Διαφημίσεις


Η πραγματικότητα είναι η συμμετοχή και η αληθινή αντίληψη  των 5 αισθήσεων και το βίωμα κάποιου σε πραγματικό χρόνο. Είναι  η ίδια η ζωή. Είναι η μάχη την ώρα της σύλληψης για το ποιο σπερματοζωάριο θα επικρατήσει, ώστε να γίνει η γονιμοποίηση στο ωάριο και να γεννηθεί ένας νέος οργανισμός. Το κατόρθωμα να μεταφερθούμε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη. Όλοι εμείς που τα καταφέραμε αφήσαμε πολλούς πίσω μας. Άρα, κάτι κερδίσαμε. Το δικαίωμα να υλοποιείται το όνειρο και να βιώνουμε, να αισθανόμαστε να δημιουργούμε και τέλος να πεθαίνουμε. Αυτά τα στοιχεία’ γέννηση- μεγάλωμα- ύπαρξη- λίγο πριν τον θάνατο, αποτελούν την πραγματικότητα,  για κάθε άτομο ξεχωριστά.  Δεν συμπεριλαμβάνεται η σκέψη ή η φαντασία, διότι δεν είναι πραγματικό βίωμα. Εισχωρούν στην πραγματικότητα χωρίς να είναι μέρος αυτής. Σταματά εκεί που είμαστε ξαπλωμένοι στον καναπέ. Εμείς όμως σκεφτόμαστε. Έχουμε την αντίληψη ότι σκεφτόμαστε, προγραμματίζουμε, αλλά αυτό το κομμάτι δεν συγκαταλέγεται μέσα στην πραγματικότητα μας. Αλήθεια, έχει πολλές μορφές ή μία; Λογικά έχει μία. Όμως γνωρίζουμε ότι  υπάρχει η ατομική πραγματικότητα,  όπως την σχεδιάζουμε οι ίδιοι, αυτή που βιώνουμε,  όπως αυτή είναι  και η εικονική που μας δίνει την πραγματική αίσθηση π.χ. ότι ταξιδεύουμε σε πλοίο χωρίς αυτό να ισχύει. Όμως η αίσθηση και η αντίληψη είναι πραγματική. Ξέρουμε καλά όμως, ότι αυτό δεν υφίσταται με τη λογική.  Προστίθεται όμως και η ονειρική που είναι ένα είδος εικονικής. Το άτομο ονειρεύεται και αισθάνεται ότι ξύπνησε στην πραγματικότητά του, ότι διηγείται το όνειρό του και με μια λάθος αντίληψη των πραγμάτων αισθάνεται ότι αυτή είναι πραγματικότητα, μέχρι να αντιληφθεί πόσο γελάστηκε. Ακούγεται μια μουσική ή ένα απαίσιο τελειωτικό χτύπημα που τον οδηγεί σε μια άλλη αντίληψη της πραγματικότητας. Ξεγελιέται πολλάκις,  ενώ αισθάνεται ακριβώς εκείνη τη στιγμή ότι είναι η δική του πραγματικότητα. Χωρίς αυτό να ισχύει. Τόσο έξω έπεσε; Όταν πια ξυπνήσει καταλαβαίνει ότι ονειρεύτηκε. Όμως μια αντίληψη της πραγματικότητας είναι και οι επιθανάτιες εμπειρίες χωρίς κανείς να γνωρίζει αν είναι βίωμα ή όχι.

 

 

Η αντίληψη όμως εισχωρεί και στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, ανεξάρτητα αν αυτό που βιώνουμε είναι πραγματικότητα ή όχι. Π.χ. αντιλαμβανόμαστε ότι ζούμε στο 2018. Όταν δούμε ένα δούκα ή βασιλιά θα αισθανθούμε αμέσως ότι ήρθαν οι αποκριές. Αν όμως ζούσαμε στο 1750 π.χ. και βλέπαμε ένα άτομο του 2018 θα λέγαμε ότι είναι ένας εξωγήινος ή άνθρωπος από το μέλλον. Θα μας είχε τρομάξει η όψη του. Ίσως να λέγαμε ότι είναι ο σατανάς ή ο Αντίχριστος.  Άρα, η αντίληψη βασίζεται στη χρονική στιγμή που γίνεται αυτό που βλέπουμε. Παίρνει λοιπόν την ανάλογη ερμηνεία.

Αν κάποιος μας έλεγε ότι είναι ο Σωκράτης, φυσικά θα αντιλαμβανόμασταν ότι εφόσον είμαστε στο 2018 αποκλείεται να είναι ο ίδιος, αλλά κάποιος που τον παριστάνει ή κάποιος τρελός. Η αντίληψη που έχουμε μας βοηθά να ξεχωρίσουμε σε ποια εποχή βρισκόμαστε και σε ποιες περιπτώσεις όλα αυτά έχουν ισχύ. Τι θα πει παριστάνω; Δανείζομαι την πραγματικότητα κάποιου άλλου, τη βιώνω για λίγο. Μπαίνω στη θέση του, εγκαταλείποντας για λίγο τη δική μου. Ερχόμαστε λοιπόν στην υποκριτική πραγματικότητα που εμπεριέχεται στον κόσμο των ηθοποιών. Είναι μια πραγματικότητα που βιώνουν για λίγο, αλλά όχι η δική τους. Πότε θα μπορούσαμε να είχαμε μπροστά μας τον ίδιο το Σωκράτη; Μόνο αν καταφέρναμε να πραγματοποιήσουμε τα ταξίδια στο χρόνο. Επίσης, θα μπορούσε να ισχύσει αυτό αν είχαμε βιώσει   την ανάσταση των Νεκρών. Τίποτα όμως απ’ αυτά δεν έχουν πραγματοποιηθεί. Άρα, για τη δική μας αντίληψη και πραγματικότητα, βάσει της λογικής, είναι άτοπο να γίνει αυτό. Όμως θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε ένα μήνυμά του από το παρελθόν μέσω του αγαπημένου του μαθητή Πλάτωνα. Έτσι μέσα από τις πηγές της ιστορίας που διασώθηκαν στον χρόνο,  μπορούμε να λάβουμε τα πραγματικά μηνύματα που μας δίδει. Μέσα από το όνειρο όμως μπορούμε να τον συναντήσουμε και να συζητήσουμε μαζί του.

Είναι γνωστό ότι η πραγματικότητα υπάρχει από την δημιουργία της γης και θα κρατήσει ως το τέλος της επίγειας ζωής. Όμως οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται μέσα σ’ αυτή,  διότι είναι φθαρτοί και θνητοί. Η πραγματικότητα θα υπάρχει όσο υπάρχει η γη.  Όμως η ατομική πραγματικότητα  του καθενός ξεχωριστά υπάρχει όσο ζει ο άνθρωπος. Αν υποθέσουμε όμως ότι η ψυχή του συνεχίζει να ζει, τότε  μεταφέρεται σε μια άλλη πραγματικότητα. Βαίνει προς την αιωνιότητα. Εκεί μεταφέρεται και είναι αόρατος από τους ζωντανούς.  Είναι ανύπαρκτος για τη δική μας πραγματικότητα, αλλά υπαρκτός για κάποια άλλη υποθετική πραγματικότητα που βρίσκεται σε κάποια άλλη διάσταση με άλλη υπόσταση φυσικά.

Κάποιοι λένε ότι η πραγματικότητα είναι ένα όνειρο μιας άλλης πραγματικότητας. Θα μπορούσαμε να ήμασταν ήρωες ενός βιβλίου και αποκυήματα της φαντασίας κάποιου συγγραφέα. Θα μπορούσε η ζωή μας να είναι συνέχεια μιας άλλης ζωής σε κάποιο άλλο σύμπαν. Αυτές είναι εικασίες που ακούγονται για την δική μας πραγματικότητα. Είναι αναπάντητα ερωτήματα κάποιων φιλοσόφων που ψάχνουν διαρκώς να βρουν την σύνδεση της πραγματικότητας με την ύπαρξη του ατόμου και πόσο πραγματική είναι η ζωή που ζούμε.

Πως μπορεί κάποιος να αποδείξει στον εαυτό του ποια είναι η αληθινή πραγματικότητα; Ο Ντεκάρτ είπε ότι τίποτα δεν θεωρείται αληθινό αν δεν το έχουμε ψάξει ή γνωρίσει με σιγουριά και σαφήνεια ως αληθινό. Άρα, θα πρέπει να ψάξουμε βαθιά τον τρόπο που θα αναλύσουμε την αλήθεια και ένα σύνθετο πρόβλημα να το σπάσουμε σε πολλά μέρη. Άρα, η αλήθεια αποδεικνύεται από απλές και καθημερινές αποδείξεις που δείχνουν ότι υπάρχουμε. Πιο βασική είναι όχι απλά η αίσθηση ότι τρώμε, αλλά το βίωμα ότι μασάμε. Μπορεί να αντιληφθούμε ότι τρώμε, χωρίς αυτό να έχει γίνει ποτέ. Άρα για την απόδειξη της αλήθειας θα πρέπει να βρούμε τα στοιχεία που την απαρτίζουν. Αυτή η αντίληψη κυριαρχεί στα όνειρά μας. Π.χ. πεινώ και εκείνη την ώρα το πραγματοποιώ με την αντίληψη ότι σαν νηστικός που είμαι τρώω. Πώς όμως αποδεικνύεται και καταλαβαίνουμε ότι αυτή η κατάσταση έγινε στο όνειρο και όχι στην δική μας πραγματικότητα; Πως ξυπνάμε χορτασμένοι, ενώ δεν φάγαμε στην πραγματικότητα; Αυτά είναι κάποια ερωτήματα που απασχολούν το άτομο. Το άτομο αισθάνεται κορεσμό, διότι ένιωσε ότι έκανε αυτή την κίνηση. Ξεγέλασε τον εγκέφαλο ότι πράγματι έχει φάει, διότι όλα είναι μέσα στο μυαλό μας.  Πολλές φορές αυτή η κίνηση δεν λειτουργεί για όλους. Το θέμα είναι πως  λαμβάνει το μήνυμα κάθε εγκέφαλος ξεχωριστά. Το άτομο όμως, ενώ κοιμάται ο εγκέφαλος,  λειτουργεί και αντιλαμβάνεται κάθε εξωτερικό ερέθισμα με το δικό του τρόπο. Πολλές φορές ένα παγερό όνειρο δείχνει ότι μας έπεσαν οι κουβέρτες ή κάνει κρύο. Ένα όνειρο με πληγές δηλώνει ότι μας δάγκωσε ένα κουνούπι ή τέλος, όταν μας πνίγουν,  είναι το μαξιλάρι που βρίσκεται τυλιγμένο γύρω από το λαιμό μας. Μπορεί ένας κανονιοβολισμός  ή μια έκρηξη να είναι ένα ρέψιμο ή κάτι άλλο που έχει αφήσει εν αγνοία του  ο σύντροφός μας. Επειδή το άτομο βρίσκεται σε ασυνειδησία όταν κοιμάται  δεν αντιλαμβάνεται σωστά το ερέθισμα που έχει εντοπίσει ο εγκέφαλος. Π.χ. τα κουδουνάκια κατσικιών μπορεί να είναι το κουδούνι της πόρτας. Υπάρχουν πολλά τέτοια όνειρα που παρουσιάζουν την πραγματικότητα με ένα ερέθισμα ή μια εικόνα του υποσυνείδητου. Μπορεί να ξυπνήσουμε μετά από ένα εφιάλτη βίαια και να δούμε ότι πλημμύρισε το σπίτι. Άρα, ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται αυτό που συμβαίνει γύρω του, αλλά σε κατάσταση ασυνειδησίας το άτομο τα βλέπει με εικόνες που δημιουργεί το υποσυνείδητο.

Τι γίνεται όμως όταν αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα όπως ακριβώς είναι στο όνειρο και βλέπουμε ότι πράγματι πλημμυρίσαμε ή μας δάγκωσε κουνούπι; Σημαίνει ότι το άτομο έχει συνειδητότητα και αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα ως έχειν. Άρα, ονειρεύεται αυτό που σκέφτεται ή αυτό που αντιλαμβάνεται. Δεν γίνεται καμία διεργασία με το υποσυνείδητο. Αυτό,  σ’ αυτά τα όνειρα δεν λειτουργεί. Άρα αυτό το άτομο κοιμάται περισσότερες ώρες απ’ όσες χρειάζεται, και είναι μια κατάσταση που τον ενημερώνει ότι αρκετά κοιμήθηκε,  πρέπει να ξυπνήσει.

Άρα, πως ξεχωρίζουμε το όνειρο από την πραγματικότητα; Κανείς δεν είναι σε θέση να δώσει σαφείς απαντήσεις. Η αντίληψη του ατόμου θα δώσει την απάντηση. Όταν όμως ένα άτομο αισθάνεται την ανάγκη να  πει ότι το όνειρο που είδε το έζησε, τότε δεν έχει ορθή αντίληψη. Όταν ξυπνήσει αντιλαμβάνεται ότι ονειρεύτηκε. Όσο ονειρεύεται όμως είναι πεπεισμένος ότι ζει μια πραγματικότητα. Τα αισθήματά του είναι αληθινά. Όμως οι πέντε αισθήσεις δεν είχαν καμία αληθινή συμμετοχή. Όμως αυτό είναι μια άλλη κατάσταση που είναι αμφίβολη η απάντηση, διότι πολλά όνειρα δημιουργούνται βάσει του οπτικού ή ακουστικού νεύρου. Άρα, έχουν μια άλλη συμμετοχή, όχι όμως βιώσιμη ή υλοποιήσιμη. Είναι μια άλλη κατάσταση.

Κάποιος ονειρεύεται π.χ. ότι είναι πλούσιος και ξυπνάει φτωχός, όπως πραγματικά είναι. Μπορεί όμως ποτέ να είναι φτωχός και να ξυπνήσει πλούσιος; Ναι, αυτό γίνεται αν γράψει τζόκερ ή έχει μάθει ότι πήρε κληρονομιά. Μπορεί όμως τις περισσότερες φορές αυτό να μην ισχύσει. Στην μια κατάσταση αντιλήφθηκε ότι θα γίνει πλούσιος και το ονειρεύτηκε ή φρόντισε να υλοποιήσει το όνειρό του. Στην άλλη περίπτωση ήταν όνειρο επιθυμίας που δεν θα υλοποιηθεί. Δεν τον έκανε όμως πλούσιο το όνειρο. Έτσι φαίνεται η αλήθεια στα μάτια του. Είναι μια οφθαλμαπάτη. Δεν υπάρχουν μαγικά τραπεζάκια που μας δίνουν φαγητό. Το όνειρο μας δίνει την ιδέα και εμείς το υλοποιούμε. Αν υπάρχει όμως αντίληψη των πεπραγμένων γίνεται μια ενημέρωση.  Αν αυτό γίνει σε αστραπιαίο χρόνο πριν το αντιληφθεί το μάτι μας, γίνεται στα μάτια μας μαγικό.  Πολλές φορές η πραγματικότητα κρύβεται πίσω από τα χέρια ενός ταχυδακτυλουργού που με τα κόλπα του δημιουργούνται οφθαλμαπάτες. Μέσα σ’ αυτό το χρόνο γίνονται κάποιες τακτικές που μόνο ο ταχυδακτυλουργός γνωρίζει. Έχει το ταλέντο να ξεπερνά το ανθρώπινο μάτι, να ενεργεί πιο γρήγορα απ’ αυτό. Να νικά τους νόμους της βαρύτητας. Έχει εξασκηθεί πάνω σ’ αυτό και για μας είναι κάτι εξωπραγματικό, αλλά αν  ξέραμε πως ενεργεί θα γνωρίζαμε ότι είναι μια πραγματικότητα που μόνο εκείνος ξέρει πως λειτουργεί. Αν το γνωρίζαμε,  θα χανόταν η μαγεία. Κάθε τι μεταφυσικό έχει την εξήγησή του. Απλά,  δεν γνωρίζουμε τον τρόπο που ενεργεί και πως λειτουργεί μέσα στην πραγματικότητά μας. Πως την επηρεάζει.

Ξέρουμε όλοι ότι το μυαλό μας είναι ατελές. Άρα, δεν μπορούμε να προσδοκούμε το τέλειο και να το ονειρευτούμε. Είναι άτοπο κάτι τέτοιο. Άρα, ζητάμε αυτό που είναι προορισμένο για μας. Που είναι όμοιο με μας. Η τελειότητα είναι μια κατάσταση που έχει όρια βάσει της κατασκευής του εγκεφάλου μας. Φτιάχνεις π.χ. έναν κήπο. Ο ένας θα πει είναι τέλειος μόνο με τα λουλούδια του. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο. Ο άλλος θα προσθέσει δέντρα. Ο τρίτος θα βάλει μέσα λιμνούλα. Κάποιος άλλος θα βάλει γεφυράκι. Όχι, θα πουν όλοι χωρίς φωτισμό είναι άχρηστη η αλλαγή. Μόνο για έναν όμως το τέλειο είναι  κάτι συγκεκριμένο. Όπου ανακατεύονται πολλοί δεν βγαίνει άκρη. Έτσι είναι και στη ζωή. Όταν άλλοι αποφασίζουν για εμάς τότε γίνεται μπάχαλο και δεν βγαίνει άκρη.  Το τέλειο είναι αυτό που θέλουμε εμείς. Ξέρουμε όμως τι είναι αυτό που θέλουμε; Όταν το καταλάβουμε,  τότε θα είμαστε σίγουροι  ότι δεν κάναμε λάθος επιλογή. Το τέλειο γίνεται τέλειο στα μάτια μας όταν εμείς είμαστε τέλειοι. Άρα, αυτός που θέλουμε είναι ο δικός μας αντικατοπτρισμός. Άρα, τι είναι αυτό που θέλουμε από τους άλλους;  Άρα, αυτό πρέπει να γίνουμε.

Εφόσον υπάρχει ένα ατελές άτομο, κάποιο τέλειο θα το έχει δημιουργήσει. Δεν μπορεί να δημιουργήθηκε από μόνο του. Άρα, υπάρχει το ανώτερο ον που το δημιούργησε. Αυτή η αντίληψη μας οδηγεί στην ύπαρξη του θεού. Δεν μπορεί ένα αρμονικό σύμπαν να δημιουργήθηκε μόνο του. Αυτή η αρμονία υπάρχει και στην ανατομία του ανθρώπου. Ο ήλιος είναι η ζωή, η γη είναι ο άνθρωπος και οι υπόλοιποι 7 πλανήτες είναι τα τσάκρα του ή τα βασικά όργανα του σώματος που αντιστοιχούν σ’ αυτά. Άρα, είναι μια μικρογραφία του σύμπαντος. Ποιος θα μπορούσε να έχει τέτοια φαντασία; Μόνο ένα τέλειο μυαλό, μια τέλεια προσωπικότητα. Κι ερχόμαστε στο βασικότερο: Οι πλανήτες έχουν δύο βασικές δυνάμεις. Η μία ρίχνει τον πλανήτη προς τα κάτω (βαρύτητα)  και η άλλη τον συγκρατεί (αντίσταση) άρα αυτές οι δύο δυνάμεις που λειτουργούν ταυτόχρονα συγκρατούν τον πλανήτη στη θέση του και δεν πέφτει ή δεν φεύγει από την τροχιά του. Ποιο ανθρώπινο μυαλό θα είχε τέτοια αντίληψη;

Όταν  αλλάζουμε ριζικά απόψεις καταλαβαίνουμε ότι κάτι κάναμε στραβά και το διορθώνουμε. Δεν αλλάζουμε εμείς, αλλά ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα. Στον αντίθετο δρόμο μας στρέφει η περιέργεια. Άρα, δεν αλλοιώνεται ο χαρακτήρας, απλά αλλάζει η συμπεριφορά.

Η ιδέα λοιπόν του τέλειου είναι η αναγνώριση της ατελής φύσης μας και η  ανάγκη μας να τελειοποιηθούμε και να ενωθούμε με κάποιο άτομο που είναι πιο ισχυρό από μας. Όταν αντιλαμβανόμαστε ότι είναι σαν κι εμάς τότε αρχίζει μια νέα αναζήτηση, αλλά καταλαβαίνουμε ότι όσα υπάρχουν στον ουρανό τέλεια δεν τα φτάνουμε. Αρκεί να μας δώσει κάποιος το νερό για  να μας ξεδιψάσει. Τα αστέρια δεν πέφτουν από τον ουρανό στα χέρια μας. Είναι μια λάθος κίνηση να ευχόμαστε στα αστέρια. Αυτό που έρχεται είναι κάτι γήινο και στα γήινα πρέπει να επικεντρωθούμε. Αν το αστέρι πετάξει στον ουρανό και φύγει από τα χέρια μας, τότε θα πάψουμε να βλέπουμε το απλησίαστο και θα έρθουμε κοντά στο γήινο, διότι αυτό μας ανήκει. Όταν το νιώσουμε,  τότε θα ευτυχήσουμε. Οι άνθρωποι χωρίζουν, διότι απογοητεύονται από την ατέλεια του ατόμου που έχουν επιλέξει. Μη αναγνωρίζοντας τη δική τους και ψάχνουν κάτι καλύτερο.  Βλέπουν κάτι άλλο στον ορίζοντα και το αποτέλεσμα είναι ίδιο και χειρότερο. Όταν αντιληφθούμε ότι είμαστε όπως αυτός και είναι σαν κι εμάς, τότε στεριώνει η σχέση. Αν υπάρχει χημεία και αλληλοκατανόηση,  τότε είναι σχεδόν αδύνατο να χωρίσουν. Αν χωρίσουν,  είναι εξωτερικοί οι παράγοντες. Σ’ αυτό δεν ευθύνεται το ζευγάρι.

Η ανάλογη  σκέψη είναι αποτέλεσμα της ύπαρξης. Μια σκέψη του θεού δημιούργησε εμάς. Εμείς με τη σκέψη έχουμε δημιουργήσει όλα όσα  μας λύνουν τα χέρια, μας βοηθούν ή μας σκοτώνουν. Δεν μπορεί ένας καλός συλλογισμός να δημιούργησε τα όπλα. Δεν μπορεί ένας κακός συλλογισμός να δημιούργησε π.χ. το ραδιόφωνο ή το μίξερ. Ένα όνειρο όμως ήταν το ερέθισμα για να δημιουργηθούν. Ένα ιπτάμενο όνειρο δημιούργησε π.χ. το αεροπλάνο ή μια ιδέα. Άρα, η ιδέα υλοποιεί και δημιουργεί την πραγματικότητα με τη βοήθεια της αντίληψης και της σκέψης. Οι κακές σκέψεις φέρνουν αναποδιές, ρίχνουν το άτομο στις παγίδες της ζωής, φέρνουν το θάνατο, αρρωσταίνουν το άτομο, ενώ οι καλές φέρνουν την επιτυχία, την χαρά, την δύναμη, το κουράγιο. Όμως, πολλές φορές η ατυχία έρχεται,  για να μην γίνει νωρίτερα αυτό που πρέπει. Για να υπάρξει παράταση χρόνου. Πολλά ανθρώπινα λάθη στάθηκαν επιζήμια για την ζωή μας, αλλά μέσα από άλλα τόσα λάθη και αποτυχημένα πειράματα δημιουργήθηκαν άλλες εφευρέσεις που ούτε καν είχαμε διανοηθεί ότι θα τις δημιουργούσαμε μέσα από μια ιδέα. Όμως κάποιες άλλες δημιουργήθηκαν τυχαία. Κατά λάθος όπως λέμε συνήθως.

https://www.newsbeast.gr/technology/arthro/469816/epistimonikes-anakalupseis-pou-eginan-kata-lathos

Τι γίνεται όμως με τη διάθεση; Τα γεγονότα  την καθορίζουν. Αν μάθαμε κάτι καλό θα είμαστε χαρούμενοι. Αν χάσαμε το λεωφορείο απογοητευμένοι. Αυτό ισχύει και όταν κάποια πράγματα δεν πάνε όπως εμείς τα θέλουμε ή όπως προσδοκούμε. Αν πέθανε κάποιος είμαστε θλιμμένοι. Το ίδιο όμως ισχύει αν είμαστε πανικοβλημένοι ή έχουμε κατάθλιψη. Όμως αυτές  οι τελευταίες και πολλές άλλες  είναι μηχανικές καταστάσεις τις περισσότερες φορές,  διότι δεν δημιουργούνται μετά από αληθινά γεγονότα ή ερεθίσματα, αλλά κατόπιν εμμονών που έχουμε. Στην περίπτωση αυτή η διάθεση είναι τεχνητή. Την τροφοδοτούμε ανάλογα με τις σκέψεις. Η λογική λέει να δούμε πρώτα την αλήθεια και μετά να κρίνουμε. Όμως τι γίνεται όταν επεμβαίνει η αρνητική σκέψη και διαλύει το άτομο;  Γι’ αυτό το λόγο,  πρέπει να περιμένουμε τι πορίσματα θα βγάλει η πραγματικότητα ή πόσο αληθεύουν τα όσα σκεφτόμαστε. Να σκεφτόμαστε την καλύτερη περίπτωση. Αυτό είναι εύκολο στην θεωρία. Στην πράξη είναι πάρα πολύ δύσκολο.  Όπως λοιπόν υπάρχουν κανόνες υγιεινοί και ανθυγιεινοί για το σώμα, υπάρχουν και για την ψυχή. Όπως είναι τα λιπαρά για το στομάχι, είναι και οι κακές σκέψεις για την ψυχή. Άρα, για μένα η κατάθλιψη είναι αλληγορικά ένα στομαχικό έλκος μετά από την κατανάλωση πολλών βλαβερών ή λιπαρών ουσιών που αποφέρει η συσσώρευση κακών σκέψεων και πράξεων.

Η πραγματικότητα συνδέεται πολύ με το χρόνο. Ο χρόνος όμως δεν συνδέεται με την πραγματικότητα του κάθε ατόμου ξεχωριστά.

Και χωρίς εμάς ο χρόνος συνεχίζει να κυλά. Όμως εμείς δεν μπορούμε να βαδίζουμε χωρίς τον χρόνο. Ας πούμε δύο παραδείγματα για να καταλάβουμε καλύτερα το νόημα των προτάσεων. Σήμερα είναι 24 Ιανουαρίου του 2018. Εγώ όμως λαμβάνω ένα γράμμα από το ταχυδρομείο με ημερομηνία 10 Φεβρουαρίου 2018. Τι να υποθέσω; Θα αποφανθώ ότι έγινε λάθος στην ημερομηνία ή κάποιος θέλησε να μου κάνει πλάκα. Δεν μπορεί να είναι σε καμιά περίπτωση πραγματικό γεγονός αυτό. Δεν ξημέρωσε ακόμη αυτή η μέρα. Άρα, αυτό είναι μέρος της σφαίρας του φανταστικού ή ο ταχυδρόμος ρύθμισε λάθος την ημερομηνία στη σφραγίδα του. Θα πάει το μυαλό σε χίλια σενάρια. Όμως στο όνειρο είναι κάτι φυσικό.

Ας εξετάσουμε τώρα τη δεύτερη περίπτωση: Μετά από ένα τροχαίο ατύχημα βρίσκομαι σε κώμα 7 χρόνια. Το 2011 το έπαθα. Σήμερα μετά από 7 έτη ξυπνώ και βλέπω τη ζωή μου διαφορετική. Είμαι πελαγωμένη. Πώς κύλησε ο χρόνος; Πού ήμουν;  Εγώ νιώθω ότι κοιμόμουν μια μέρα και πέρασε ο καιρός! Θα συνεχίσω τη δική μου πραγματικότητα βάσει των συναισθημάτων μου, αλλά  θα βαδίσω σ’ αυτή την πραγματικότητα,  γιατί δεν μπορεί να πάει πίσω. Να ζήσω τα χαμένα μου χρόνια. Κυλάει.  Άρα, πρέπει να  συμβιβαστώ μ’ αυτή την πραγματικότητα. Να διαβάσω το διαδίκτυο, τις εφημερίδες να μου πουν οι άλλοι τι έγινε όλα αυτά τα χρόνια, για να προσαρμοστώ με τις  απαιτήσεις της. Καλό είναι να συνεχιστεί η ζωή μου. Αν ο γάμος μου διαλύθηκε ή χάθηκε η ζωή μου; Πώς θα την βιώσω αν τα αγαπημένα μου άτομα έφτιαξαν την ζωή τους και μπορούν να ζουν χωρίς εμένα;  Επιλέγω αν θα πρέπει να ζήσω μαζί τους ή να φύγω,  για να μην τους φέρω σε δύσκολη θέση. Αυτές οι σκέψεις γεννιούνται,  βάσει των γεγονότων και το άτομο αποφασίζει και πράττει ανάλογα με τον χαρακτήρα του και την συνείδησή του. Κάτι παρόμοιο θα γινόταν αν υλοποιούνταν τα ταξίδια στο χρόνο. Θα βίωνα εκείνη την πραγματικότητα. Κάποιοι λένε ότι θα πάμε εκεί σαν εικονική πραγματικότητα ή θα είμαστε εκεί και εδώ παράλληλα. Άλλοι,  ότι θα εξαφανιστούμε από αυτή την εποχή και θα μεταφερθούμε στην άλλη. Όλα ο χρόνος τα καθορίζει και το άτομο βιώνει ανάλογα.

Βάσει της θεωρίας της σχετικότητας του Αϊνστάιν Ο χρόνος δεν  είναι απόλυτα ο ίδιος για όλους, τουλάχιστον όπως τον αντιλαμβάνονται.  Κάποιος έχει να παραδώσει μια εργασία και δεν του φτάνει ο χρόνος, θα ήθελε να είχε λίγο χρόνο ακόμη να την τελειώσει.  Κάνοντας μια άλλη ασχολία του φαίνεται απέραντος και βασανιστικός.  Δεν τελειώνει. Άρα δεν είναι απόλυτος, είναι σχετικός.

Πολλές φορές έχουμε παρατηρήσει ότι μπαίνοντας στο λεωφορείο κατεβαίνουμε στην τάδε στάση. Όμως έχουμε περάσει τη στάση μας ή μια προηγούμενη και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι σαν να λείπουμε, το ίδιο ισχύει και όταν διαβάζουμε μια παράγραφο από ένα βιβλίο εντελώς αφηρημένοι δεν μπορούμε να σκεφτούμε πότε περάσαμε 4 παραγράφους και βρεθήκαμε στην επόμενη σελίδα. Δεν μας έμεινε τίποτα, όμως το κείμενο διαβάστηκε από εμάς. Είμαστε αναγκασμένοι να επιστρέψουμε πίσω και να επαναλάβουμε το διάβασμα αυτό. Χάνεται χρόνος, αλλά αλλάζουμε την  πορεία της ζωής και το βιβλίο μένει πίσω, ώστε να καταλάβουμε τις παραγράφους που δεν προσέξαμε. Αλήθεια, πού ήμασταν τόση ώρα που διαβάζαμε, σαν να λείπαμε κάπου αλλού. Γιατί δεν μπορέσαμε να συγκρατήσουμε  το περιεχόμενο των χαμένων παραγράφων;

Ας υποθέσουμε ότι κάθε μηχάνημα προγραμματίζεται μόνο του. Ας φανταστούμε μια πραγματικότητα που τα μηχανήματα θα είχαν δική τους νοημοσύνη. Τι θα ήμασταν εμείς, αναρωτηθήκατε;  Ας φανταστούμε και μια γη χωρίς εμάς  τι θα γινόταν; Απαντήσεις παίρνουμε μόνο μέσα από τα όνειρα. Είναι κάποιες απαντήσεις που δίδονται γιατί δεν μπορούμε να ξέρουμε, αλλά μπορούμε να υπολογίσουμε με το νόμο των πιθανοτήτων με την αντίληψή μας τι θα μπορούσε να συμβεί.  Άρα, το όνειρο προσπαθεί να δώσει απαντήσεις σε υποθετικά ερωτήματα αναπάντητα,  παντρεύοντας την πραγματικότητα με τη φαντασία.

Η πραγματικότητα πολλές φορές επηρεάζεται από τα γεγονότα. Κάτι άλλο θέλαμε να κάνουμε, κάτι άλλο θέλαμε να πούμε, αλλά τα γεγονότα κύλησαν με τέτοιο τρόπο,  ώστε να μας ωθήσουν να πάρουμε άλλες αποφάσεις και να κάνουμε άλλες κινήσεις,  που ούτε κατά διάνοια είχαμε σκεφτεί. Μια ασθένεια μπορεί να δημιουργήσει στο άτομο ψευδαισθήσεις ή ένα κουρασμένο μυαλό,  να του δώσει εικόνες που τροφοδοτεί το μυαλό με φυσικό ή τεχνητό τρόπο. Π.χ. ο τεχνητός τρόπος είναι η χρήση ναρκωτικών ή παραισθησιογόνων φαρμάκων.

Η πραγματικότητα είναι σαν μια ταινία. Άλλος την βλέπει έγχρωμη και άλλος ασπρόμαυρη. Το νόημα είναι το ίδιο. Η εικόνα αλλάζει.   Η πραγματικότητα είναι μία, αλλά 6 ομάδες ατόμων την βλέπουν διαφορετικά. Διαφορετικά την βλέπει ο αισιόδοξος, ο πεσιμιστής, ο ψυχάκιας, ο τρελός, ο αλκοολικός και ο ναρκομανής.  Δεν μπορούν να την δουν όπως πραγματικά είναι,  γιατί εκφέρουν διαφορετικές απόψεις. Έχουν άλλες αντιλήψεις. Κάποια πράγματα μπορούν να τα αντιμετωπίσουν, άλλα δεν μπορούν. Το ίδιο ισχύει και με τις άλλες ομάδες των ανθρώπων. Κάτι που είναι καλό για κάποιον, κάποιος άλλος το βλέπει κακό κι ας είναι το ίδιο ακριβώς.  Άλλοι δυσκολεύονται και άλλοι όχι, άλλοι παίρνουν τον α δρόμο και άλλοι τον β για να φτάσουν στο ίδιο σημείο.  Άλλοι καταφέρνουν άμεσα να πάνε εκεί που πρέπει, άλλοι βρίσκουν εμπόδια στο δρόμο τους.  Όμως, δεν φτάνουν όλοι στο τέρμα. Κάποιοι αφήνουν την προσπάθεια στη μέση, διότι κουράστηκαν ή απελπίστηκαν. Τις περισσότερες φορές δεν θέλει κόπο, αλλά τρόπο. Όταν δεν ξέρεις τον τρόπο,  ο λόφος σου φαίνεται βουνό.

Μοιάζει σαν να θέλουν να ανέβουν κάποια άτομα ένα βουνό.  Ο ένας θα ανέβει με ευκολία, ο άλλος θα ανέβει και θα πάθει ατύχημα. Ο άλλος θα δειλιάσει και θα φύγει. Όμως είναι ακριβώς η ίδια κίνηση που δεν εκτελείται το ίδιο καλά από τα άτομα που ανέλαβαν να πάρουν μέρος σ’ αυτή.  Παίζει ρόλο λοιπόν ο τρόπος που μας υποδεικνύει ο εγκέφαλος ή η δύναμή μας, και πως βλέπουμε τα πράγματα. Δεν μπορούμε λοιπόν με βεβαιότητα να πούμε ότι η πραγματικότητα  έχει δυσκολίες απόλυτα,   γιατί για κάποιους άλλους αντιμετωπίζεται με ευκολία. Ούτε όμως μπορούμε να πούμε απόλυτα ότι είναι εύκολη η ζωή, διότι ξέρουμε ότι δεν είναι το ίδιο για όλους. Όμως κάποιες στιγμές κι αυτοί που όρισαν ότι η πραγματικότητα τους είναι εύκολη, βρήκαν δυσκολίες, ενώ κάποια άτομα που δυσκολεύτηκαν πολύ, το μέλλον τους βοήθησε,  αφού κατάφεραν να σκεφτούν με άλλο τρόπο, να δουν πιο ψύχραιμα τα πράγματα και να προσπαθήσουν για το καλύτερο και γρηγορότερο αποτέλεσμα. Τίποτα δεν είναι μόνιμο για κανέναν. Μεταβάλλονται οι καταστάσεις και το άτομο συμπεριφέρεται ανάλογα τις συνθήκες που βρίσκει μπροστά του. Πολλές φορές μια κίνηση την έχει προγραμματίσει,  και κάποιες άλλες συμπεριφέρθηκε,  όπως ένιωσε εκείνη τη στιγμή. Δεν μπορούμε να πούμε απόλυτα ποια μέθοδος ήταν επιτυχημένη, σημασία έχει να μπορέσει να βρει μια λύση που θα τον βγάλει από δύσκολες καταστάσεις  και θα τον βοηθήσει να γλιτώσει από την καταστροφή, βαδίζοντας την σωστή πορεία. Ένα  άτομο δεν μπορούμε  να το χαρακτηρίσουμε απόλυτα κακό, διότι σε κάποιους άλλους συμπεριφέρεται με τρυφερότητα και αγάπη. Αν κάποιος πρόδωσε εμάς δεν θεωρείται παλιάνθρωπος, διότι σε κάποιους άλλους είναι καλός και πονετικός. Όπως κι ένας άνθρωπος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απόλυτα καλός,  γιατί θα έχει κάποιες διαφορές, διενέξεις με κάποια άλλα άτομα ή θα τα έχει πληγώσει. Τίποτα λοιπόν απόλυτο στη ζωή αυτή  δεν υπάρχει.  Ακόμα και το πιο ευτυχισμένο άτομο θα έχει τις στιγμές που θα πονάει, θα έχει προβλήματα, όπως αντίστοιχα και ένα άτομο δυστυχισμένο θα έχει τις ευχάριστες στιγμές του.

Άρα, τίποτα απόλυτο δεν υπάρχει στον κόσμο μας, όπως «το για πάντα», που δεν υπάρχει για την θνητή φύση μας. Εφ’ όρου ζωής πρέπει να λέμε. Το για πάντα έχει ημερομηνία λήξης. Μπορούμε να πούμε ότι η αγάπη θα ζει για πάντα, όμως η αγάπη που τρέφουμε για τον σύντροφό μας είναι παροδική δυστυχώς, διότι δεν είμαστε αθάνατοι. Αυτό ισχύει όσο ζει. Το σωστό είναι να λέμε θα σ’ αγαπώ όσο υπάρχεις. Όμως, μπορεί να το πάρει στραβά. Άρα, ένα σ’ αγαπώ είναι αρκετό.

Οι συνθήκες ζωής δεν είναι για όλους οι ίδιες.  Άλλος προχωρά ένα βήμα μπροστά και άλλος πίσω. Τέλος, άλλος μένει στη θέση του. Όταν γυρίσει ο προχωρημένος πίσω το κεφάλι του,  θα δει αρκετούς να έχουν μείνει πίσω σε διάφορες κλίμακες. Θα νιώσει νικητής, διότι δεν προπορεύεται κάποιος άλλος. Όμως, σε κάποιον  άλλο τομέα, ο πρώτος είναι τελευταίος και ο τελευταίος πρώτος. Κάπου αλλού ο νικητής είναι χαμένος και ο χαμένος νικητής. Άρα, μια επιτυχία δεν μπορεί να τον κάνει απόλυτα χαρούμενο ή ευτυχισμένο, αλλά μπορεί να είναι ικανοποιημένος με το συγκεκριμένο άθλο του. Αυτός ο άθλος μπορεί να μην επιτεύχθηκε με την πρόοδό του, αλλά επειδή είχε το μέσον να πληρώσει καλύτερα ή την τύχη με το μέρος του. Τότε η ικανοποίηση είναι πλασματική, διότι αν κάποιος από τους πίσω είχε το μέσον θα μπορούσε να προπορευτεί με την αξία του. Ίσως αν υπήρχαν ίσες ευκαιρίες για όλους, το αποτέλεσμα να ήταν διαφορετικό.

Η κάθε στιγμή,  ακόμη κι αν το βίωμα είναι κοινό,  αντιμετωπίζεται διαφορετικά από όλους. Το περίεργο είναι όταν πάνε ευνοϊκά τα πράγματα μεμψιμοιρούμε. Είδα μια σκηνή από ένα ριάλιτι που μου έκανε εντύπωση. Για δύο συνεχόμενες εβδομάδες το άτομο έπαιρνε το έπαθλο. Αντί να χαρεί, ζήτησε να μην ξαναψηφιστεί από τον κόσμο, διότι δεν το θέλει. Πόσα άτομα αρνήθηκαν την βράβευση, χάρισαν σε άλλους το βραβείο τους ή δεν πήγαν καν να το πάρουν! Κάποιοι άλλοι που το ήθελαν πιο πολύ το έχασαν.  Αυτό δεν ξέρω γιατί συμβαίνει. Συμβαίνει όμως. Η χαρά για όλους δεν είναι χαρά! Δεν ικανοποιείται η ψυχή τους από την πρωτιά. Δεν είναι μάλλον όλοι γεννημένοι για να είναι πρώτοι. Η κορυφή τους τρομάζει. Επίσης, κάνουν τόσο κόπο να κερδίσουν μια θέση σε ένα τηλεπαιχνίδι  και εξοντώνουν τους άλλους παίχτες. Είναι μέσα στους δέκα καλύτερους και το αποτέλεσμα είναι να φεύγουν οικειοθελώς, ενώ κάποιοι άλλοι το ήθελαν πιο πολύ και είχαν την ικανότητα να μείνουν ως το τέλος, δεν το κατάφεραν.

Πολλές φορές είναι άδικη η ζωή. Γίνονται μάνες αυτές που πετάνε τα παιδιά στα σκουπίδια και τα στερούνται άλλες που αξίζουν να γίνουν μάνες. Επίσης, έχουν το προνόμιο οι όμορφες να έχουν σύντροφο. Καλά κάνουν και τους κερατώνουν. Το αξίζουν!!!!

Όταν γεννιέται μια νέα ζωή, κάποια άλλη την ίδια στιγμή του δευτερολέπτου πεθαίνει. Όταν χάνει κάποιος, κάποιος άλλος κερδίζει. Όταν κάποιος φεύγει, κάποιος άλλος έρχεται. Όταν κάποιος άλλος κλαίει, κάποιος άλλος γελά. Όταν κάποιος είναι καλά, κάποιος άλλος πονάει, ψυχικά ή σωματικά. Για κάποιους άλλους είναι η καλύτερη και για άλλους η χειρότερη χρονιά. Την ίδια στιγμή σε όλη τη γη, στο ίδιο κλάσμα του δευτερολέπτου,  επικρατούν αντίθετες καταστάσεις. Πάντα πίστευα ότι η παράλληλη προσωπικότητά μας είναι έξω από το σύμπαν, αλλά μου ήρθε στο μυαλό η πιθανότητα κάποιος άλλος να ζει εδώ, σ’ αυτή τη γη, την παράλληλη προσωπικότητά του.  Το άτομο αυτό ζει όσα λαχταρούμε εμείς, κι εμείς δεν μπορούμε να τα βιώσουμε. Έχω δει ότι η ζωή μιας παρουσιάστριας συνομήλικης με μένα,  είναι εντελώς αντίθετη με τη δική μου ζωή.  Έζησε όσα δεν έζησα και δεν περιέχονται στα δικά της βιώματα η δική μου ζωή. Άρα κι αυτή δεν είχε κάποια δικά μου βιώματα.  Κάποιες επιλογές που έχει κάνει με έχουν ανακουφίσει που δεν τις έζησα. Όμως, κάποιες απ’ αυτές λαχταρώ να τις ζήσω. Δεν ξέρω όμως αν κι αυτή θα λαχταρούσε κάποια πράγματα που βιώνω εγώ ή θα είχε ανακουφιστεί από κάποιες άλλες που επέλεξα,  αν γνώριζε τη ζωή και τα βιώματά μου.

Όπως λοιπόν κάποιοι φεύγουν και κάποιοι έρχονται, κάποιοι ενώνονται ή κάποιοι χωρίζουν την ίδια στιγμή.  Ένας τρομοκράτης μπορεί να σκοτώσει μια μερίδα ανθρώπων. Δεν είναι σε θέση να αφανίσει όλη την ανθρωπότητα. Κανείς δεν το κατάφερε αυτό.  Ξέρουν πως αν αφανιστεί όλη η ανθρωπότητα δεν θα είναι σε θέση κι αυτοί να ζήσουν. Όμως, εκτός από αυτό τον τρόπο υπάρχουν οι μεμονωμένες δολοφονίες, οι δηλητηριάσεις, τα ατυχήματα. Δεν έχουμε πόλεμο, αλλά πάντα μια μερίδα ανθρώπων αφήνει τα επίγεια με κατεύθυνση το επέκεινα.

Άλλοι παντρεύονται και άλλοι χωρίζουν την ίδια στιγμή. Κανείς δεν κατάργησε το γάμο, επειδή κάποιοι άλλοι χώρισαν ή είναι κατά του γάμου και υπέρ του μοναχισμού. Όλες οι καταστάσεις συνυπάρχουν.

Έτσι και κανείς δεν έπαψε να ανοίγει μια επιχείρηση επειδή κάποιος άλλος την έκλεισε κι ας είναι το ίδιο αντικείμενο.

Δεν καταργείται η διασκέδαση κι ας υπάρχουν οι πενθούντες και οι μοναχικοί. Μέσα σ’ αυτούς υπάρχουν και άτομα που δεν τους αρέσει η διασκέδαση,  όπως όλοι την γνωρίζουμε. Έχουν δημιουργήσει ένα δικό τους τρόπο διασκέδασης και αυτή ακολουθούν. Γι’ αυτό το λόγο,  όλα τα τραγούδια ή τα είδη μουσικής δεν είναι αρεστά σε όλους. Το ίδιο ισχύει με τα θεατρικά έργα, τις κινηματογραφικές ταινίες κ.λ.π.

Ακόμα και στα χρώματα το ίδιο παρατηρούμε. Σε άλλους αρέσει το μαύρο, για άλλους είναι χρώμα πένθους. Όμως, στην Ινδία το χρώμα πένθους είναι το άσπρο. Άρα, μόνο για τους δυτικούς το μαύρο είναι το χρώμα πένθους. Για όλους όμως, το μοβ είναι πένθιμο, αλλά σε κάποιους αρέσει, για όλους το κόκκινο είναι το χρώμα του πάθους, το μπλε για κάποιους είναι το ελληνικό για κάποιους είναι το ψυχρό χρώμα, για άλλους συμβολίζει τη θάλασσα κ.λ.π. Για κάποιους το κίτρινο είναι χολέρα και για άλλους το φως.  Γενικά γούστα υπάρχουν για τα αρώματα, τα καλλυντικά, ακόμα και τα αυτοκίνητα. Όλα σε συγκεκριμένες μάρκες και κωδικούς. Το πρότυπο για κάθε μυαλό είναι διαφορετικό. Οι γνώμες διίστανται. Αυτό ισχύει και ανάμεσα στους ανθρώπους.

Για κάποιους το ίδιο  ρούχο είναι άνετο, για άλλους στενό.  Για κάποιους άψογο και για άλλους παλιομοδίτικο.  Φανταστείτε για όλα τα πράγματα της ανθρώπινης δημιουργίας και κατασκευής τι γνώμη έχουμε. Κάτι που δεν μας αρέσει το χαρίζουμε ή δεν το αγοράζουμε. Σε κάποιους άλλους αρέσει.  Το ίδιο ισχύει με τα φαγητά. Έτσι και τα όνειρα παίρνουν την ανάλογη ερμηνεία για κάθε κατάσταση ξεχωριστά. 

Αυτό συμβαίνει και με τα παιδιά. Αν ρωτήσεις ένα παιδάκι σ’ αρέσουν όλα τα παιδικά που βάζει η τηλεόραση,  θα σου πει ότι κάνει επιλογές. Δεν καταργείται τίποτα όταν το θέλουν οι λίγοι. Όμως, επειδή κάθε κανόνας έχει την εξαίρεσή του, αυτό ισχύει μόνο  στην τηλεόραση.   Κάποιοι χορηγοί ποντάρουν  και δίνουν μεγάλα χρηματικά ποσά για να προβάλουν τις διαφημίσεις τους. Το μόνο που ζητάνε είναι μεγάλη τηλεθέαση. Όταν δεν υπάρχει, αρνούνται να πληρώσουν, με αποτέλεσμα το κανάλι να ζημιώνεται και αναγκάζεται να κόψει την συγκεκριμένη εκπομπή, εφόσον δεν υπάρχει άλλος χορηγός να την αναλάβει. Αυτοί οι λίγοι που την είδαν, κάτι άλλο θα βρουν να δουν, ανεξάρτητα αν όλοι αυτοί που βλέπουν την εκπομπή αλλάζουν το κανάλι την ώρα των διαφημίσεων και βλέπουν κάτι άλλο.

Ακόμη κι αν έχουμε την ίδια ηλικία με ένα άτομο, η φυσική κατάσταση δεν είναι κοινή. Δεν παίζει πια ρόλο τι ηλικία έχεις, αλλά τι ζωή κάνεις. Τις επιλογές σου. Βλέπω ένα άτομο 30 ετών και είναι γεμάτο από ασθένειες. Όταν κάνει εξετάσεις αίματος θα δούμε έκπληκτοι ότι τα αποτελέσματα  είναι γεροντικά. Θα δούμε υψηλή χοληστερίνη, τριγλυκερίδια, πίεση, ζάχαρο κ.λ.π. Τις ίδιες εξετάσεις όταν τις κάνει ένας ενενηντάχρονος μπορεί να είναι αποτελέσματα ενός μικρού παιδιού. Γι’ αυτό το λόγο,  κάποιος 50χρονος στην όψη μπορεί να είναι γέρος ή κάποιος 70χρονος να είναι στην όψη νέος. Αυτό έχει να κάνει καθαρά με τις επιλογές του ατόμου και όχι με την ηλικία του.

Κι ας αναφερθούμε στις επιλογές αυτές σε άλλους τομείς . Λένε όλοι ότι η δική μας πίστη, ο Χριστιανισμός,  είναι η αληθινή πίστη.  Συμφωνώ! Όμως, το ίδιο ισχυρίζεται και ο Βουδιστής, και ο Ισλαμιστής και όλες οι άλλες θρησκείες είτε υπάρχει θεός γι’ αυτούς,  είτε όχι. Για μένα,  δεν υπάρχει αληθινή και ψεύτικη πίστη σε σύγκριση με όλους. Η πίστη είναι μία, αυτή που πιστεύει ο καθένας ατομικά. Ακούει τα κηρύγματα και κάνει την επιλογή του. Αν κάποτε ο Χριστιανισμός κατέλυε τις άλλες θρησκείες,  θα έλεγα ότι είναι η μόνη και αληθινή πίστη για όλους. Όσο όμως υπάρχουν άλλες θρησκείες, ιδεολογίες και απόψεις,  αυτό δεν ισχύει,  ακόμη κι αν είναι η αληθινή πίστη, διότι όλοι οι άλλοι πάνε στην κόλαση με το σκεφτικό αυτό,  επειδή δεν πίστεψαν στην αληθινή πίστη. Όμως, υπάρχουν κοινά μ’ αυτές  και διαφορές. Άρα, η πίστη που έχει η πλειοψηφία φτάνει πιο κοντά στην αλήθεια.  Όχι όμως ότι είναι η απόλυτη και η αληθινή. Είναι η δική μου πίστη σαν Νεκταρία ότι είναι αληθινή, όχι  όμως  η απόλυτα αληθινή για όλη την ανθρωπότητα, αλλιώς θα την πίστευαν όλοι.  Αν ο Ισλαμιστής πίστευε ότι ο Χριστιανισμός είναι η αληθινή πίστη,  δεν θα ήταν Ισλαμιστής. Άρα, η κάθε θρησκεία διδάσκει ακριβώς τα ίδια με τους δικούς της κανόνες. Εγώ επιλέγω να την πιστέψω, διότι πιστεύω για μένα προσωπικά ότι είναι η αληθινή πίστη. Δεν θα πείσω όμως κανένα  αλλόθρησκο ότι αυτό ισχύει,  γιατί δεν θα μ’ ακούσει και θα έρθουμε σε ρήξη. Ο Θεός ήθελε να διδάξει το ευαγγέλιο σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Όμως με την ελεύθερη βούληση που έδωσε στον άνθρωπο αυτό δεν επετεύχθη. Θα το πετύχω εγώ;  Αποκλείεται!!! Το ίδιο ισχύει με τα κόμματα, τις ομάδες και ό,τι άλλο  πιστεύουμε. Γι’ αυτό το λόγο, δεν μπορούμε να πούμε απόλυτα ποια είναι η καλύτερη ομάδα ή κόμμα.

Κάθε επιλογή που κάνουμε λοιπόν είναι μοναδική για μας.  Είτε αυτό είναι ένα φόρεμα, είτε ένας φίλος. Ο καθένας θα πει την δική του άποψη και θα είναι διαφορετική.  Σε μένα αυτό αρέσει, δεν σημαίνει ότι η γειτόνισσα συμφωνεί.  Αυτό ισχύει και με τους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας. Ένας αστείος άνδρας θα μας κάνει να περάσουμε καλά. Στην φίλη μας θα φανεί βαρετός.  Το ίδιο ισχύει και με την εξωτερική ομορφιά. Για τον καθένα υπάρχει ένα κριτήριο αξιολόγησης που δεν είναι κοινό για όλους.

Πραγματικά, το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τα δικά μας παιδιά, ανίψια ή εγγόνια. Λέμε π.χ. σε μια γυναίκα, σε παρακαλώ, δώσε στο παιδί μου το τετράδιο του,  μιας που θα πας στο σχολείο, γιατί το ξέχασε. Ποιο είναι το παιδί σου; Ρωτάει. Ξεχωρίζει, είναι το πιο όμορφο.  Όταν είδε όλα τα παιδιά δεν ξεχώρισε κανένα και γύρισε άπραγη στην μητέρα. Δυστυχώς, κανένα από τα παιδιά δεν ξεχώρισε στα μάτια μου, παρά μόνο το δικό μου. Γι΄αυτό το λόγο,  πήγαινε εσύ να δώσεις το τετράδιο. Θα μπορούσε να πει το ονοματεπώνυμο του παιδιού και να το δώσει, αλλά το έθεσα με τέτοιο τρόπο για να αποδώσω το νόημα της κατάστασης αυτής όπως πρέπει.  Όλοι καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι πραγματική ομορφιά δεν υπάρχει. Για όλους είναι υποκειμενική.

Οι άνδρες βλέπουν τα πρότυπα της γυναίκας που τους έχουν ποτίσει οι Αμερικανοί. και τους έχουν μυήσει μ’ αυτά. Μια γυναίκα ξανθιά, κοκκαλιάρα και πολύ ανορεκτική. Μια μπάρμπι με σωματικά προσόντα και καθόλου μυαλό. Όμως, αυτή η εικόνα τους γοητεύει αρχικά, όλοι ονειρεύονται μια σχέση μαζί της, αλλά τους απογοητεύει πολύ γρήγορα και χωρίζουν, διότι παίζει με τους άνδρες και νιώθουν ανασφάλεια. Δεν έχει αισθήματα. Όμως, δεν θα σκεφτούν ότι κάποιο άλλο είδος γυναίκας θα  τους ικανοποιήσει ψυχικά και θα νιώσουν ωραία, με αποτέλεσμα να μην το αναζητούν και μένουν μόνοι. Είναι εγκεφαλικό το θέμα. Γι’ αυτό χωρίζουν και δεν βρίσκουν ποτέ την ευτυχία.

Και μια που μιλήσαμε για μπάρμπι, ας πούμε ότι ζούμε σε ένα μέλλον γεμάτο ανθρωποειδή που βοηθάνε τον άνθρωπο να ζήσει μια πιο εύκολη ζωή, κάνοντας όλες τις δουλειές. Το τελειοποιημένο αυτό ον δεν έχει αισθήματα, δεν γνωρίζει τι είναι η αγάπη και δεν μπορεί να είναι άνθρωπος όταν δεν έχει τα στοιχειώδη,  για να ανήκει σ’ αυτούς. Όμως το θέμα είναι ότι υπάρχουν άκαρδοι άνθρωποι χωρίς αισθήματα. Αυτό μπερδεύει λίγο την κατάσταση και δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα αν είναι άνθρωπος ή ένα σαρκικό ανθρωποειδές.

Υπάρχουν κανόνες λογικής,   οι οποίοι είναι σταθεροί και αμετάβλητοι. Δεν θα πάψει ποτέ να κάνει κρύο, ούτε θα πάψει να βρέχει. Πάντα 1 + 1 θα κάνει 2. Πάντα η γη, όσο υπάρχει θα γυρίζει γύρω από τον ήλιο και τον εαυτό της κ.λ.π. Όμως, υπάρχουν καταστάσεις που αλλάζουν,  όπως το χιόνι που προστέθηκε στην έρημο, λόγω της αλλαγής του καιρού, το σώμα του ανθρώπου μεταβάλλεται και γερνάει. Μπορεί βέβαια με διάφορες μεθόδους να επιβραδύνει το γήρας, αλλά δεν μπορεί να γλιτώσει εντελώς, απ’ αυτό. Μόνο όταν πεθάνει νέος γίνεται αυτό. Κάποιες καταστάσεις λοιπόν αλλάζουν, ενώ κάποιες άλλες επιφανειακά τεκμηριωμένες, αλλάζουν μορφή.

Παλιά πίστευαν ότι  το άτομο δεν διασπάται. Ενώ το μέλλον τους διέψευσε. Διαβάζουμε λοιπόν πορίσματα αρχαίων φιλοσόφων που επαληθεύτηκαν,  ενώ κάποιων άλλων  η θεωρία έχει διαψευσθεί. Δεν έπαψε όμως να συγκαταλέγεται το όνομά τους ανάμεσα στα άτομα που η θεωρία τους έχει επαληθευτεί. Κανείς δεν ξέρει ποια είναι η σωστή θεωρία και ποια ισχύει,  αν δεν το ψάξει. Όμως, ένα τελικό πόρισμα αύριο μπορεί να  αλλάξει. Άρα, μένουμε στα όσα έχουν πει, χωρίς απαραίτητα να τα αποδείξουμε. Ξέρουμε ότι το δωδεκάθεο δεν υπάρχει, όμως ακόμη και σήμερα έχει οπαδούς. Άρα, τίποτα δεν θεωρείται ανύπαρκτο, όταν κάποιες ψυχές πιστεύουν σ’ αυτό.

Η αντίληψη της πραγματικότητας δυστυχώς δεν είναι για όλους η ίδια. Κάποιος αναφέρει ότι κρυώνει, ενώ θέλει να πει ότι κάνει ζέστη. Δεν ξέρει να πει τι νιώθει ή δεν γνωρίζει καλά τον ορισμό. Μπερδεύει άραγε τις αισθήσεις ή δεν ξέρει να το πει; Το αποτέλεσμα για εμάς είναι το ίδιο. Όμως σαν σκεπτόμενα άτομα αναρωτιόμαστε τι θέλει να μας πει. Στην περίπτωση αυτή σαν συναισθησία το άτομο ζεσταίνεται, αλλά μπερδεύει τη ζέστη με το κρύο. Όπως το στρογγυλό με το τετράγωνο, το πάνω με το κάτω. Μπορεί όμως σαν υποχόνδριο άτομο να κρυώνει πραγματικά, ενώ για τους υπόλοιπους κάνει ζέστη. Είναι φυσικό το άτομο αυτό να φορέσει μπουφάν και να το κοιτάζουν οι υπόλοιποι σαν να είναι από άλλο πλανήτη. Όμως, μπορεί να μιλάει αλληγορικά, αναφέροντας ότι πάγωσε η ψυχή του, κάνει κρύο.

Κάποιοι λοιπόν συμπεριφέρονται όπως αισθάνονται. Κανένας δεν μπορεί να τους κρίνει. Αν ισχύει η πρώτη περίπτωση,  μπορεί να μην ξέρει ότι έχουμε Χριστούγεννα και να ευχηθεί καλή ανάσταση, ενώ βλέπει ότι στολίζουμε δέντρο ή φτιάχνουμε γαλοπούλα γεμιστή. Είναι μια κατάσταση που χρίζει ιατρική βοήθεια. Αν μπερδεύτηκε και το διορθώσει,  απλά ήταν ένα γλωσσικό λάθος που δεν έχει καμία σχέση με την πάθηση αυτή. Δεν αρκεί να το πει απλά, αλλά και να το νιώθει. Στην αίσθηση φαίνεται το πρόβλημα πόσο σοβαρό είναι. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει μια  αρχή Αλτσχάιμερ. Όμως τα άτομα αυτά βλέπουν τις καταστάσεις όπως τις παρουσιάζει ο κουρασμένος τους εγκέφαλος και όχι όπως πραγματικά είναι.

Κάποια πράγματα είναι από το νόμο της φύσης και της λογικής να γίνουν έτσι ακριβώς. Όμως ο άνθρωπος έχει ξεπεράσει τον εαυτό του και ενώ πολλές φορές πρέπει να ζήσει 70-90 χρόνια φτάνει και τα 114. Μπορεί κάποιος άνθρωπος να γίνει υπεράνθρωπος καθημερινά με αγώνα. Όμως δεν μπορεί να γίνει λιοντάρι, ούτε ελέφαντας. Ο αγώνας του βασίζεται στις ανθρώπινες λειτουργίες του και δεν τις αλλάζει, ούτε τις ξεπερνά. Όπως δεν μπορεί ένα μυρμήγκι να γίνει άνθρωπος, να  μορφωθεί, έτσι και ο άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει ένα τελειοποιημένο ον, όσο κι αν προσπαθήσει γι’ αυτό. Δεν μπορεί να ζήσει το ψάρι έξω από τη γυάλα, ούτε ο άνθρωπος πολλά χρόνια μέσα στο βυθό χωρίς οξυγόνο.  Γι’ αυτό κάθε άνθρωπος έχει αδυναμίες και δεν μπορεί να τον κρίνει κάποιος δυσμενώς, διότι είναι κι αυτός άνθρωπος με διαφορετικές ή τις ίδιες ανάγκες. Άρα, ξέρει ως που να φτάσει και που πρέπει να σταματά. Ο άνθρωπος κουράζεται, άρα πρέπει να ξεκουράζεται. Ένα τελειοποιημένο ον σίγουρα δεν κουράζεται, δεν κοιμάται, δεν ξεχνά, δεν ερωτεύεται, δεν πονά, αλλά δεν χαίρεται και τη ζωή.

Σκεφτείτε ότι είμαστε μια σταγόνα στον ωκεανό ή ένας κόκκος της άμμου. Χωρίς εμάς υπάρχει και η έρημος και η θάλασσα. Όμως, ένας παραπάνω κόκκος της άμμου έχει κι αυτός να δείξει τη δική του ύπαρξη. Να στολίσει την έρημο και την παραλία, όπως και μια σταγόνα τη θάλασσα. Αυτό δεν φαίνεται, αλλά εμείς το γνωρίζουμε. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι η ζωή μας είναι άχρηστη. Όμως, υπάρχει μια διάψευση εδώ, διότι ένας κάμπος στολίζεται από ένα και μοναδικό λουλούδι. Ένα κόσμημα αποκτά ομορφιά μόνο από ένα διαμάντι. Ας σκεφτούμε λοιπόν ότι η ζωή μας κάπου φαίνεται χρήσιμη.  Πρέπει να αναζητήσουμε την αληθινή οδό, όπου είμαστε απαραίτητοι. Όταν κάπου φαίνεται ότι είμαστε περιττοί,  λοξοδρομούμε και αναζητούμε το κομμάτι που η παρουσία μας είναι φανερή και ξεχωρίζει. Ψάχνουμε να δούμε που είμαστε απαραίτητοι. Δεν είναι καλό να μένουμε εκεί που δεν φαίνεται η παρουσία μας. Άρα, πρέπει να ξεχωρίζουμε!!!

Βασικό μέλημα για τον Σπινόζα είναι η ηθική. Πιστεύει ότι πρέπει να συγκρατούμε τις ορμές και τα συναισθήματά μας, ώστε να κυριαρχεί μέσα μας η γαλήνη. Μ’ αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται η ευτυχία. Προσθέτω εγώ, ότι πολλά εγκλήματα πάθους και μηνύσεις θα είχαν αποφευχθεί αν ο άνθρωπος τηρούσε κατά γράμμα τον παραπάνω κανόνα. Θα ένιωθε καλύτερα σαν άνθρωπος,  διότι αν έβλεπε τον εαυτό του σε μια λήψη στην κάμερα  να βρίζει με οργή τον συνομιλητή του ή να φτάνει στο έγκλημα, σίγουρα θα ένιωθε άσχημα και θα ζητούσε να γύριζε ο χρόνος πίσω, να ήταν ζωντανός. Από ντροπή και δειλία δίνει τέλος στη ζωή του,  γιατί νιώθει ότι δεν έχει θέση στην κοινωνία, δεν υπάρχει ήθος  και αν δεν τιμωρηθεί από το νόμο θα τον κυνηγάνε οι Ερινύες και η κατακραυγή του κόσμου. Για τον φιλόσοφο αυτό, η ηθική και η ευτυχία είναι δύο διαφορετικές έννοιες που συνδέονται μεταξύ τους. Γι’ αυτή ακριβώς την κατάσταση η θρησκεία μας έχει την έκφραση «Θου κύριε φυλακί το στόματί μου» Αλλά στην εποχή μας το στόμα είναι οχετός. Στις ακραίες καταστάσεις συγκαταλέγονται και η βρισιά και η βλασφημία. Πρέπει να αποφεύγονται λοιπόν. Χρειάζεται δύναμη. Ας σκεφτούμε τον εαυτό μας θεατή αυτής της κατάστασης και πως θα νιώσουμε σαν τρίτοι όταν δούμε τον εαυτό μας να συμπεριφέρεται τοιουτοτρόπως.

Με την ελεύθερη βούληση μπορείς να κουνήσεις το μικρό σου δακτυλάκι. Όμως με την επέμβαση του πεπρωμένου κινείς το μεγάλο δάχτυλο.

Τα ζώα και τα  μωρά λειτουργούν με το ένστικτο. Δεν μπορεί κανείς να τους πει ότι πρέπει να κοιμηθούν, ότι πρέπει να φάνε κ.λ.π. Μόνο του το μωρό πιπιλάει το δάκτυλο της μητέρας ή ο σκύλος γυροφέρνει μια σκυλίτσα για αναπαραγωγικούς λόγους, διότι όλοι γνωρίζουμε ότι ο έρωτας είναι ανθρώπινο προνόμιο.  Κανένας δεν τους λέει τι θα κάνουν. Πως θα το κάνουν. Όμως, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν καθοδηγούνται τα παιδιά πια από την οικογένεια, το σχολείο, την κοινωνία, τον στρατό οι άνδρες.

Ας πούμε ότι ένα παιδί που έχει πάρει την σωστή ανατροφή  συναναστρέφεται με τους ανθρώπους και ένα άλλο παιδί που ενεργεί ελεύθερα χωρίς κανόνες  κάνει την ίδια συναναστροφή. Άραγε ποιος από τους δύο υπερισχύει;

Ας φυτέψουμε λοιπόν σε ένα χωράφι ή κήπο δύο δέντρα. Το ένα έχει φως, ποτίζεται τακτικά και καρποφορεί. Το άλλο άραγε που είναι σε σκιερό μέρος και έχει παραμεληθεί θα βγάλει καρπούς;  Ο άνθρωπος δεν είναι δέντρο, έχει μυαλό. Αν λοιπόν το χρησιμοποιήσει σωστά,  ίσως μόνος του καταφέρει να βγάλει ψεύτες  τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι είναι άγριος και απολίτιστος, ενώ θα μπορούσε από γιος ληστή να γίνει αστυνομικός ή αντίθετα. Να μην πάρει τις  διδαχές των γονιών του. Με τη δική του δύναμη και αντίληψη ίσως καταφέρει να καρποφορήσει και να ξεπεράσει το παιδί που πήρε σωστή ανατροφή από το σπίτι. Το ένα παιδί είχε έτοιμη την καθοδήγηση. Το άλλο την ανακάλυψε μόνος του. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, φτάνει να βάλει το μυαλό του να δουλέψει σωστά, αλλιώς θα φανερώσει  αυτή την παραμέληση. Δεν χρειάζεται όταν ένας άνθρωπος έχει μυαλό να καθοδηγείται πάντα, διότι μπορεί εκείνος να είναι πιο σοφός ή να ξέρει καλύτερα τη ζωή από τον ίδιο τον καθοδηγητή. Δεν είμαι της άποψης να ακούς τον άλλο και να τηρείς τις απόψεις και τις ιδέες του. Μ’ αρέσει να κρίνεις αν αυτά που σου λέει σε ωφελούν και να τα εφαρμόζεις, αλλιώς είναι καλύτερα να ακούσεις την  ψυχή σου, κάτι έχει να σου πει. Κανείς δεν έχει το αλάθητο. Όσο όμως είναι μικρό το παιδί και δεν έχει κρίση, είναι καλό να ακούει τους γονείς του. Αν κάνουν λάθη, ίσως το παιδί να μάθει μέσα απ’ αυτά και αποκτήσει εμπειρίες. Δεν μιλάω για τους γονείς τέρατα, μιλάω για τους φυσιολογικούς γονείς. Απ’ αυτούς πρέπει να απέχουν όσο μικρά κι αν είναι.

Έχω επισημάνει πολλές φορές στα άρθρα μου ότι η συνείδηση ή το υποσυνείδητο είναι ένα άγραφο χαρτί και κάθε μέρα προστίθενται οι εμπειρίες μας. Τα άτομα αυτά πιστεύουν ότι κάθε τι που παθαίνουμε ή γνωρίζουμε πηγάζουν από τις υπάρχουσες εμπειρίες μας, ενώ προστίθενται νέες εμπειρίες κάθε φορά. Αυτή η άποψη λέγεται εμπειρισμός. Κάποιοι άνθρωποι λειτουργούν με το συναίσθημα και κάποιοι άλλοι με τη λογική. Αυτοί οι τελευταίοι λέγονται ορθολογιστές. Αντίθετα ο Πλάτωνας πίστευε ότι φέρουμε μέσα μας κατά τη γέννησή μας τις ιδέες του κόσμου. Άρα, για τους εμπειριστές, όλα τα μωρά είναι αθώα. Αν γίνουν καλοί ή κακοί άνθρωποι εξαρτάται από την στιγμή που διαχωρίζονται από τη μητέρα τους και επισκέπτονται τον κόσμο μας. Όμως ο Πλάτωνας κατά την λαϊκή ρήση πιστεύει ότι το DNA φταίει για την περαιτέρω εξέλιξή μας. Μιλάει για τις ιδέες του κόσμου, ότι κάπου υπάρχουν και επηρεάζουν το άτομο. Αποδείχτηκε λοιπόν ότι υπάρχουν στο DNA. Εκεί καταγράφονται όλες οι ιδέες του κόσμου, όπως αναφέρονται οι τάσεις να ακολουθήσει το παιδί το δικό του δρόμο. Έχω ακούσει ότι οι άπιστοι ή οι καπνιστές έχουν το συγκεκριμένο γονίδιο στο αίμα τους. Αν ισχύει κάτι τέτοιο,  για κάθε τι που κάνουμε, σκεφτόμαστε, αποφασίζουμε ή τηρούμε,  είναι προκαθορισμένη η μοίρα κάθε ανθρώπου από τα γονίδιά του και αυτά τον καθοδηγούν. Ακόμη και για την ερωτική του προτίμηση ευθύνονται τα γονίδια και όχι ο ίδιος. Άρα, δεν φταίει αυτός για την συγκεκριμένη προτίμηση. Αν δεχτούμε αυτή την άποψη και αποδειχθεί,  ο Πλάτωνας είχε δίκιο. Ο σπουδαιότερος εμπειριστής όμως ήταν ο Αριστοτέλης.  Σ’ αυτή την περίπτωση ο κόσμος δεν μπορεί να γίνει ούτε χειρότερος ούτε καλύτερος απ’ ό,τι είναι. Πάντα η κοινωνία θα είναι αυτή που είναι!!! Αν ισχύει η άποψη των εμπειριστών,  είναι βέβαιο ότι μια μέρα ο κόσμος θα γίνει χειρότερος ή καλύτερος απ’ ό,τι είναι!!!

Η ανθρώπινη φύση έχει όρια. Κανένας δεν μπορεί να φανταστεί το θεό. Γι’ αυτό το λόγο δεν μπορούμε να τον αποδώσουμε σωστά με το φτωχό μας το μυαλό, όπως το μυρμήγκι ή το ελάφι  δεν μπορεί να χαρακτηρίσει ή να φανταστεί εμένα. Άρα, σκεφτόμαστε το θεό σαν κάτι ανώτερο από μας, χωρίς να μπορούμε να δούμε την εικόνα του ή να τον φανταστούμε. Αυτός είναι κι ο λόγος που δεν μπορούμε να τον δούμε. Εδώ υπάρχει το απόλυτο κενό, όμως αισθανόμαστε γαλήνη και αγάπη όταν τον σκεφτούμε σαν μια μπάλα φωτός να πλημμυρίζει την καρδιά μας, όταν αναφερόμαστε σε εκείνον. Όταν επισκεφτούμε ειδικά την εκκλησία το συναίσθημα δεν μπορεί να  εξηγηθεί με λόγια. Άρα, είναι μια αίσθηση, μια ενέργεια, μια δύναμη για μένα. Για τους φιλόσοφους είναι μια ουσία.

Σ΄ αυτό το σημείο επεμβαίνει ο Λοκ και αναρωτιέται από πού πηγάζουν οι σκέψεις μας και αν θα πρέπει να εμπιστευτούμε όσα μας λένε οι αισθήσεις μας. Κάθε κίνηση που κάνουμε λοιπόν πηγάζει από τις εμπειρίες που αποκτάμε και την πείρα μας. Ένα μωράκι θηλάζει για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του. Ξέρει τον τρόπο,  αλλά δεν αντιλαμβάνεται τι κάνει και γιατί το κάνει. Στην παιδική ηλικία μαθαίνουμε ότι μια συγκεκριμένη κίνηση υλοποιείται αν νιώσουμε τη γεύση ενός πράγματος, ακούσουμε κάποιον τι έχει να μας πει, αν τον δούμε, αν μυρίσουμε ένα λουλούδι, αν καούμε. Αυτά ακριβώς θα τα δούμε και στο όνειρο. Θα νιώσουμε και θα αντιληφθούμε ότι είναι μια πραγματικότητα. Όταν όμως ξυπνήσουμε και τα υλοποιήσουμε, η διαφορά θα είναι η υλοποίηση και το βίωμα όλων αυτών, όχι απλά η αίσθηση ότι το κάνουμε.  Η πρώτη ερώτηση εμφανώς έχει την απάντηση ότι οφείλεται στον εγκέφαλο, το σημαντικότερο όργανο του ανθρώπου. Εκεί καταγράφονται οι σκέψεις, οι ιδέες, οι φοβίες, τα πάθη του ανθρώπου, που αν δεν το ονειρευτούμε μπορούμε να το επιλύσουμε πριν γίνει πληγή. Όσον αφορά την δεύτερη ερώτηση,  εμφανώς είναι αρνητική, διότι αν ήταν απόλυτα θετική δεν θα κάναμε λάθη. Τα έχω αποδείξει όλα αυτά παραπάνω με παραδείγματα. Πολλές φορές το ένστικτο μας ενημερώνει γι’ αυτά τα λάθη, αλλά δεν τα ακούμε ή τα παραβλέπουμε. Όταν αντιληφθούμε αργά πια αυτό το λάθος, τότε πληγωνόμαστε. Αυτό συμβαίνει κάθε φορά που ακολουθούμε την ίδια τακτική. Προστίθεται ένα νέο λάθος στα τόσα που έχουν συσσωρευτεί. Καλό είναι να απαλλασσόμαστε από αυτά και να γινόμαστε πιο σοφοί την επόμενη φορά. Ο κόσμος όμως δεν είναι για όλα τα πλάσματα ο ίδιος. Ανάλογα με την κατασκευή του ματιού καθορίζεται το χρώμα, το είδωλο η εικόνα,  ανάλογα με το στόμα η γεύση και γενικά η όψη των πραγμάτων, διαφέρουν ως προς την θέαση. Π.χ. εγώ βλέπω το μήλο με τα δικά μου μάτια έτσι, ένας τυφλός δεν το βλέπει, ένας σκύλος το βλέπει αλλιώς. Όμως υπάρχει, αλλά η πραγματική του όψη δεν γνωρίζουμε ποια είναι. Η δική μας ή του σκύλου; Απλά είναι για μας  αυτή που δείχνει  η κατασκευή του δικού μας ματιού. Π.χ. ο σκύλος εντοπίζει μυρωδιές, το κουνούπι εντοπίζει ήχους. Η γάτα έχει φώσφορο στα μάτια και τη βοηθάει να βλέπει στο σκοτάδι κ.λ.π. Όλα αυτά υπάρχουν για να μπορούν τα συγκεκριμένα ζώα να  βλέπουν ή να ακούνε καλύτερα. Αυτά τους βοηθάνε να επιβιώσουν καλύτερα. Ο άνθρωπος αντέχει μέχρι κάποιο συγκεκριμένο αριθμό db. Πιο ψηλά από το επιτρεπόμενο όριο μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα ή βλάβες στο αυτί. Εμείς δεν ακούμε τους υπερήχους,  που ακούνε τα κουνούπια. Όμως ξέρουμε ότι υπάρχουν, όπως υπάρχουν οι ιοί και τα βακτηρίδια που είναι αόρατα για τα δικά μας μάτια. Άρα, βλέπουμε όσα χρειάζεται να δούμε και όχι όσα πραγματικά υπάρχουν.

Στην δική μας πραγματικότητα συμπεριλαμβάνεται η καλύτερη μεταχείριση του άνδρα προς την γυναίκα. Όμως υπάρχουν ακόμη άνδρες που συμπεριφέρονται βάναυσα και το παίζουν αφέντες. Κάθε μέρα οι σελίδες ενημέρωσης  αναφέρονται στην κακοποίηση των γυναικών. Άρα, φαίνεται πως αυτό ισχύει ακόμη κι αν η ισότητα είναι νόμος του κράτους. Αυτή η αντίθεση όμως, είναι μια νοοτροπία,  που έχουν βιώσει από τα παιδικά τους χρόνια. Ο πατέρας στο καφενείο και η μάνα σκλάβα στο σπίτι, η μητέρα υπό και εκείνος υπέρ. Πώς το άτομο αυτό θα γίνει πολιτισμένο,  όταν έχει σαν πρότυπο τον άνδρα τέρας; Άρα, συνεχίζει το καταστροφικό έργο εκείνου εις βάρος της γυναίκας του.

Εξετάσαμε την πραγματικότητα. Ας μιλήσουμε όμως για την φαντασία. Στο σημείο αυτό ονειρευόμενοι δεν νιώθουμε ποτέ ότι αυτό που ονειρευόμαστε είναι ένα βίωμα. Νιώθουμε και ξέρουμε ότι ταξιδεύουμε στην φαντασία, η οποία  για τον Χιούμ είναι μια σύνθετη ιδέα της πραγματικότητας. Χρησιμοποιούμε δύο στοιχεία και κάνουμε κολλάζ. Π.χ. ο Πήγασος είναι το άλογο + η φτερούγα, ο Κένταυρος, άνθρωπος + άλογο, η γοργόνα είναι το ψάρι + η γυναίκα. Κάθε τι φανταστικό είναι η δημιουργική κατασκευή της πραγματικότητας. Η επεξεργασία της πραγματικότητας με πάνω από ένα στοιχείο, δημιουργεί ένα έργο που αποτελεί την  φαντασία. Αυτό το έργο εφόσον είναι ανύπαρκτο γεννήθηκε από εμάς και παρουσιάζεται. Πάντα η φαντασία περιέχει 2 ή περισσότερα στοιχεία της πραγματικότητας. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Δαίδαλο + τις φτερούγες= τον ιπτάμενο άνθρωπο. Δαίδαλος, η επιτυχημένη προσπάθεια, Ίκαρος, η αποτυχημένη. Οι αρχαίοι δεν γνώριζαν αν κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό και εξέτασαν και τις δύο περιπτώσεις ξεχωριστά. Άλλο παράδειγμα, η  μπερδεμένη κατάσταση + τα δωμάτια= λαβύρινθος. Άρα είναι η κατάσταση που ζητάμε να μας βγάλει από το αδιέξοδο. Δράκος = δύναμη + επιθετικότητα + φωτιά.  Σκεφτείτε λοιπόν κάτι φανταστικό και θα δείτε έκπληκτοι γιατί όλα αυτά συμβαίνουν στα όνειρά σας. Είναι η σύνδεση δύο ή περισσοτέρων πραγμάτων και το αποτέλεσμα αυτών. Καταπληκτικό ε;   Με τον τρόπο αυτό συνδέονται οι σκέψεις, οι απόψεις, οι ιδέες, οι αποφάσεις και γεννιέται η φαντασία. Ο φόβος του ανθρώπου ότι παρακολουθείται, ότι δεν είναι ασφαλής, του δίνει την ιδέα ότι το σπίτι στοιχειώνεται από φαντάσματα. Μια ιδέα είναι όταν αφήνει μια γυναίκα ανοικτό το παράθυρο και κινείται η κουρτίνα να δει ένα πλάσμα με την φαντασία της και να νιώσει παγιδευμένη απ’ αυτό. Είναι μια παραίσθηση.  Αυτό μπορεί να γίνει από δονήσεις του εδάφους, σεισμό ή και από εμμονή ή αυθυποβολή. Μπορεί να γίνει μετά από ένα κουρασμένο μυαλό, μετά από τη θέαση ενός θρίλερ και μετά από πανικό. Είδατε ποτέ φάντασμα; Γιατί αφού  υπάρχει δεν το βλέπουμε όλοι;

Όμως και η γεύση παίζει το δικό της ρόλο στην αντίληψη και στην πραγματικότητα.

Δεν μπορείς να  φανταστείς την γεύση του κρέατος αν δεν έχεις φάει ποτέ. Όμως, μπορείς να δεις ότι το τρως επειδή έχεις την θέαση και το ερέθισμα από άλλους που το δοκίμασαν. Δεν μπορείς να φανταστείς την τηλεόραση αν δεν την είδες ποτέ. Όμως αν την έχεις ακούσει θα είναι ένα θαμπό πράγμα στα όνειρά σου που δεν θα καταλαβαίνεις  τι είναι ή θα δεις μια υπαρκτή γνωστή εφεύρεση και θα την  βαπτίσεις τηλεόραση.

Ο Χιουμ ήταν αγνωστικιστής. Είναι τα άτομα  που ούτε άθεοι είναι, ούτε Χριστιανοί. Οι αγνωστικιστές δεν αρνούνται την ύπαρξη του θεού, απλώς δεν είναι ικανοποιημένοι με τις αποδείξεις για την ύπαρξη του. Όμως οι απόψεις του έχουν μια σύνδεση με του Βούδα, ο οποίος πίστευε στην ανακυκλώσιμη ψυχή. Ότι μετά το θάνατο η ψυχή μπαίνει σε άλλο σώμα, τη γνωστή μετεμψύχωση ή μετενσάρκωση.

Μια όψη της πραγματικότητας δεν μας βοηθάει να δούμε  ή να φανταστούμε την άλλη. Πολλές φορές δεν μας βοηθά ούτε η φαντασία μας όταν δεν υπάρχει κάποιο ερέθισμα.  Πρέπει να βλέπουμε κάθε ερέθισμα για να έχουμε μια ιδέα γι’ αυτό. Τα βιβλία μας βοήθησαν πολύ να το ξεδιαλύνουμε αυτό. Π.χ. ένα παιδί που ζει σε ένα συγκεκριμένο χωριό βλέπει μόνο λευκούς ανθρώπους. Είναι πεπεισμένο ότι μόνο λευκοί άνθρωποι υπάρχουν. Μια μέρα του μίλησε  κάποιος φίλος του που ταξίδεψε στην Αφρική ότι είδε νέγρο άνθρωπο και δεν τον πίστεψε, μέχρι που τον έπεισε η φωτογραφία που είδε. Άραγε, θα τον πίστευε αν δεν είχε αυτή την φωτογραφία; Άρα, πώς να φανταστείς κάποιες άλλες καταστάσεις όταν δεν τις δεις; Οι φωτογραφίες που δείχνουμε στα παιδιά από βιβλία ή το διαδίκτυο έχουν αυτό το σκοπό. Να γνωρίσουν  αυτό που υπάρχει και δεν μπορούν να δουν. Αν κάποιος δεν μας είχε μιλήσει ποτέ για το πάνω δεν θα ήμασταν σε θέση να το δούμε ή να το αντιληφθούμε. Άρα, υπάρχουν διαστάσεις που δεν μπορούμε να δούμε ή να αντιληφθούμε. Μας λένε για το παράλληλο σύμπαν, αλλά δεν βρέθηκε κάποιος να μας δείξει αυτή την  φωτογραφία για να πειστούμε. Είναι μια αμφιβολία, μια θεωρία,  μέχρι να αποδειχθεί η αλήθεια. Θυμηθείτε τον άπιστο Θωμά, ζητούσε αποδείξεις. Υπάρχουν πολλές θεωρίες, αλλά ακόμη δεν είδαμε την απόδειξη για όλες Είναι σωστό να τους πιστέψουμε; Εσείς τι λέτε;

Συμβαίνει όμως και το αντίθετο. Ξέρουμε ότι άσπρος κόρακας δεν υπάρχει,  όμως υπάρχουν άτομα που τρώνε όλη τους τη ζωή για να αποδείξουν ότι υπάρχει. Κάποιες θεωρίες λοιπόν ίσως αποδειχθούν μια μέρα αληθινές, αλλά πολλές φορές το άτομο δεν ζει πια,  για να δει τη δικαίωση. Κάποιες άλλες μένουν θεωρίες,  γιατί δεν έχουν αποδειχθεί ποτέ.

Μέσα από διάφορα γεγονότα που στάθηκαν καταλυτικά για την υπόλοιπη μέρα γεννήθηκαν οι προλήψεις που όλοι γνωρίζουμε. Όμως, αν το εξετάσουμε καλά θα δούμε ότι η μαύρη γάτα πέρασε από το πεζοδρόμιο και εμείς την είδαμε, χωρίς να προσέξουμε  την λακκούβα μπροστά μας,  με αποτέλεσμα να πέσουμε. Φταίει η γάτα; Δεν μπορούμε να παραδεχτούμε τη δική μας απροσεξία. Το αποδίδουμε στους άλλους.

Η πίστη μπορεί να κινήσει βουνά λένε. Η πίστη στο θεό σου δίνει σιγουριά. Όμως η πίστη στον εαυτό μας, είναι η δύναμη να γίνουμε καλά. Η ιδέα και μόνο σε συνδυασμό με την πίστη  μας κάνει καλά. Κάποιο άτομο είχε πονοκέφαλο που δεν σταματούσε με τίποτα. Ο αδερφός του,  ανήσυχος  τον έστειλε στο γιατρό και τον βρήκε καλά. Επέμενε να δουν κι άλλο γιατρό. Υποφέρει! Ο αδερφός του έφτιαξε ένα χάπι με αλεύρι και άλλα στερεοποιημένα υλικά και του το παρουσίασε σαν χάπι θαυματουργό. Του είπε πως του το σύστησε ένας άλλος γιατρός για την κατάστασή του. Όπως σωστά φαντάστηκε,  το άτομο με την πίστη ότι αυτό το χάπι ήταν θαυματουργό έγινε καλά. Δεν μας σκοτώνει απόλυτα η ιδέα, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις μας κάνει καλά. Ας δούμε όμως παρακάτω πότε το κάνει.

Ένας άνδρας μιλούσε στο τηλέφωνο με το φίλο του για τη δουλειά. Η γυναίκα του δεν άκουσε το τηλεφώνημα από την αρχή. Πίστευε ότι μιλούσε με την ερωμένη του. Πήγε και κρυφάκουσε το σημείο που είπε ότι θα την σκοτώσει,  εννοούσε την αφεντικίνα του που τον φορτώνει με εργασία και δεν μπορεί να δει την σύντροφό του όσο θα ήθελε. Ξέρετε τι έγινε; Η γυναίκα αυτή  δεν κάθισε να ακούσει τη συνέχεια. Δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. Δεν ήθελε να την δει σ’ αυτή την κατάσταση κι έφυγε. Για πολύ καιρό ζούσε και δεν ζούσε παράλληλα. Είχε το φόβο φωλιασμένο στην καρδιά της ότι θα την σκοτώσει και κάθε κίνησή του ήταν απαγορευτική απ΄ αυτήν. Όταν εκείνη  του είπε ότι δεν θέλει να της μαγειρέψει, εκείνος θίχτηκε. Το δέχτηκε.  Όταν έπιασε εκείνος το μαχαίρι να κόψει το ψωμί εκείνη στρίγκλισε. Όταν ειδικά έπιασε το ξυράφι να ξυριστεί νόμισε ότι θα την σφάξει. Ειδικά,  όταν την αγκάλιασε νόμιζε ότι θα την στραγγαλίσει. Φανταστείτε λοιπόν τι πέρασε μέχρι να μάθει με ποιον μιλούσε στο τηλέφωνο τελικά  και  γιατί είπε αυτή την  συγκεκριμένη πρόταση εκείνη τη χρονική στιγμή. Με δυσκολία την έπεισε γι’ αυτό. Δεν τον πίστευε.  Η αντίληψη και μόνο ότι η πρόταση αυτή απευθυνόταν σ’ αυτήν,  κατάστρεψε ένα μέρος της ζωής τους. Αν είχε έρθει από την αρχή του τηλεφωνήματος ή έμενε ως το τέλος, δεν θα τα περνούσε αυτά. Άρα, δεν μπορούμε να βγάλουμε κανένα συμπέρασμα αν δεν παρακολουθήσουμε όλη τη συζήτηση. Δεν καταδικάζουμε κανέναν άνδρα αν δεν τον δικάσουμε πρώτα, αν δεν ακούσουμε τι έχει να μας πει.  Μπορούσε να τον ρωτήσει ευθέως γιατί θέλεις να με σκοτώσεις, τι σου έκανα; Θα μάθαινε την αλήθεια από πρώτο χέρι. Σε τέτοιες καταστάσεις όμως η λογική πάει για μπίρες.

Είναι πραγματικά αρρωστημένη κατάσταση κι όταν δεν το ακούσουμε,  αλλά από μόνοι μας σαν εμμονή πιστέψουμε ότι μας απατά και θέλει να απαλλαγεί από μας. Αυτή η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Είναι φωλιασμένη στην ψυχή, χωρίς κανένα ερέθισμα η ιδέα ότι κινδυνεύουμε, ότι απειλείται η ζωή μας, ότι θα μας φαρμακώσουν για να ζήσουν  τον έρωτά τους.  Πως ζουν την ζωή τους αυτά τα άτομα; Βασανιστικά. Η κάθε στιγμή είναι πόνος. Γενικά, οι εμμονές βλάπτουν και δηλητηριάζουν τη ψυχή του ατόμου. Εδώ η ιδέα σκοτώνει. Όμως ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Αυτό είναι γνωστό σε όλους. Κι εκείνοι το γνωρίζουν και το πιστεύουν. Όμως η εμμονή τους δεν τους αφήνει να το δουν καθαρά.  Να το αντιληφθούν.

Αφού εξετάσαμε τον χρόνο, θα μιλήσουμε τώρα για τον τόπο, τον χώρο και τον όγκο. Όλοι ξέρουμε ότι έχουμε μια υπόσταση και η πραγματικότητα μας οδηγεί σε ένα συγκεκριμένο σημείο μιας πόλης, ενός σπιτιού, μιας μικρής περιοχής. Δεν μπορούμε να καταλαμβάνουμε τον όγκο μιας ολόκληρης πόλης, τόσο μάλλον όλης της γης. Στο όνειρο αυτό γίνεται άνετα. Επίσης, εκεί μπορούμε να βρισκόμαστε και εδώ κι εκεί ταυτόχρονα, κάτι που στην πραγματικότητα είναι αδύνατον. Μετά την Ανάσταση του Χριστού, είχε καταφέρει αυτή την παράλληλη μετακίνηση από μια περιοχή σε μια άλλη ταυτόχρονα. Όμως ο χρόνος του Θεού είναι διαφορετικός από τον γήινο χρόνο και σαν οφθαλμαπάτη βλέπουμε ότι αυτό γίνεται, επιτυγχάνεται εύκολα. Το σημαντικό είναι ότι επιτυγχάνεται και εικάζεται ότι και σε μας μετά την κρίση της Δευτέρας Παρουσίας του αυτό θα είναι εφικτό. Με τον εγκέφαλο μπορούμε να βρεθούμε σε ένα σημείο την κάθε φορά. Μπορούμε να πλάσουμε ένα αντίγραφο του εαυτού μας και να έχουμε πολλές υποστάσεις και μοιάζει σαν να είμαστε παντού ταυτόχρονα. Στο όνειρο επίσης, μπορούμε να δούμε μπερδεμένους τόπους. Όλη τη γη με τα μνημεία της να εικονίζεται στο φόντο του ονείρου μας. Στην πραγματικότητα αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν κατασκευάσουμε μινιατούρες από αυτά τα αξιοθέατα και τα τοποθετήσουμε στο ίδιο σημείο, σαν να είναι έκθεση. Στο όνειρο μπορούμε να είμαστε στο πουθενά, να χωρέσουμε από την τρύπα μιας βελόνας και όλα όσα μπορεί να κάνει η φαντασία. Δυστυχώς ή ευτυχώς η πραγματικότητα  μπορεί να μας παχύνει ή να μας αδυνατίσει τον όγκο, όμως θα μείνουμε με το ύψος που έχουμε. Άρα, όλα αυτά είναι αδύνατον να γίνουν. Στο όνειρο μεγαλώνουμε και μικραίνουμε όσο θέλουμε. Στην πραγματικότητα αυτό είναι ανέφικτο να γίνει. Πάντα όμως, ακόμα και σε κατάσταση ασυνειδησίας το άτομο δεν αντιλαμβάνεται ότι είναι πραγματικότητα μια τέτοια κατάσταση. Όταν όμως δει σημάδια λογικής και πραγματικότητας  στο όνειρο μπορεί να νιώσει κάποιο βίωμα ή ότι είναι πραγματικά όσα ζει. Να μπερδευτεί. Αντίθετα όμως, όταν ένα άτομο νιώσει ότι όλα αυτά είναι πραγματικότητα, τότε δυστυχώς οδεύει προς την τρέλα. Κακό είναι να βλέπει καθημερινά αυτή την κατάσταση να παγιδευτεί εκεί και να την νιώθει οικεία. Αν καθίσει για λίγο καιρό και γνωρίζει ότι δεν είναι ο δικός του κόσμος τότε δεν κινδυνεύει. Αυτό ισχύει για όλους ανεξαιρέτως. Είναι σαν να πηγαίνουμε διακοπές εκεί, αλλά για τους άλλους είναι το σπίτι τους. Αυτή είναι η διαφορά.

Μια αλήθεια είναι ότι όταν κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη θα διακρίνουμε ότι μας μιμείται. Κάνει ακριβώς τις ίδιες κινήσεις με εμάς. Είναι το είδωλό μας. Είμαστε εμείς. Όμως, στο όνειρο μπορεί να δούμε κάτι άλλο να εικονίζει εμάς, π.χ. ένα ζώο, δείχνοντας τα ζωώδη μας ένστικτα ή να δείχνει εμάς κάνοντας το ακριβώς αντίθετο. Αυτό δείχνει πως άλλα κάνουμε και άλλα θέλουμε να κάνουμε. Μόνο στα όνειρα λοιπόν δεν υπάρχουν κανόνες. Η πραγματικότητα μπορεί να έχει σταθερούς κανόνες ή να μεταβληθούν πάντα στα λογικά πλαίσια.

Όμως μέσα στην πραγματικότητα εσωκλείονται τα μεταφυσικά θαύματα των αγίων. Βλέπουμε ένα άτομο που ο γιατρός του έδωσε 3 μήνες το πολύ ζωή να δείχνει σε όλους τους γιατρούς τις καθαρές επαναλαμβανόμενες εξετάσεις του. Αυτό η επιστήμη δεν μπόρεσε να το ερμηνεύσει, έτσι καταλαβαίνει ότι κάτι ανώτερο υπάρχει που μεριμνεί να μείνουν στη ζωή  τα άτομα που έχουν πεπρωμένο και να συνεχίσουν την αποστολή τους. Αυτό θα το έκανε σε όλους, αν έπρεπε να γίνει. Αν είχαν όλοι πεπρωμένο.  Άρα, εδώ φαίνεται η απάντηση ότι υπάρχει ελεύθερη βούληση και υπάρχει και πεπρωμένο. Είναι η απόδειξη. Για μένα δεν είναι η πίστη απόλυτα που κάνει τα θαύματα, διότι πολλοί που δεν είχαν πίστη έγιναν καλά χωρίς να το περιμένουν και ξαφνιάζονται. Ακόμα και άτομα που είχαν πίστη δεν έγιναν καλά. Αυτά τα άτομα τα επιλέγει ο Θεός,  διότι τα έστειλε στη γη για συγκεκριμένη αποστολή, την οποία πρέπει να διεκπεραιώσουν σωστά. Όταν έρθει η στιγμή να φύγουν,  δεν θα επέμβει. Θα τους αφήσει να αναπαυθούν  εν ειρήνη. Άρα, η πραγματικότητα απαρτίζεται από βατά στοιχεία, άγραφους νόμους ή μη που όλοι γνωρίζουμε και τηρούμε βάσει της λογικής.

Τι γίνεται όμως με τα μεταφυσικά στοιχεία; Αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο που θα αναλύσω άμεσα. Αν πάω στο 1821 μια βόλτα με μια χρονομηχανή  και πάρω μαζί μου μια φωτογραφική μηχανή της εποχής μας, αφήνω κάπου τη χρονομηχανή και παρακολουθώ με ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα, αφού τραβήξω κάποιες λήψεις, θα βγάλω κάποια πορίσματα. Αυτό δεν πρόλαβα να το πετύχω.  Κάποιος με αντιλαμβάνεται  κι εγώ κρύβομαι σε ένα λαγούμι για να μην πέσω από αδερφικά χέρια ή τα χέρια του εχθρού και αφού πεθάνω σ’ αυτή την εποχή να πέσω σε χρονικά παράδοξα. Όμως από την τρομάρα μου να κρυφτώ, μου πέφτει η φωτογραφική από τα χέρια. Όταν την βρουν, το συμπέρασμα που θα βγάλουν είναι ότι είμαι εξωγήινη. Αυτό είναι το όπλο μου, ότι τέλος πάντων είμαι μια μεταφυσική εμπειρία. Αύριο θα αποδειχθεί λοιπόν ότι όλα τα σημερινά μεταφυσικά θα έχουν την ερμηνεία τους μελλοντικά. Όπως παλιά δεν ήξεραν για την έκλειψη ηλίου και την θεωρούσαν κάτι μεταφυσικό. Κάτι που θεωρούμε μεταφυσικό σήμερα, για το μέλλον θα είναι μια φυσική κατάσταση. Πριν βρεθεί λοιπόν η απάντηση,  θεωρείται κάτι αναπάντητο, ασαφές και άγνωστο. Αυτό το μυστήριο του αγνώστου εξιτάρει τους σημερινούς ανθρώπους που ζητάνε απαντήσεις και αποδείξεις με τους νόμους της πραγματικότητας και της λογικής. Για τα περισσότερα βρέθηκαν απαντήσεις, όπως το σύννεφο που έλυσε το μυστήριο του τριγώνου των Βερμούδων. Όλα τα μυστήρια έχουν κάποια εξήγηση που δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί.

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος βρίσκει τη χρονομηχανή και πάει στην εποχή μας. Θα νομίζει ότι τρελάθηκε, ότι πέθανε, ότι έχει βρεθεί σε άλλη διάσταση, ότι ονειρεύεται! Από το 1821 έως σήμερα έχουν αλλάξει πάρα πολλά. Θα δει βέβαια κτίρια εκείνης της εποχής που ίσως διατηρούνται ακόμη ή μπορεί να δει στο σημείο που πολεμούσε μια ωραιότατη πολυκατοικία. Όμως, θα τον τρομάξει ο ηλεκτρισμός,  τα αυτοκίνητα, η τεχνολογία και φυσικά θα προτιμήσει να ψάξει βουνό και χωράφι για να μπορέσει να συνέλθει από τα όσα είδε. Μπαίνει στη χρονομηχανή και με τρεμάμενα χέρια καταφέρνει να γυρίσει στην  εποχή του. Είναι φυσικό να καταλάβει κάποιος ότι αυτός που από το  μέλλον πάει στο παρελθόν είναι ψύχραιμος, ξέρει από τα βιβλία της ιστορίας τι θα αντιμετωπίσει, αλλά ζητά από πρώτο χέρι να μάθει περισσότερα ή κάτι βασικό που έχουν παραλείψει και έχει πέσει στη δική του αντίληψη.  Κάνει λοιπόν την έρευνά του. Όλα βέβαια είναι εικασίες, αλλά η πρόβλεψη είναι σωστή, διότι είναι φυσικό να συμπεριφερθεί με τον τρόπο αυτό. Επιτέλους,  γυρίζει πίσω και νομίζει ότι ονειρεύτηκε. Διηγείται το όνειρό του. Εγώ μπαίνω στην χρονομηχανή και επισκέπτομαι ένα  μέλλον πολύ πιο μακρινό από το δικό μου. Δεν θα πάρω την ίδια τρομάρα, διότι είμαι εξοικειωμένη με την τεχνολογία. Θα ξέρω ότι έχει προχωρήσει κατά πολύ. Απλά,  κάποια πράγματα δεν θα ξέρω πως λειτουργούν και δεν θα γνωρίζω κάποιες καταστάσεις Θα μοιάζω σαν να ζω σε άλλο πλανήτη. Θα είμαι περίεργα ντυμένη στα μάτια τους. Εγώ θα συμπεριφερθώ ανάλογα με τον πρόγονό μου αν δω κάτι διαφορετικό, κάτι που δεν μπορεί να συλλάβει ο νους μου. Που θα μου φανεί τρομακτικό. Όμως, όλα αυτά θα πέσουν στην αντίληψή μου, θα είναι μια δική μου πραγματικότητα, αλλά θα ισχύει μόνο σε μια εποχή που θα αποδειχθεί ότι τα ταξίδια στο χρόνο είναι εφικτά και πραγματοποιήσιμα, αλλιώς είναι ένα όνειρο ή ένα φανταστικό γεγονός στο μυαλό ενός συγγραφέα. Το ίδιο θα ίσχυε αν ένας άνθρωπος του 1821 είχε πάρει από την  εποχή μας μια τηλεόραση και την έδειχνε στους δικούς του. Δεν θα ήξερε τι κάνει, δεν θα μπορούσε να τη βάλει σε λειτουργία, διότι δεν θα είχε ηλεκτρισμό να την ανάψει. Δεν θα εξέπεμπε σήμα από κανάλια, εφόσον εκεί δεν υπάρχουν κεραίες και αγανακτισμένος θα την έσπαγε και θα την έκανε γλάστρα (παρτέρι)  για τα λουλούδια.

Το βασικό με τους ανθρώπους αυτούς είναι ότι είχαν μόρφωση χάρη στον διαφωτισμό που δημιούργησε την πρώτη εγκυκλοπαίδεια στα τέλη του 1700.  Είχε τη μορφή άρθρων που έγραφαν όλοι οι γνωστοί φιλόσοφοι μέχρι τότε. Ήθελαν να μεταδώσουν την γνώση και την αλήθεια στον αμόρφωτο λαό. Όμως, ανάλογα με το μυαλό και την αντίληψη του καθενός θα υπήρχε η ανάλογη αντίδραση. Διαφορετική θα ήταν η αντίδραση ενός ατόμου μορφωμένου και διαφορετική του απλού λαού. Άλλη θα ήταν η συμπεριφορά ατόμου από τον Μεσαίωνα αν πήγαινε στην εποχή μας, και διαφορετική από την επανάσταση του 21. Αυτό το άτομο γνωρίζει κάπως ότι υπάρχει τεχνολογία ή μπορεί να την φανταστεί, αλλά για το άλλο άτομο είναι σχεδόν ανύπαρκτη, διότι στην  εποχή του δεν εξελίχθηκε  ακόμη η τεχνολογία σ’ αυτή τη μορφή. Όμως με τη βιομηχανική επανάσταση ο άνθρωπος έφυγε από την φύση και άρχισε ο πολιτισμός για αυτόν. Βέβαια στην Ελλάδα αυτό άργησε κάποια  χρόνια. Ξεκίνησε από την Αγγλία και σιγά- σιγά επεκτάθηκε και στις άλλες χώρες.

Υπάρχουν νόμοι, αλλά υπάρχουν και παραβάσεις. Δεν είναι απόλυτο ότι όλοι τους τηρούν κατά γράμμα. Όμως υπάρχουν και τα άτομα που είναι εντάξει με τους νόμους. Αν ζημιώνονται ή ωφελούνται απ’ αυτούς,  κανείς δεν το γνωρίζει. Γνωρίζει όμως ότι στη βουλή ψηφίζονται νόμοι που δεν αρέσουν στο λαό, ενώ κατά βάθος λένε ότι έχουμε δημοκρατία, χωρίς να φαίνεται πουθενά αυτό. Το μόνο δικαίωμα του λαού είναι να ψηφίζει μια κυβέρνηση,  η οποία αποφασίζει και διατάσσει για μας, χωρίς εμάς. Μπορεί κάποιος να ονειρευτεί μια κυβέρνηση χωρίς φόρους, να μας πληρώνει Αυτή είναι μια μονόπλευρη άποψη.  Ας αναλογιστούμε όμως, όταν δεν πληρώσουμε πως θα πληρώσει τις υποχρεώσεις της; Από πού θα λάβει χρήματα για να δώσει; Άρα, η  φαντασία δείχνει μονόπλευρα, ότι το τέλειο για μας είναι άτοπο και ατελές για την άλλη πλευρά. Άρα, δεν σκεφτόμαστε σφαιρικά και από τις δύο πλευρές. Σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας.  Μήπως τελικά οι νόμοι δεν είναι τόσο άδικοι όσο φαίνονται; Κάπως έτσι χρεοκοπούν τα κράτη. Άρα, όταν φοροδιαφεύγουμε γινόμαστε εμείς πλούσιοι και φτωχαίνει το κράτος. Όλα αυτά τα μνημόνια θα είχαν αποφευχθεί αν ήμασταν εντάξει στις υποχρεώσεις μας από την αρχή και δίδαμε όλα τα παραστατικά σωστά, αφήνοντας  λεφτά στο κράτος. Τώρα πια έχει φτάσει στο αμήν.  Όταν το κράτος έχει, δίνει χρήματα και αν αδικηθήκαμε θα τα δώσει πίσω. Άρα, η φοροδιαφυγή είναι η αιτία που η Ελλάδα έφτασε στην εντατική και με μηχανική υποστήριξη προσπαθεί να ζήσει. Με σκληρούς φόρους.

Η πολιτική κατάσταση της χώρας λοιπόν με σωστούς χειρισμούς  θα δείξει τη σωστή κίνηση με τη δική της πολιτική,  για μια δημιουργική Ελλάδα που οι εταίροι θα εκτιμήσουν. Αυτό ελπίζουμε όλοι. Όλοι λένε ότι αυτή τη φορά θα υπάρχει αποτέλεσμα. Αυτά ισχύουν αν είναι σωστή απέναντι στο κράτος και στους Έλληνες. Όλος ο κόσμος τότε θα είναι διαφορετικός στα μάτια μας. Θα νιώθουμε αλλιώς τις μέρες που ξημερώνουν, θα υπάρχουν λιγότερα προβλήματα, διότι ένα υγιές κράτος δεν μπορεί να ολισθαίνει και να δίνει αβεβαιότητα στους πολίτες του. Όταν υπάρχει ασφάλεια ζούμε την κάθε μέρα διαφορετικά και βλέπουμε τον κόσμο με άλλα μάτια.

Ο κόσμος αλήθεια φαντάζει για όλους το ίδιο; Ας πούμε ότι εγώ τον βλέπω με γυμνά μάτια. Είναι αυτός που ακριβώς φαίνεται. Όμως όταν βάλω γυαλιά ηλίου τα βλέπω όλα καφέ, με τα κόκκινα γυαλιά θα είναι όλα κόκκινα. Αν βάλω τα γυαλιά τα τρισδιάστατα θα είναι από το ένα μάτι όλα μπλε και από το άλλο όλα κόκκινα. Όμως δεν θα φαίνονται τρισδιάστατα. Όταν δω όμως μια ειδική οθόνη ή βιβλίο προσαρμοσμένα γι’ αυτά,  τότε θα αρχίσουν να παίρνουν την τρισδιάστατη μορφή που όλοι γνωρίζουμε. Το ίδιο ακριβώς ισχύει με το φως και το σκοτάδι. Τα πράγματα δεν αλλάζουν, παραμένουν όπως ήταν. Μόνο που την στιγμή που δεν υπάρχει φως, ενώ υπάρχουν εμείς δεν τα βλέπουμε, όπως αντίστοιχα τα βλέπουμε με αμυδρό ή άπλετο φως. Άρα το σκοτάδι είναι η απουσία του φωτός, όπως αλληγορικά, ο σατανάς είναι η παντελής απουσία του θεού. Άρα, όλα είναι σκοτεινά και μαύρα όταν λείπει ο θεός.

Μια κατάσταση παραμένει η ίδια. Ο τρόπος όμως που τη βλέπουμε από μέρα σε μέρα διαφέρει.  Την μια μέρα είναι υποφερτή και αντιμετωπίσιμη και μας κατέχει η υπομονή, ενώ την επόμενη το δάκρυ κυλά εύκολα, η κατάσταση είναι ανυπόφορη και μας κατέχει η ανυπομονησία. Όταν δει κάποιος τι συνέβη αυτές τις δύο μέρες στο άτομο αυτό,  θα καταλάβει ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει, αλλά ο τρόπος που βλέπει τα πράγματα διαφέρει. Το αποτέλεσμα είναι να φαίνεται αλλιώς στα μάτια του κι αλλιώς να είναι. Άρα, όταν φορέσουμε τα γυαλιά ηλίου δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ο κόσμος είναι καφέ, ανεξάρτητα αν έτσι ακριβώς τον αντιλαμβανόμαστε εκείνη τη στιγμή, το ίδιο συμβαίνει και με τον τυφλό. Για εκείνον δυστυχώς, ο κόσμος είναι το απόλυτο σκοτάδι. Γνωρίζουμε καλά,  ότι ο φακός των γυαλιών καθορίζει την  αντίληψη των πραγμάτων, όπως και η νέκρωση του ματιού και η αδυναμία του οπτικού νεύρου να ανταποκριθεί  στην  περίπτωση του τυφλού. Ο τυφλός γνωρίζει καλά ότι εκείνος δεν μπορεί να δει, ενώ κάποιοι άλλοι βλέπουν. Άρα, έχει την αντίληψη ότι μόνο εκείνος αδυνατεί για τους λόγους αυτούς να δει. Άρα δεν αποκλείεται λοιπόν κάποιοι να έχουν δει τον θεό.

Όταν ο άνθρωπος που φόρεσε τα γυαλιά ηλίου τα βγάλει, ξέρει ότι αυτό που θα δει δεν είναι καφέ, δεν είναι όλα σκοτεινά, αλλά θα δει τον κόσμο όπως πραγματικά είναι. Αν τα μάτια είχαν άλλη κατασκευή ίσως να μπορούσε να δει τα πράγματα αλλιώς, πιο αραιή την ύλη ίσως. Το ίδιο θα συμβεί αν βγάλει ή βάλει τα γυαλιά του το άτομο με τους κόκκινους φακούς. Άρα, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι δεν υπάρχουν άτομα που έχουν ταλέντο να κάνουν απίστευτα πράγματα επειδή εμείς δεν μπορούμε. Λέμε ότι εκείνοι έχουν την δύναμη να καταφέρουν το ακατόρθωτο, αλλά εμείς δεν μπορούμε. Μπορούν να πιάσουν 300 ποτήρια στον αέρα τοποθετημένα σε μια πυραμίδα με το στόμα τους (ισορροπία). Γνωρίζω καλά ότι εγώ αδυνατώ. Άρα, κάποια πράγματα που οι άλλοι κάνουν είναι φυσικά γι’ αυτούς, υπάρχουν, αλλά ξέρουν ότι δεν μπορούν οι άλλοι. Αυτό τους ξεχωρίζει. Δεν είναι μύθος αυτό, διότι είδα με τα μάτια μου ότι μπορεί να το πραγματοποιήσει. Αμφιβάλλουμε όμως αν είδε κάποιος  φάντασμα ή κάποιο εξωγήινο ον,  διότι δεν γνωρίζουμε την  κατάσταση του εγκεφάλου του. Έχει διαφορά αυτό που μπορεί να αποδειχτεί στα μάτια μας, απ’ αυτό που μπορεί να είναι ένα ψέμα ή μια ιδέα. Πολλές φορές όμως τα όσα βλέπουμε είναι μια οφθαλμαπάτη. Όταν κάποιος άγιος εμφανιστεί σε έναν πιστό μπορεί ένα θαύμα να  υλοποιηθεί. Τότε καταλαβαίνουμε ότι εμείς δεν μπορέσαμε να το δούμε. Αυτή είναι μια περίπτωση που γίνεται ΜΌΝΟ από όλους τους Χριστιανούς πιστευτή, διότι ξέρουμε ότι μετά τη θέαση του αγίου, το άτομο έγινε καλά. Έτσι, ανεξάρτητα αν είδαμε εμείς τον άγιο ή όχι, μεγαλώνει η πίστη μας.

Άρα, ο Κάντ πίστευε αυτό ακριβώς. Το ίδιο ακριβώς κάνει και η συνείδησή μας. Καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, βάσει αυτών που μας δείχνουν οι αισθήσεις μας. Άρα, αν αντιληφθούμε ότι είμαστε λογικοί όσο είμαστε κλεισμένοι σε μια προστατευτική γυάλα βλέπουμε έτσι ακριβώς τα πράγματα,  όπως μας τα παρουσιάζει. Θα θέλαμε να τη σπάσουμε, να βγούμε και να απελευθερωθούμε,  ώστε να δούμε τι κρύβεται έξω απ’ αυτή. Ξέρουμε ότι εκεί έξω κάτι υπάρχει. Πολλές φορές,  δεν είναι όπως το περιμένουμε και πέφτουμε στην παγίδα.  Έτσι,  φθάνουμε στο σημείο να κάνουμε την πρώτη μας ανυπακοή. Να δούμε αυτό που δεν πρέπει. Τότε φθάνουμε στο σημείο να το φάμε, να το μυρίσουμε, να το δούμε και να το προτείνουμε και στους άλλους. Βγάλε τα γυαλιά και δες τον ήλιο. Εγώ δεν έπαθα τίποτα που το έχω κάνει. Δεν έπαθες τώρα, αλλά μετά θα πληρωθείς για την ανυπακοή σου, διότι ο ήλιος δεν έχει έλεος για κανέναν. Μπορεί να σε βλάψει, αλλά μπορεί  να σταθεί και ευεργετικός για σένα. Όλα είναι ένα ρίσκο. Κάθε φορά λοιπόν που οδηγούμαστε σε δρόμους  παγίδες, π.χ. ναρκωτικά, είναι σαν να σπάμε τη γυάλα που μας έχει κλεισμένους και εξουσιάζουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Τους ρίχνουμε στην παγίδα που μας έριξαν άλλοι.

Γίνεται όμως και το αντίθετο. Η ζωή μας δίδει την  ευκαιρία να βγούμε έξω και να απελευθερωθούμε από τις παραισθήσεις, τις εμμονές και τις αυταπάτες μας. Δεν μπορούμε να γνωρίσουμε την αλήθεια που πρέπει να δούμε με τα μάτια μας και μας εμποδίζουν αυτοί που εξουσιάζουν τις αισθήσεις μας. Ο φόβος της απόρριψης, ο φόβος μήπως και αυτό που θα δούμε μας κάνει πιο δυστυχισμένους απ’ ό,τι είμαστε. κ.λ.π. Αυτή ακριβώς την κατάσταση παρουσιάζει ο Πλάτωνας  στο έργο του Πολιτεία με το  σπήλαιο του. Άρα , με την αλληγορία του σπηλαίου ο άνθρωπος ζει κλεισμένος σε μια ψευδαίσθηση. Δεν μπορούμε να γνωρίσουμε την αλήθεια. Άρα, την  βλέπουμε μέσα από τις δικές τους εμπειρίες. Π.χ. ο τάδε φοβάται το αεροπλάνο. Άρα, πρέπει να το φοβάμαι κι εγώ. Είναι κάτι τρομερό. Όμως όταν βγει και πράγματι ταξιδέψει μ’ αυτό,  πρέπει να είναι σε θέση μόνος του, με τη δική του αντίληψη να πει αν είναι τελικά κάτι που άξια πρέπει να φοβάται ή όχι.

Από το ίντερνετ διαβάζουμε:

Ο μύθος του σπηλαίου

απατηλές παραστάσεις

Ο μύθος αυτός διηγείται πως σε ένα σπήλαιο, κάτω από τη γη, βρίσκονται μερικοί άνθρωποι αλυσοδεμένοι με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν να δουν μόνο τον απέναντί τους τοίχο. Δεν μπορούν να κοιτάξουν ούτε πίσω, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Πίσω τους ωστόσο είναι αναμμένη μια φωτιά. Έτσι οτιδήποτε εκδηλώνεται πίσω από την πλάτη τους αναπαριστάνεται ως σκιά στον απέναντι τους τοίχο. Επειδή οι άνθρωποι αυτοί σε ολόκληρη τη ζωή τους τα μόνα πράγματα που έχουν δει είναι οι σκιές των πραγμάτων, έχουν την εντύπωση ότι οι σκιές που βλέπουν πάνω στον τοίχο είναι τα ίδια τα πράγματα. Εάν όμως κάποιος από τους αλυσοδεμένους ανθρώπους του σπηλαίου κατορθώσει να ελευθερωθεί, να βγει από τη σπηλιά και να ανέβει πάνω στη γη και, κάτω από το φως του ήλιου πλέον, δει τα πράγματα, θα καταλάβει την πλάνη στην οποία ζούσε όσο ήταν μέσα στη σπηλιά. Θα αντιληφθεί τότε ότι οι σύντροφοι του, που εξακολουθούν να βρίσκονται αλυσοδεμένοι στο σπήλαιο, ακόμη ζουν βυθισμένοι μέσα στις ψευδαισθήσεις.

Η ερμηνεία του μύθου από τον μεγάλο μας φιλόσοφο

Κατά τον Πλάτωνα, ο απελεύθερος δεσμώτης είναι ο φιλόσοφος, ο οποίος βλέπει τα ίδια τα όντα, τις ιδέες, και όχι τα είδωλά τους. Οι αλυσοδεμένοι σύντροφοι του είναι οι κοινοί άνθρωποι που, έχοντας εθισθεί στις απατηλές παραστάσεις των αισθητών πραγμάτων, ζουν, χωρίς να το ξέρουν, μέσα στο ψέμα. Πάντοτε βέβαια, για τον Πλάτωνα, υπάρχει η δυνατότητα απεμπλοκής των αλυσοδεμένων ανθρώπων από τις πλάνες τους. Για να το πετύχουν αυτό, χρειάζεται να αποδεσμευτούν από τις αλυσίδες τους. Αυτές συμβολίζουν τις αισθήσεις τους, που τους υποχρεώνουν να παρατηρούν μόνο τα απατηλά είδωλα των ιδεών, των αληθινών όντων. Αντί για τις αισθήσεις τους όμως θα πρέπει να εμπιστευτούν το νου τους.

Ο ρόλος του Μύθου και η θέση του Φιλόσοφου στην Πολιτεία του Πλάτωνα

Η αλληγορία του σπηλαίου είναι μια προσπάθεια τεκμηρίωσης της θέσης του φιλόσοφου ως βασιλιά στην Ιδεώδη Πολιτεία. Οι φυλακισμένοι αρχίζουν να αποδίδουν τα μη πραγματικά σχήματα των σκιών με όρους και έννοιες, ενώ πιστεύουν ότι οι σκιές αυτές είναι η πραγματικότητα.

Το ότι οι φυλακισμένοι, ωστόσο, μπορούν να δουν μόνο τις σκιές αυτές, δε σημαίνει ότι ο υπαρκτός κόσμος περιορίζεται μόνο μες στο σπήλαιο. Αν κάποιοι καταφέρουν να λυθούν από τις αλυσίδες και βγουν από το σπήλαιο, θα τυφλωθούν από τη λάμψη του Ήλιου και θα επιστρέψουν πίσω. Αν, ωστόσο, συνηθίσουν το φως, θα δουν καθαρά τον Ήλιο, που συμβολίζει το Αγαθό, και θα καταλάβουν ότι όσα έβλεπαν μες στο σπήλαιο ήταν απλά αντίγραφα των αληθινών. Ίσως σκεφτούν να επιστρέψουν πίσω, λυπούμενοι τους φυλακισμένους συντρόφους τους. Πίσω, όμως, στο σπήλαιο, δε θα μπορούν να συνηθίσουν στο σκοτάδι, και, προσπαθώντας να διδάξουν στους υπόλοιπους την αλήθεια, ίσως δεχτούν το μίσος και την αντίδρασή τους.

Ο κόσμος μέσα στο σπήλαιο, για ολόκληρο το έργο της Πολιτείας, εκφράζει την εμμονή στα αισθητά πράγματα, όσων μπορούν οι άνθρωποι να αντιληφθούν με τις αισθήσεις τους, ενώ η άνοδος στονπραγματικό κόσμο και η όραση των αληθινών Ιδεών υπό το φως του Ήλιου οδηγούν στην κατα τον Πλάτωνα απόλυτη αλήθεια :

Την εναρμόνιση των τριών τμημάτων της ψυχής και την ενδυνάμωση του λογιστικού.

Καθηλωμένοι στην ίδια θέση οι έγκλειστοι βλέπουν μόνο σκιές και, ελλείψει άλλων ερεθισμάτων, θεωρούν αυτονόητη την αυθεντικότητά τους. Τα δεσμά τούς στερούν κάθε δυνατότητα κίνησης, αυτενέργειας και διεύρυνσης του οπτικού τους πεδίου. Προσωπική δράση δεν υφίσταται. Υπάρχει μόνον όρασης αλλά και αυτή δεν είναι άλλο από παθητική παρατήρηση των συμβάντων, αναντίρρητη αποδοχή των δεδομένων των αισθήσεων, άγνοια, πλάνη.

Η ανάβαση στον κόσμο του φωτός συνιστά μια πορεία, η οποία ξεκινώντας από μια αρνητική γνώση, από τη γνώση „του τι δεν είναι“, απολήγει στην αυτογνωσία και την κοσμογνωσία. Ο κόσμος του σπηλαίου απεικονίζει την εμμονή της ψυχής στο αισθητόν, την υπερεκτίμησή του, την παντελήκυριαρχία των αισθήσεων και του επιθυμητικού τμήματός της επί του λογιστικού. Η προσκόλληση στο γίγνεσθαι επιφέρει ψυχική σύγχυση, νόσον, ενώ η θέασις των όντων εσωτερική ισορροπία , την εναρμόνιση των τριών τμημάτων της ψυχής και την ενδυνάμωση του λογιστικού μέρους της. Για τον Πλάτωνα, το αίτημα της αυτογνωσίας είναι πρωταρχικό. Ακόμη κι αν δε βρεθεί ποτέ ο φιλόσοφος -ηγέτης που θα διοικήσει την ιδανική πολιτεία, κάθε άνθρωπος χωριστά θα πρέπει να επιδιώξει τουλάχιστον να ρυθμίσει το πολίτευμα της ψυχής του.

Η ερμηνεία της αλληγορίας του σπηλαίου του Πλάτωνα στη σύγχρονη εποχή

Oι άνθρωποι, από αρχαιότατες εποχές ως σήμερα, ζούμε φυλακισμένοι στα σώματά μας, μέσα στις παραισθήσεις, τιςψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες μας που δημιουργούνται από τον εγωκεντρισμό, την επιθυμία για απόκτηση και εξουσία, τον ατομικισμό, την αδιαφορία για τους άλλους, την προσκόλληση μόνο στις σωματικές μας ανάγκες και σε αυτές που μας προστάζει η αυτοϊκανοποίηση του εαυτούλη μας και την άκριτη υπακοή σε αυτό που μας παρουσιάζουν ως πραγματικό και ως την μοναδική μας επιλογή για ζωή . Για να γνωρίσουμε την αλήθεια, πρέπει ν’ αποτινάξουμε τα δεσμά των αισθήσεων αλλά και τα δεσμά των ποικίλων εξουσιαστών, που αφήνουν ν’ αντιλαμβανόμαστε μόνο τα αντίγραφα και τις απατηλές σκιές της πραγματικότητας.

Έρχεται όμως κάποια στιγμή, που κάποιοι δεσμώτες, καταφέρνουν ν’ απαλλαγούν απ’ την επιρροή των αισθήσεων και των δογμάτων και να γνωρίσουν την αλήθεια, βασιζόμενοι στις αποδείξεις που τους παρέχει μόνο ο ορθός λόγος και η καθαρή σκέψη. Οι άνθρωποι αυτοί είναι οιφιλόσοφοι και οι «πεπαιδευμένοι», οι μορφωμένοι, που η παιδεία τους δείχνει τον τρόπο πώς, ξεγλιστρώντας μέσα από τα ποικίλα δογματικά δίχτυα, να ξεφύγουν από τη μοίρα των δεσμωτών της σπηλιάς…

Άλλωστε ο κόσμος του σπηλαίου και όσα διαδραματίζονται εντός του είναι τόσο δεδομένος, ώστε να μη γεννά την παραμικρή αμφιβολία για το αν είναι αληθινός. Ωστόσο αυτό συμβαίνει και στη δική μας πραγματικότητα που δεδομένα και αληθινά θεωρούνται μόνο όσα μας δείχνουν τα ΜΜΕ, όσα μάθαμε στο σχολείο, όσα αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας όχι όμως με τον νου μας, όσες επιθυμίες απορρέουν από τις σωματικές μας ανάγκες αλλά και τις ανάγκες επιβεβαίωσης του υπέρμετρου εγώ μας με αποτέλεσμα όλα αυτά να έχουν οδηγήσει τον άνθρωπο στη ψευδαίσθηση πως είναι μόνος του και ο μόνος τρόπος να επιβιώσει είναι εις βάρος των άλλων και της φύσης.

Οι ομοιότητες με την ταινία Matrix


Ο πυρήνας του μύθου του σπηλαίουξαναπροτάθηκε, σε σύγχρονη εκδοχή, στην ταινία το Matrix (1999) των αδερφών Andy και Larry Wachowsky (Γουατσόφσκυ). Η ταινία, ως γνωστόν, περιγράφει ένα μέλλον στο οποίο ο κόσμος όπως τον ξέρουμε εμείς είναι ουσιαστικά τοMatrix, μια εικονική πραγματικότητα που δημιουργήθηκε και συντηρείται από νοήμονες μηχανές προκειμένου να κατευνάσει, υποτάξει και εκμεταλλευτεί τον ανίδεο ανθρώπινο πληθυσμό ως πηγή ενέργειας (παραγωγής και κατανάλωσης, θα λέγαμε).

Όπως στο μύθο του σπηλαίου, ο κόσμος του Μάτριξ (σπηλιά –ΜΗΤΡΑ –matrix) , είναι ένας κόσμος παραισθήσεων. Οι άνθρωποι ζουν και κινούνται σε αυτόν, χωρίς να υποψιάζονται την πραγματική «ψεύτικη» κατάστασή του. Η ταινία αναφέρεται δήθεν στο μέλλον, για ευνόητους λόγους, ενώ περιγράφει γλαφυρά τη σύγχρονη κατάσταση της ανθρωπότητας. Στην πρώτη ταινία της σειράς, ο ήρωας ο Neo, διαλέγειτο κόκκινο χάπι που του επιτρέπει να προχωρήσει στην αφύπνιση. Ο Σκοτεινός, όπως τον αποκαλούσαν, Ηράκλειτος δηλώνει χαρακτηριστικά :

«ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΞΥΠΝΗΤΟΥΣ. ΟΙ ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟΙ ΖΟΥΝ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ».

από την ταινία the Matrix

Όμως δεν θέλουν όλοι οι άνθρωποι να ξεφύγουν από το Μάτριξ!.. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να αντικρούσουν την φοβερή πραγματικότητα. Θέλουν σαν το Σάιφερ να ζουν στον ψεύτικο κόσμο. Όταν τους δίνουν «το κόκκινο και το μπλε χάπι», δεν επιλέγουν οι περισσότεροι το κόκκινο που θα τους οδηγήσει στο «ξύπνημα». Προτιμούν να μένουν στο όνειρο, παρά να αντιληφθούν το μέγεθος του εφιάλτη στον οποίο είναι έτσι κι αλλιώς μπλεγμένοι.

Οι παρόμοιες ερμηνείες του Μύθου και της ταινίας Μάτριξ στη σημερινή πραγματικότητα

 

Δεν μπορούμε να αναγκάσουμε κανένα να ξυπνήσει με το ζόρι. Αυτό όμως που έχουμε υποχρέωση είναι να καταστήσουμε εμφανή και προσβάσιμη την έξοδο από το τούνελ γι‘ αυτούς, που έχουν κουραστεί να ζουν στο όνειρο-εφιάλτη και η ψυχή τους είναι έτοιμη να ανθίσει στη συνειδητότητα. Δεν είναι χρήσιμο να περιμένουμε την έλευση του Νέου (Νήο=New) εκλεκτού για να μας σώσει από τη μηχανικότητα, γιατί μόνο ο καθένας μπορεί, με τη δική του προσπάθεια και τη σχετική εξωτερική βοήθεια, να γίνει o σωτήρας του εαυτού του. Τα πράγματα όμως δεν είναι και τόσο ζοφερά. Αυτή είναι η μία πλευρά της Σελήνης, η σκοτεινή. Υπάρχει όμως και η άλλη που μας κάνει να είμαστε, υπό όρους, αισιόδοξοι….Είναι η πλευρά που υπάρχει στην έξοδο του σπηλαίου….

Πηγή:

http://berlin-athen.eu/%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%80%CE%B7%CE%BB%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BB%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%B1/

Είναι δύο ακραίες περιπτώσεις που δείχνουν την ανθρώπινη αδυναμία. Η μία ωθεί το άτομο να βγει έξω και δεν το κάνει, ενώ όταν αυτό απαγορευτεί τότε το άτομο προσπαθεί να βρει τον τρόπο να δραπετεύσει, να αμαρτήσει και να φέρει κι άλλους στο δρόμο του. Αυτό έγινε από την αρχή, όταν η Εύα έφαγε το μήλο και το πρόσφερε στον Αδάμ με την καθοδήγηση του πονηρού φιδιού. Δεν έμεινε λοιπόν εκεί, αλλά παρέσυρε και τον Αδάμ.

Η πραγματικότητα μπορεί να μας χαρίσει άπειρες χαρές ή άπειρες λύπες,  αλλά είναι ένα βίωμα. Ήταν κάτι δικό μας. Και το όνειρο είναι δικό μας αλλά όσα μας χαρίζει είναι ψεύτικα; Όχι πάντα Ναι, το βλέπει και μας ενημερώνει,  γι’ αυτό υπάρχουν τα προφητικά όνειρα. Δεν είναι όλα λοιπόν ψεύτικα. Όταν θέλεις κάτι πολύ το αποκτάς. Άρα, βλέπεις π.χ. ότι απέκτησες βιβλία ή χρήματα μπορεί να τα αποκτήσεις στην πραγματικότητα. Βάσει νέων μελετών δεν είναι πάντα κακό όνειρο όταν δεις ότι μαζεύεις χρήματα. Είναι η απόκτηση χρημάτων ή υλικών αγαθών. Όχι όμως πάντα. Εξαρτάται τον τρόπο που τα βλέπει κάποιος.

Αλήθεια πότε γίνονται τα μεγαλύτερα θαύματα; Δεν αναφέρομαι στα θρησκευτικά εδώ. Αξίζει να σημειωθεί το μεγαλύτερο θαύμα που έχει γίνει από έναν μεγάλο μουσικό που ήταν  στα 26 του χρόνια κουφός. Ποτέ δεν άκουσε την εκτέλεση των τελευταίων έργων του μετά την κώφωση του, διότι δεν είχε τη δύναμη να το κάνει. Όμως, συνεχίζουν να ακούγονται. Πρόκειται για τον Μεγάλο κλασικό μουσικό τον Μπετόβεν. Πως είναι δυνατόν λένε αυτός που δεν άκουγε να κατορθώσει να συνθέσει αρμονικές ερμηνείες; Κι όμως αυτό είναι το θαύμα. Να μπορείς να αναπτύξεις μέσα από το έργο σου την αίσθηση που δεν έχεις. Άρα, δεν υπάρχουν άτομα με ειδικές ανάγκες, διότι κάθε κουφός μπορεί να  κρύβει μέσα του έναν Μπετόβεν, φτάνει να το ανακαλύψει.  Αν προσπαθήσουν να συνθέσουν οι κουφοί ή να ζωγραφίσουν οι τυφλοί τότε θα μπορούσαμε να  ξεπεράσουμε τη νοοτροπία που θέλει αυτά τα άτομα να απέχουν από την κοινωνική ζωή. Αυτός είναι και ο λόγος που δημιουργήθηκαν οι παραολυμπιακοί αγώνες. Μέσα απ’ αυτούς βγήκαν μεγάλοι πρωταθλητές. Μάλιστα, μέσα στη βουλή υπάρχει ένας τυφλός υπουργός. Πριν χρόνια ούτε κατά διάνοια θα γινόταν κάτι τέτοιο. Οι εποχές έχουν αλλάξει και σε λίγο τα άτομα αυτά θα είναι μέσα σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες ίσοι ανάμεσα σε ίσους ευτυχώς.

Ο κίνδυνος είναι μια βασική αντίληψη της πραγματικότητας. Όταν νιώσει η μητέρα ότι κινδυνεύει το παιδί της θα το ενημερώσει. Είδα κακό όνειρο για σένα. Να προσέχεις θα του πει. Ή την  ώρα που εκείνος κινδυνεύει η μητέρα ξυπνά από το βαθύ της ύπνο και κλαίει γοερά λουσμένη στον ιδρώτα. Παλικάρι μου πρόσεχε φωνάζει. Με τηλεπάθεια αντιλαμβάνεται  το παιδί ότι μια ζεστή ενέργεια φωτός το πλημμυρίζει και σκέφτεται έντονα την μάνα του. Άρα, κάτι το βοηθάει να προσέξει. Όμως αυτό δεν γίνεται πάντα δυστυχώς.  Οι πιο πολλές μητέρες αντικρίζουν το άψυχο κορμί του παιδιού τους πολύ αργά πια. Έχει χαθεί το ένστικτο πια; Δεν αναγνωρίζουν τα μηνύματα που δίδει το υποσυνείδητο ή έτσι έπρεπε να γίνει; Κανείς δεν ξέρει απόλυτα,  όλα είναι εικασίες. Όμως στα ζώα αυτό το ένστικτο είναι έντονο.

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πως ο εγκέφαλος δέχεται όλα τα ερεθίσματα από την πιο απλή κίνηση του χεριού, έως την πιο σύνθετη. Όλα λειτουργούν παράλληλα. Μπορώ ταυτόχρονα να ακούω και να βλέπω, να σκέφτομαι και να τρώω. Να μιλώ και να καθοδηγώ ένα προνήπιο δείχνοντάς του τους κανόνες που πρέπει κάθε φορά να ακολουθεί. Κι εκείνο με κοιτάζει με θαυμασμό σαν να βλέπει σε μένα τον προστάτη του. Αυτή λοιπόν είναι η κάθε μάνα ή ή κάθε θεία που προσπαθεί κάθε φορά να δώσει προστασία στον μικρούλη, ενώ αύριο η μητέρα η η θεία θα σταθεί στο πλευρό του μικρούλη που θα γίνει πια άνδρας και θα την κρατά από το χέρι, διότι δεν θα βλέπει καλά ή δεν θα μπορεί να κινηθεί. Τότε γίνεται αυτός προστάτης της. Πόσο αλλάζει η ζωή και οι ρόλοι. Όλα με σοφία δημιουργήθηκαν από τον πλάστη. Αν ήμασταν αλλιώς,  όλα θα ήταν αλλιώς. Όμως εμείς θα ήμασταν κάτι άλλο και όχι αυτό που είμαστε τώρα. Γιατί να είμαστε κάτι άλλο και να μην είμαστε αυτό που είμαστε τώρα; Τι θα άλλαζε αν έβλεπα τον αόρατο κόσμο; Πού θα μου χρησίμευε ο ήχος ή η μυρωδιά; Τι να το κάνει το σχολείο ο ελέφαντας; Όλα για κάποιο λόγο έγιναν έτσι όπως έγιναν. Άρα, χρέος μας είναι να εξελιχθούν ή να διατηρηθούν μόνο για το κοινό καλό όλων μας.

Η φιλοσοφία της ζωής: Πραγματικότητα και αντίληψη

3 σχόλια στο Η φιλοσοφία της ζωής: Πραγματικότητα και αντίληψη
  • Παρασκευή, 9 Μάρτιος 2018 στο 11:23
    Σύνδεσμος

    Μία που ξεκίνησες με το θέμα πραγματικότητα και αντίληψη ,ένα θέμα που έχει πολλές επεκτάσεις , μέσα από την ζωή είτε την ζεις μέσα σε όνειρο είτε στην καθημερινή σου ζωή.
    Πιστεύουμε ότι τα όνειρα είναι μια πραγματικότητα που σου φανερώνεται εκεί που στην συνείδηση δεν μπορείς να αντιληφθείς. Ή τις περισσότερες φορές σημεία της ζωής που θα σου έρθουν , που είτε χρησιμεύουν για να προστατευθείς , να ελπίσεις , ένα γεγονός που δεν μπορεί να αλλάξει , σαν μια προετοιμασία για να αντιληφθείς μια πραγματικότητα που σε πλησιάζει.
    Από την άλλη στην συνείδηση , περνούν τόσα δεδομένα που ενώ τρέχουν δεν μπορείς να τα αντιληφθείς. Ίσως μερικά να είσαι τυχερός να τα αντιληφθείς.
    θα σου πω ένα παράδειγμα για ένα είδος μια πραγματικότητας που μας τυχαίνει τώρα τελευταία.
    Μίλαγα με κάποιον και η κουβέντα ήρθε για έναν λύκο που μας είχε πει , μην τολμήσεις να τον δεις από μακριά αγριεύει.
    και μόλις πήγα στο σπίτι έπαιζε ένα παιχνίδι ο μικρός , και κάτι έπαθε σαν κόλλημα και πατάγαμε το κουμπί για τις σφαίρες , και αυτό λειτουργούσε να βλέπεις ποιο κοντά.
    σαν να φτιάχτηκε μια πραγματικότητα που δεν φαίνεται και αντιλήφθηκε μέσα από μια εικονική πραγματικότητα.
    μεγάλη φαντασία ; ε ; Λες , μπα, μια απλή σύμπτωση ήταν. Ένα κόλλημα ενός υπολογιστή που τύγχανε να ταιριάζει με την περασμένη πραγματικότητα που πέρασε .
    ένα ταξίδι που κάνεις κάθε φορά , είναι δυνατόν να το αντιληφθείς ; όχι δεν μπορείς , σε όνειρο νομίζω ότι είναι ποιο ξεκάθαρο. Σαν ταξιδεύεις. . Περνάς πάντα μία πόρτα και η ίδια η πόρτα σε οδηγεί σε ένα συγκεκριμένο μέρος. Όταν επαναλαμβάνεται από την συγκεκριμένη πόρτα , λες είναι δυνατόν ;
    Ο αγαπημένος μου , είχε δει ένα όνειρο άσχημο , και μας το είπε. Και χαριτολόγοντας , είπαμε αυτό δεν είναι καλό.. αν μπορούσαμε να τον βοηθήσουμε. Και είδε ένα δεύτερο όνειρο με μας μαζί του και ένα τρίτο πάλι με εμάς .. Και του δώσαμε μια οδηγία πώς να λειτουργήσει ένα «εργαλείﻨ..
    Και εκεί μια άλλη πραγματικότητα εμφανίστηκε .. Ποιος πιστεύει ότι αυτά που γράφουμε θα είναι και αυτά μια αλήθεια..
    ή εμείς οι ίδιοι να μην τα πιστέψουμε και να τα καταχωρήσουμε στην φαντασία .
    ίσως οι συμπτώσεις μεγαλώνουν αλλά και αυτό οδηγεί μεν σε καλό δρόμο αλλά και ο κακός δρόμος πάντα παραμονεύει . Οδηγούμαστε στο να γίνουμε παράφρων είτε αλαζόνες. Γι αυτό καλύτερα να κρατάς μικρό καλάθι.
    και ένα άλλο τελευταίο , η πραγματικότητα που ζούμε τώρα είναι αληθής ;
    Υπάρχει κάτι άλλο ποιο πέρα που δεν βλέπουμε ,
    τι εννοώ ;
    πριν τρεις μέρες εκνευρίστηκα τόσο πολύ με κάποιον που είπε λόγια για εμάς που στην πραγματικότητα δεν ισχύουν . Στεναχωρήθηκα , γιατί διαπίστωσα όταν τον άλλον δεν το ξέρεις , δεν μπορείς να βγάζεις συμπεράσματα . Αλλά αυτό δεν μπορείς να το αλλάξεις , το δέχεσαι , γιατί ο καθένας πιστεύει αυτό που πιστεύει. Δηλαδή δέχεσαι την πραγματικότητα του άλλου απλά δεν την στηρίζεις για εσένα να ισχύει . Τον αφήνεις ελεύθερο και ότι σε πειράζει , δεν το πλησιάζεις . Αλλά μέχρι να το καταλάβω αυτή η ενέργεια που ένοιωσα ήταν τόση κακή .. για εμάς .. Και εκεί στα καλακαθούμενα , που είχα αυτόν τον εκνευρισμό ήρθε ένα όμορφο άρωμα που άλλαξε αυτόν τον εκνευρισμό . Εστιάστηκα σε αυτό το άρωμα και τον εκνευρισμό το ξέχασα. Στο τέλος της ημέρας το διαπίστωσα αυτό , ότι οι άνθρωποι άθελα τους μερικές φορές μπορεί να προσκυνήσουν τόσο κακό στους άλλους μέχρι να το αντιληφθούν μετά το πέρας ενός συμβάντος μια πραγματικότητας που έλαβε χώρα. Δεν είναι αργά να περιμένεις το αποτέλεσμα και όχι να το αντιληφθείς ποιο νωρίς ; Δύσκολο πολύ αλλά όχι ακατόρθωτο . Να παρατηρείς ενδοχελικά την πραγματικοτήτα στο παρόν που τρέχει και να γυρνάς πίσω για να δεις τι έγινε όταν τελείωσε αυτήν η πραγματικότητα του τώρα τι έγινε και γιατί έγινε..
    τόσα δεδομένα και να είναι ανεπεξέργαστα. Αλλά είναι τόσο περίπλοκα , είτε είναι σε όνειρο είτε στην ζωή την αληθινή. Να έχεις μια κλωστή και να την τραβάς μέχρι να το κάνεις κουβάρι..

    Απάντηση
  • Τρίτη, 30 Ιανουάριος 2018 στο 18:12
    Σύνδεσμος

    Νεκταρια μου μολις τελειωσα την αναγνωση του νεου αρθρου σου. Συγχαρητηρια!!! Αρθρο εμπεριστατωμενο , που απτεται της φιλοσοφιας της ζωης σε χρονο σημερινο, σε απλο λογο που ο καθενας μπορει να κατανοησει προσφεροντας τα ερεθισματα στο μυαλο να κανει βηματα περα απο το ορατο και το απτο .

    Απάντηση
    • Τρίτη, 30 Ιανουάριος 2018 στο 18:25
      Σύνδεσμος

      Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Έκανα ό,τι μπορούσα παρουσιάζοντας την πραγματικότητα πως είναι, πως θα μπορούσε να είναι και πως δεν θα γίνει ποτέ. Έχουμε μάθει ότι υπάρχουν όρια σ’ αυτή. Όποιος τα ξεπερνάει καταλαβαίνει ότι υπάρχουν κινήσεις που δεν θα μπορέσει να αλλάξει μια κατάσταση. Μπορεί να διορθώσει κάποια λάθη την επόμενη φορά, αλλά δεν μπορεί να αποφύγει ένα λάθος. Αυτή είναι η πραγματικότητα και όσους αρέσει. Όσοι δεν την θέλουν ή δεν την αντέχουν μπορούν να την ονειρευτούν ή να την φανταστούν. Να παλέψουν για κάτι καλύτερο. Αν την αρνηθούν, τότε βιώνουν σε ένα δικό τους κόσμο. Το αποτέλεσμα όμως είναι αυτό που προσδοκούν; Τελικά Φωτεινή το άρθρο σε βοήθησε να με μάθεις λίγο περισσότερο;

      Απάντηση

Αφήστε μια απάντηση

Πριν αφήσετε κάποιο σχόλιο διαβάστε τα εξής:

 
  • - Τα σχόλια σας θα πρέπει να εγκριθούν από τους διαχειριστές της ιστοσελίδας πριν δημοσιευτούν.
  • - Παρακαλούμε χρησιμοποιήστε Ελληνικούς χαρακτήρες, σχόλια γραμμένα σε greeklish δεν θα εγκρίνονται.
  • - Όνειρα που βλέπετε Σάββατο βράδυ προς ξημερώματα Κυριακής δεν θα εξηγούνται. Αν σ' αυτή την ημερομηνία γράφετε όνειρα άλλων ημερών αυτό υποχρεωτικά πρέπει να επισημαίνεται, για να λαμβάνουν απάντηση και τα όνειρα αυτά. Όταν όμως γράφετε όνειρα με Κυριακάτικη ημερομηνία και είναι άλλων ημερών, πρέπει να γίνεται υποχρεωτική επισήμανση αυτού, ώστε να παίρνουν άμεσα απάντηση, αποφεύγοντας την ερώτηση αν είναι Κυριακάτικο. Όταν δεν υπάρχει επισήμανση, θα θεωρούνται Κυριακάτικα και δεν θα παίρνουν απάντηση.
  • - Όνειρα που βλέπετε Σάββατο βράδυ προς ξημερώματα Κυριακής δεν θα εξηγούνται.
  • Διαβάστε τους όρους χρήσης μας
  • - Να είστε υπομονετικοί, οι χρήστες που απαντούν στα σχόλια σας είναι εθελοντές και θα σας απαντήσουν μόλις μπορέσουν.
  • -Παρακαλούμε διαβάστε τους παραπάνω όρους πριν καταχωρήσετε κάποιο σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο