν ήταν οι μάστορες που μας παρουσιάστηκαν. Αντί να φτιάξουν το σπίτι, το κατέστρεψαν περισσότερο. Οι σωλήνες άρχισαν να τρέχουν νερά  και δεν βρέθηκε κανένας να τους φτιάξει.  Το σπίτι από τη μια μεριά έχει καεί και από την άλλη πλημμυρίσει. Πραγματικά, όλοι ακούσαμε όσους μας έταξαν τον παράδεισο, αλλά παράδεισος δεν ήταν. Όλοι πιστέψαμε το άτοπο. Χειρότερα από την κατάσταση που βρισκόμαστε, αποκλείεται να είναι.  Έλα όμως που είναι!

Δυστυχώς, όλοι αυτοί που σήμερα υποφέρουν από κρίσεις πανικού, φοβίες, ανασφάλειες, ζήλιες, αγοραφοβίες, κλειστοφοβίες, όσοι έκαναν κακά για λογαριασμό άλλων, όσοι πόνεσαν, όσοι σκότωσαν κ.λ.π. δεν είναι από τη φύση τους απατεώνες ή απόμακροι. Τα βιώματά τους φταίνε και όσοι τους έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση. Άραγε αυτούς ποιος θα τους τιμωρήσει;

Επίσης, δεν είναι εγκληματίες. Εγκληματίες τους έκανε η ζωή και οι επιλογές τους. Όλα τα μωράκια είναι αγνά και χαριτωμένα όταν γεννιούνται. Η πρώτη λάθος επιρροή είναι η οικογένειά  τους. Αν ο πατέρας είναι κλέφτης ή απατεώνας, θα διδάξει αυτό να κάνουν και  τα παιδιά του. Αν είναι αδιάφορος τα παιδιά θα έχουν τραύματα.  Μετά αρχίζουν οι κακές συναναστροφές και το άτομο μεταλλάσσεται. Όταν είσαι άρρωστος και κάποιος σου δώσει ένα φάρμακο, θα το πάρεις για να γίνεις καλά. Αν όμως το μπουκαλάκι αυτό δεν περιέχει φάρμακο- αλλά φαρμάκι- τι θα κάνεις;  Εσύ δεν το γνωρίζεις και το πίνεις. Έτσι αρχίζει η αρχή του τέλους της ψυχής και ο άνθρωπος αλλάζει, γίνεται κακός, βίαιος, κτητικός ή απόμακρος. Έτσι έχει μάθει από τις επιλογές του.  Δυστυχώς, κανείς άνθρωπος που έχει πέσει σε τέτοιες καταστάσεις ή τον έχουν ρίξει άλλοι  δεν σκέφτεται με τον ορθό  τρόπο. Δυστυχώς, πιστεύω ότι πολλοί θα μπορούσαν να είχαν προλάβει αυτό το κακό αν έλεγχαν την ποιότητα αυτού του φαρμάκου που τους προσφέρεται πριν το πάρουν.

Το πραγματικό φάρμακο της ψυχής είναι η θετική σκέψη, ότι αύριο θα αλλάξουν τα πράγματα, ότι δεν θα είναι πάντα έτσι. Τα πάντα ρει είπε ο Ηράκλειτος. Έπειτα έρχεται η πίστη στο θεό, η μετάνοια και η συγχώρεση. Ο καλός τρόπος σκέψης και η ασφάλεια ότι ο Θεός βρίσκεται δίπλα μας, μας προσέχει, μας αγαπάει. Μετά έρχεται η επικοινωνία μαζί του μέσα από την προσευχή.

Η διατροφή και ο υγιεινός τρόπος ζωής βοηθάει πολύ. Επίσης η ακέψη βοηθάει πολύ σ’ αυτό.

νους υγιής εν σώματι υγιεί

 έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Από τότε επικρατούσε η άποψη ότι οι καλές σκέψεις ήταν ένα σημάδι καλής υγείας. Σήμερα επιτυγχάνεται και με ειδικές τροφές όπως το μέλι, το ταχίνι, το κακάο, το χαμομήλι, το τσάι, όλα τα βότανα και τα  ελιξίρια ομορφιάς και υγείας. Όμως η αύρα είναι ο καθρέπτης που εκεί φαίνεται πόσο ευτυχισμένος και καλός είναι ένας άνθρωπος. Εκεί φαίνεται όλη η αλήθεια, φτάνει κανείς να μπορέσει να τη διαβάσει. Επίσης το γέλιο είναι ένα τονωτικό φάρμακο που μας βοηθάει να ξεχνάμε για λίγο τα προβλήματά μας. Όμως και με το κλάμα μπορούμε να αποβάλλουμε τα βάσανά μας. Τα απελευθερωτικά όνειρα συντελούν πολύ σ΄ αυτό.  Μια μεγάλη βοήθεια είναι να εκμυστηρευτούμε τον πόνο μας στην Παναγιά, στη μητέρα μας και φυσικά στην καλύτερη φίλη μας, αν είναι άξια εμπιστοσύνης. Στην καλύτερη των περιπτώσεων ένας ψυχολόγος θα μας βοηθούσε πολύ σε μια δύσκολη κατάσταση, όπως ένα διαζύγιο, μια άσχημη ασθένεια, ένας βιασμός, ένα πένθος κ.λ.π.  Μπορεί να δώσει φαρμακευτική αγωγή ο ψυχίατρος σε πολύ δύσκολες καταστάσεις που δεν μπορούμε ούτε να αυτοϊασθούμε,  αλλά ούτε και να βρούμε βοήθεια από τους φίλους μας. Αυτά τα φάρμακα όμως δεν γιατρεύουν την ψυχή, γιατί γι’ αυτούς η ψυχή είναι ανύπαρκτη,  όπως την εικονίζει η θρησκεία. Όμως ανακουφίζουν τον ασθενή από το πρόβλημα. Τον βοηθούν να μην πονά, να μην σκέφτεται, όπως ακριβώς το ποτό.

Φάρμακο ψυχής επίσης είναι τα μικρά καθημερινά μας χαρούμενα γεγονότα, τα οποία  μας βοηθάνε να γινόμαστε καλά. Οι μικρές χαρές με τα παιδιά και τα ανίψια μας. Δυστυχώς, όσες χάνουν τα παιδιά τους, τότε καταλαβαίνουν ότι αυτή η χαρά χάνεται μια μέρα. Γι’ αυτό πρέπει να ελπίζουμε ότι αυτό το κακό δεν θα συμβεί ποτέ σε μας. Για τη μοναξιά φάρμακο είναι μια συντροφιά ή μια σχέση.  Σε μια σχέση που πάει υπό διάλυση είναι καλό να αντικατασταθεί. Άλλωστε, όλοι ξέρουμε ότι ο έρωτας με έρωτα περνάει.  Είναι άσχημο να παίρνουμε ελπίδες ότι κάποιος ενδιαφέρεται για μας, με ένα συμπτωματικό χαμόγελο που μπορεί να είναι φιλικό. Να πλάθουμε σενάρια. Αυτό είναι κουραστικό για την ψυχή.  Είναι άσχημο να πιέζουμε να διατηρηθεί μια δύσκολη σχέση, ενώ μπορούμε πολύ εύκολα να βρούμε μια που δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε πολύ.  Αυτό γίνεται, γιατί είναι δεδομένο, ενώ το άγνωστο μας φοβίζει.  Φυσικό και κατανοητό. Αντίθετα,  θεωρώ ότι είναι φαρμάκι να διατηρούμε μια εξωσυζική σχέση, ενώ ο σύζυγος είναι μάλαμα.  Δεν το αξίζει! Το πιο οδυνηρό για την ψυχή είναι μη μας τσακώσουν με τον εραστή. Ο φόβος πάντα διαλύει την ψυχή,  όταν πρέπει να  βρίσκουμε δικαιολογία για να συναντήσουμε την ερωμένη, τον εραστή, ώστε να μην μας κάνει τσακωτούς ο/η  σύζυγος. Αυτή η αγωνία είναι μαρτυρική όταν ο φόβος πάντα παραφυλάει.  Αυτό είναι ένα πραγματικό δηλητήριο. Όμως το μεγαλύτερο δηλητήριο είναι όταν είμαστε το τρίτο πρόσωπο και διατηρεί σχέση και με εκείνη και με μας. Πιο οδυνηρό γίνεται όταν χωρίσει  με τη γυναίκα του, επιτέλους τον κερδίσαμε, αλλά δεν τον θέλουμε πια, διότι  η αγάπη ήρθε κατόπιν. Στα μάτια κάποιου άλλου.

Το μεγαλύτερο φάρμακο είναι η μουσική που δυναμώνει και ηρεμεί την ψυχή μας.

 

Επίσης,  τα λόγια των αγίων ανθρώπων ενδυναμώνουν πνευματικά και ψυχικά το άτομο, όπως ο πατέρας μας όταν μας συμβουλεύει. Η αληθινή αγάπη επίσης του δίνει ζωή, όταν έχει ποιότητα και διάρκεια. Τα προφητικά όνειρα είναι μια ασφάλεια για το άτομο που θέλει να μάθει τι μέλλει γενέσθαι. Όσο πιο κοντά στο θεό είναι ο άνθρωπος, τόσο πιο πολλά προγνωστικά όνειρα βλέπει.

Επίσης,  μας δίνει ζωή αν το όνειρο μας  είναι πραγματικά αυτό που θέλουμε. Π.χ. μια κοπέλα σ’ όλη της τη ζωή θέλει να κάνει μια σχέση μ’ αυτόν που έβαλε στο μάτι.  Σκεφτείτε λοιπόν έρχεται αυτή η ευλογημένη ώρα και εκεί που πίστευε ότι βρήκε τον παράδεισο αποδείχτηκε κόλαση. Δεν άντεξε την  ζωή κοντά σ’ αυτόν τον άνθρωπο, που άλλος της φανερώθηκε, άλλος αποδείχθηκε. Τα φανταζόταν αλλιώς τα πράγματα και αλλιώς εξελίχθηκαν. Αυτή η ζωή την πνίγει.  Τώρα ζητά να χωρίσει. Ναι, γίνεται κι αυτό. Δυστυχώς, πρέπει αυτό που ευχόμαστε να το θέλουμε πραγματικά.  Γι’ αυτό πρέπει να ξέρουμε τις δυνάμεις μας και να προσέχουμε  τι ευχόμαστε και πώς το ευχόμαστε.  Δεν είναι δύσκολο πάντα να γίνει, είναι δύσκολο να διατηρηθεί και να είναι πραγματική θέληση.

Πολλές κοπέλες έχουν μια σχέση και αν τους πεις ότι θα γίνει με κάποιον άλλο τότε τρομάζουν σαν να τους είπες ότι θα μείνουν λεύτερες. Δεν μπορούν να σκεφτούν ότι το κάτι άλλο θα είναι κάτι καλύτερο απ’ αυτό που ήδη έχουν. Φοβούνται το απροσδιόριστο. Το θεωρούν μη γενόμενο και προσκολλούνται στο σίγουρο. Τίποτα όμως σ’ αυτή τη ζωή δεν είναι σίγουρο.

Τι εννοώ: Είναι βράδυ, είμαστε σπίτι και κόπηκε το ρεύμα. Ανάβουμε ένα κερί. Όμως το κερί είναι περιττό μπροστά στο φως του ήλιου. Ξέρουμε ότι αυτός δεν είναι ο ήλιος μας, αλλά ένα κερί. Καλύτερη λένε μια ψεύτικη αγάπη, παρά η σκοτεινιά. Όταν όμως σβήσει το κερί και μείνουμε στην σκοτεινιά πριν βγει ο ήλιος, όλα είναι πολύ χειρότερα, αν μέναμε στο σκοτάδι από την αρχή. Αυτό δεν μπορούμε να το σκεφτούμε. Δεν αντέχουμε στη σκέψη ότι θα τον χάσουμε. Όταν τον χάσουμε όμως αντέχουμε και περιμένουμε τον επόμενο. Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο ίδιο σημείο, με τη διαφορά ότι μέχρι να γίνουν όλα αυτά μαχαιρώσαμε ή πικράναμε την ψυχή μας. Αν βρίσκαμε τη δύναμη να τον διώξουμε από την αρχή,  πριν γίνει αυτό, θα είχαμε γλιτώσει απ’ αυτόν τον πόνο.

Η καρδιά μας δεν αντέχει ούτε τις μεγάλες χαρές, ούτε τις μεγάλες λύπες.

Ένα άλλο φάρμακο της ψυχής είναι ο πολιτισμός.  Από το ίντερνετ διαβάζουμε:

Γλυπτική, ζωγραφική, φωτογραφία, κινηματογράφος, θέατρο,  και όσες άλλες μορφές τέχνης και πολιτισμού υπήρχαν και υπάρχουν, επηρεάζουν την καθημερινότητά μας, γεμίζουν τα μάτια και τα αυτιά μας και, τελικά, συνιστούν το φάρμακο της ψυχής μας. Αυτό νομίζω ότι εισπράττει και ο επισκέπτης ενός μουσείου.

Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να αναρωτηθεί κατά πόσον μας αφορούν σήμερα οι αντιλήψεις ανθρώπων που έζησαν πριν χιλιάδες χρόνια. Δεν διαφέρουμε, όμως, τόσο πολύ όσο νομίζουμε. Θέματα όπως η υγεία και ο θάνατος είναι διαχρονικά. Μπορεί οι Έλληνες της ομηρικής εποχής να μην είχαν αξονικό τομογράφο, έκαναν όμως εγχειρίσεις. Χρησιμοποιούσαν βότανα και άλλα φυσικά προϊόντα για να καταπραΰνουν τον πόνο, φρόντιζαν το σώμα τους και γυμνάζονταν, έκαναν αφιερώματα στους θεούς ευχόμενοι για την καλή τους υγεία.
Και, αντίστοιχα, ένιωθαν μεγάλο δέος μπροστά στη βεβαιότητα και το τελεσίδικο του θανάτου. Ο πόνος για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου και ο τρόπος που εκφράζεται δεν έχει ούτε εποχή ούτε γεωγραφία• είναι κοινός για όλους μας. Όπως είναι άλλωστε και ο φόβος για το άγνωστο,  αλλά και η ελπίδα ότι η αθάνατη ψυχή μας θα ζήσει κάπου αλλού. Δεν είναι, λοιπόν, η τέχνη -αρχαία ή σύγχρονη- μια απόμακρη έννοια, δεν είναι το μουσείο ένας αποστειρωμένος χώρος. Είναι μια όαση για το πνεύμα”.

Ένα άλλο φάρμακο για την ψυχή είναι τα εικονικά φάρμακα. Αυτά που με τη σκέψη και μόνο ότι τα παίρνεις για καλό σκοπό σε κάνουν δυνατό. Ένα τέτοιο φάρμακο χρησιμοποίησε ο Βουτσάς στην ταινία “Ο άνθρωπος της Καρπαζιάς”  και έγινε υπερήρωας. Η ομοιοπαθητική δίνει τέτοια σκευάσματα για καλύτερη ζωή. Με τη σκέψη και μόνο ότι τα πήρες έγινες καλά.

Εδώ λειτουργεί πολύ η πίστη και η δύναμη της θέλησης. Αυτές τις δυνάμεις τις έχουμε όλοι μέσα μας. Με τη δυνατή και ακλόνητη πίστη μπορούμε να κάνουμε το μεγαλύτερο θαύμα, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά και να μπορούμε να αγωνιστούμε γι’ αυτό. Έρμαια των παθών τους είναι τα άτομα που δεν έχουν την δύναμη να αγωνιστούν και τα βάζουν κάτω στις πιο μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν.

Πιστεύουμε ότι αν ακολουθούσαμε κάποιον άλλο δρόμο απ’ αυτόν που τραβήξαμε η ζωή μας θα ήταν διαφορετική. Ναι, θα ήταν, αλλά δεν θα ήμασταν εμείς με τα πάθη και τα λάθη μας. Ένα απλό λάθος σε κάνει δυνατό και σοφό.  Ένα επιζήμιο όμως μπορεί να σου διαλύσει την ψυχή. Όμως ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό. Χρειάζεται να σταθείς στα πόδια σου και να κερδίσεις τον παράδεισο. Είναι πολύ δύσκολο να δεις εύκολα τις πύλες του, αλλά όταν τις διαβείς και περπατήσεις μέσα στα μονοπάτια του, τότε θα νιώσεις την ψυχή σου γαληνεμένη. Μέχρι τότε όμως θα πρέπει να αγωνιστείς σκληρά γι’ αυτή την κατάσταση. Ο παράδεισος είναι πιο γλυκός, αν επιτευχθεί με αγώνα, και αξίζει να αγωνιστείς σκληρά γι’ αυτό, φτάνει να βγεις αλώβητος απ’ αυτή την περιπέτεια για να χαρείς  αυτή την κατάσταση. Πραγματικά αξίζει!

Φάρμακο ψυχής μέσα από τις παγίδες της ζωής

2 σχόλια στο Φάρμακο ψυχής μέσα από τις παγίδες της ζωής
  • Κυριακή, 10 Μάιος 2015 στο 23:04
    Σύνδεσμος

    Νεκταρία μου το διάβασα και μου έκανε εντύπωση ότι σχεδόν σε κάθε παράδειγμα που ανέφερες “έβλεπα” και μία πραγματική ιστορία που έχω βιώσει είτε εγώ είτε στο φιλικό μου περιβάλλον.
    Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Πέρυσι έχασα τον μπαμπά μου. Όταν, πέντε ημέρες πριν τον χάσω, τον επισκέφθηκα είχα μία βαθιά επιθυμία να τον αγκαλιάσω, να τον φιλήσω και να ζητήσω την ευχή του. Δεν προέβην στις προαναφερθείσες ενέργειες διότι θα καταλάβαινε πως πλησιάζει το τέλος του. Αφού πέθανε είχα τύψεις τελικά που δεν έκανα την επιθυμία μου πράξη. Ήρθε στον ύπνο μετά τις σαράντα ημέρες από τον θάνατό του. Ήταν μεσημέρι και ξέρω τι θα πεις για τα μεσημεριανά όνειρα αλλά αισθάνθηκα καλύτερα μετά από το συγκεκριμένο όνειρο διότι απελευθερώθηκα από τις τύψεις μου. Είδα πως ήρθε και ότι με άφησε να κάνω όλα αυτά που επιθυμούσα. Του φίλησα το χέρι και το μάγουλο και όταν ξύπνησα ένιωθα ότι ήταν εκεί δίπλα μου διότι μου “μύριζε μπαμπάς” ο περιβάλλοντας χώρος. Δεν το έχω καταγράψει ούτε το έχω αναφέρει το συγκεκριμένο όνειρο διότι το κατάλαβα πως η ψυχή μου λειτούργησε θεραπευτικά εκείνη τη στιγμή. Ήμουν πληγωμένη και μου απάλυνε τον πόνο. Αμέσως έβαλα μουσική στο σπίτι γιατί ήθελα να ευαρεστήσω την ψυχή μου και όλες τις προσπάθειες που έκανε για να σταθεί στα πόδια της. Από την άλλη τα παιδιά μέσα από τις αθώες ερωτήσεις τους σε μεταφέρουν σε αυτόν τον μαγικό κόσμο τους. Αλήθεια τι ωραίος που είναι ο κόσμος των παιδιών! Μία μόνο κουβέντα αρκούσε να μετατρέψει το δάκρυ μου σε χαμόγελο. Άργησα να τον ξεπεράσω τον χαμό του. Η ζωή μου όμως είναι τα παιδιά μου και ξέρω ότι ευαρεστώ την ψυχή του μπαμπά μου με το να είμαι καλά για αυτά. Έχω αναρίθμητα παραδείγματα (όχι μόνο αμιγώς προσωπικά) τα οποία μπορώ να καταθέσω αλλά πιστεύω ότι θα χάσουμε την ουσία. Η ψυχή μας δίνει λύσεις για να θεραπευθούμε από τραύματα. Ας ευχαριστήσουμε την ψυχή μας με όποιο τρόπο μπορούμε για αυτήν την ικανότητα. Ας ξεκινήσουμε με τα απλά. Ας κάνουμε για αρχή την προσευχή μας. Ο θεός θα ακούσει και θα προστατεύσει τον δρόμο των δοκιμασιών τη στιγμή που πρέπει.
    Αναφορικά με τις δοκιμασίες, υπογραμμίζω πως από τότε που σταμάτησα να γκρινιάζω όταν έρχονταν και να λέω το “περιβόητο γιατί Θεέ μου” σε πληροφορώ ότι όσο και να δυσκολεύτηκα κατά την διάρκεια αυτών μετά τις ξεχνώ. Κάνω αναφορά σε αυτές σαν σε όνειρο. Είναι όπως ο τοκετός. Πονάς, υποφέρεις αλλά στο τέλος κρατάς στην αγκαλιά σου ευλογία και ξεχνάς το πόσο υπέφερες. Αντιστοίχως στις δοκιμασίες, πονάς, υποφέρεις κατά τη διάρκεια αυτών. ‘Όμως αφού περάσουν κάτι σου αφήνουν. Μια διδαχή. Αυτή είναι η ευλογία. Έτσι οχυρωνόμαστε καλύτερα για τις επόμενες.

    Δεν γνωρίζω πολλά από ψυχολογία αλλά έχω μεγάλη αγάπη στο Θεό. Ακούω σε κάθε ευκαιρία τις διδαχές των πατέρων και καμία φορά δακρύζω. Ακόμη και το κλάμα είναι φάρμακο ψυχής. Είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο.
    Αναζητήστε λοιπόν ευκαιρίες για να λυτρώσετε την ψυχή σας. Να την αποφορτίσετε και μην ανησυχείτε για την επαναφόρτισή της. Μετά τη λύτρωση θα λειτουργείτε σαν να σας έβαλαν καινούριες μπαταρίες.

    Απάντηση
    • Δευτέρα, 11 Μάιος 2015 στο 12:23
      Σύνδεσμος

      @Μαρία,

      Πραγματικά συγκινήθηκα. Όλα όσα έχεις γράψει τα αναφέρω κι εγώ. Αυτό το θέμα ήταν δύσκολο και πέρασε πολύς καιρός για να γραφτεί. Είναι βγαλμένο από βιώματα ανθρώπων που συνέχεια καταγράφω τα όσα περνάνε και τα κρατώ σε αρχείο μέσα από τα άρθρα μου. Δεν υπάρχει τίποτα φανταστικό εδώ. Το μεσημεριανό όνειρο που είδες ξέπλυνε τον εγκέφαλο και απελευθέρωσε όσα σε βασάνιζαν, γι’ αυτό ένιωσες ωραία. Εσύ έχεις τα παιδιά κι εγώ τα ανίψια μου. Όταν συννεφιάζεις λοιπόν και βρέχει βάλε τους ήλιους σου να λάμπουν για σένα και το ουράνιο τόξο θα βγει αμέσως με όλα του τα χρώματα. Θα λάμπει μόνο για σένα. Όσα είπες είναι σωστά. Μια προσευχή όμως πρέπει να γίνεται χωρίς να μας βασανίζουν τρίτες σκέψεις, ώστε να εισακουστούμε. Ναι, το κλάμα καθαρίζει την ψυχή και ανακουφίζει. Είναι απελευθερωτικό. Το αναφέρω και στο κείμενο αυτό. Αυτό που είπες με τις καινούριες μπαταρίες γίνεται μετά από τη θέαση απελευθερωτικού ονείρου. Τότε βλέπεις πολύ καθαρά ότι έχεις περισσότερες δυνάμεις. Όλα γίνονται αρκεί να έχουμε δύναμη μέσα μας. Διαβάστε το όνειρο του Νίκου στο λήμμα διαμάντια. Είναι πολύ σημαντικό να παλέψουμε και να νικήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Μπορούμε, αρκεί να μην τα παρατήσουμε. Αξίζει!!!

      Απάντηση

Αφήστε μια απάντηση

Πριν αφήσετε κάποιο σχόλιο διαβάστε τα εξής:

 
  • - Τα σχόλια σας θα πρέπει να εγκριθούν από τους διαχειριστές της ιστοσελίδας πριν δημοσιευτούν.
  • - Παρακαλούμε χρησιμοποιήστε Ελληνικούς χαρακτήρες, σχόλια γραμμένα σε greeklish δεν θα εγκρίνονται.
  • - Όνειρα που βλέπετε Σάββατο βράδυ προς ξημερώματα Κυριακής δεν θα εξηγούνται. Αν σ' αυτή την ημερομηνία γράφετε όνειρα άλλων ημερών αυτό υποχρεωτικά πρέπει να επισημαίνεται, για να λαμβάνουν απάντηση και τα όνειρα αυτά. Όταν όμως γράφετε όνειρα με Κυριακάτικη ημερομηνία και είναι άλλων ημερών, πρέπει να γίνεται υποχρεωτική επισήμανση αυτού, ώστε να παίρνουν άμεσα απάντηση, αποφεύγοντας την ερώτηση αν είναι Κυριακάτικο. Όταν δεν υπάρχει επισήμανση, θα θεωρούνται Κυριακάτικα και δεν θα παίρνουν απάντηση.
  • - Όνειρα που βλέπετε Σάββατο βράδυ προς ξημερώματα Κυριακής δεν θα εξηγούνται.
  • Διαβάστε τους όρους χρήσης μας
  • - Να είστε υπομονετικοί, οι χρήστες που απαντούν στα σχόλια σας είναι εθελοντές και θα σας απαντήσουν μόλις μπορέσουν.
  • -Παρακαλούμε διαβάστε τους παραπάνω όρους πριν καταχωρήσετε κάποιο σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο