Όταν το άτομο είναι νηφάλιο και μπορεί να σκεφτεί τις επιπτώσεις που έχει μια λάθος απόφαση μπορεί να προλάβει το κακό που πάει να κάνει στον εαυτό του και στους άλλους και να αναθεωρήσει ή να στραφεί προς άλλη κατεύθυνση.  Μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του. Δεν ισχύει δυστυχώς το ίδιο, όταν το ίδιο άτομο κάποια άλλη στιγμή της ημέρας δεν έχει καθαρό νου, όταν είναι θολωμένος, όταν έχει ταραχή, πανικό. Το άσπρο το βλέπει μαύρο και το μαύρο άσπρο εκείνη την ώρα. Γενικά, δεν βλέπει, δεν ακούει κανέναν, απλά λέει και κάνει αυτό που αισθάνεται. Αυτό που δεν θα έκανε ποτέ αν ήταν σε θέση να σκεφτεί λογικά τι κάνει. Εκείνη τη στιγμή η λογική και η συνείδηση πήγαν για μπύρες και το άτομο μόνο και αβοήθητο, όπως πάντα μια τέτοια στιγμή, τα έκανε θάλασσα.

Όλα δύσκολα του φαίνονται και βαδίζει το δρόμο που έχει χαράξει και επιλέξει χωρίς να είναι σε θέση να σκεφτεί καθαρά και λογικά τι θα μπορούσε να κάνει, ώστε να αλλάξει τα πράγματα. Όταν επιδρά η σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας, κανείς δεν μας αφοπλίζει. Έχουμε μια σκέψη μόνο να αποτελειώσουμε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας. Τότε λειτουργούν τα κατάμαυρα συναισθήματα, όπως είναι η εκδίκηση και το μίσος. Πρέπει το άτομο να βγάλει από τη μέση αυτή που του είπε χθες να χωρίσουν. Έχει μια σκέψη και μόνο στο μυαλό ότι εφόσον χώρισε αυτόν, θα τα μπλέξει με άλλον. Την αποτελειώνει λοιπόν με το σκεπτικό: «να μη σε έχω εγώ, να μη σε έχει κι ο άλλος».

Πόσα εγκλήματα κρυφά και φανερά κρύβουν μια τέτοια ιστορία! Πολλοί έχουν σκοτώσει πάνω σ’ αυτή την κατάσταση που έφεραν τον εαυτό τους όταν ήταν πλημμυρισμένοι με το μίσος, που κάθε μέρα θέριευε στην ψυχή τους και τους κατέτρωγε, σε μια στιγμή που η συνείδηση κοιμάται ή αδρανεί, το άτομο ενεργεί αυτόβουλα και μετά καταλαβαίνει ή δεν καταλαβαίνει τι έχει κάνει, όταν πια είναι πολύ αργά.

σκοτεινη μου πλευρα

Πηγή φωτό

Έχουν γίνει εγκλήματα βεντέτες στην Κρήτη για αιτίες που αφορούν τους προγόνους, εγκλήματα τιμής, όπως την γνωστή υπόθεση του Άκη Πάνου που σκότωσε τον σύντροφο της κόρης του. Εγκλήματα μετά από ατύχημα. Π.χ. παθαίνει ένα ατύχημα το άτομο και ο σύντροφος το αποτελειώνει για να μπορέσει να το εξαφανίσει, διότι δεν μπορεί να το κουβαλήσει, όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος ο δολοφόνος στην υπόθεση Φραντζή. Εγκλήματα μετά από βιασμό, υπόθεση Δουρή, εγκλήματα από εκδίκηση, εγκλήματα από άμυνα  κ.λ.π.

Τα πιο άδικα όμως εγκλήματα είναι αυτά που έπονται μετά από κλεψιά ή μη επιστροφή δανεικών ή αν εμπλακεί κάποιο άτομο για να σώσει έναν άγνωστο που κινδυνεύει. Τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα όμως,  είναι καημός. Φανταστείτε ένα άτομο πέρασε 9 μήνες στην κοιλιά της μητέρας του. Πόνος και αγωνίες καθημερινά να πάει σχολείο, να σπουδάσει, να μορφωθεί, να κάνει οικογένεια και σε μια στιγμή απροσεξίας, όλα χάνονται. Το άτομο φεύγει για πάντα από κοντά μας. Άδικο, πραγματικά άδικο, αλλά αυτή ήταν η μοίρα του, αλλιώς θα πήγαινε στο νοσοκομείο και νοσηλευόμενος μπορεί να έμενε ανάπηρος ή να έβγαινε μετά από κάποιο θεϊκό θαύμα με λίγους μώλωπες ξανά στη ζωή.

Τα εγκλήματα της Χ.Α. όμως γεννάνε ήρωες, όπως ακριβώς έγινε με το Φύσσα.   Αυτοί με την τακτική τους χάνουν την αξιοπιστία τους και παραδίδονται στη δικαιοσύνη. Μόνοι τους οδηγούνται εκεί, δεν τους φταίει κανείς, μόνο η βάρβαρη πολιτική τους. Η ειρωνεία είναι ότι η έκφραση Χριστός Ανέστη έχει τα ίδια αρχικά, αλλά η διαφορά είναι μεγάλη. Ελπίζω να είναι τυχαίο αυτό.

Δεν ζούμε κάτω από την πολεμική απειλή και όμως έχουμε καθημερινά νεκρούς από αυτοκτονίες, δυστυχήματα, απογοητεύσεις, εγκλήματα πάθους και όχι μόνο.  Το πιο λυπηρό είναι ότι γίνονται εγκλήματα για 100 €.    Τόσο λίγο λοιπόν κοστολογείται μια ανθρώπινη ζωή; Κρίμα! Οι νεκροί τώρα είναι πολλοί όπως και τότε. Είναι μια κατάσταση που δυστυχώς ποτέ δεν θα σταματήσει να υπάρχει , αλλά καλό θα ήταν να λιγόστευαν τα άτομα που  καθημερινά πεθαίνουν.

Όμως τα πιο πολλά εγκλήματα έχουν γίνει με εμμονές που τρέφει το άτομο  που τροφοδοτεί μ’ αυτές την ψυχή του. Η πιο κλασσική εμμονή είναι η δηλητηρίαση. Μια γυναίκα είναι πεπεισμένη ότι ο σύζυγός της την απατά και έχει φωλιάσει τη σκέψη ότι θα τη δηλητηριάσει για να ζήσει ανενόχλητος τον έρωτά του, εφόσον διαζύγιο δεν πρόκειται να του δώσει ποτέ όσο ζει. Μάλιστα, είναι σίγουρη ότι η ερωμένη είναι από το χώρο της δουλειάς ή από το φιλικό τους περιβάλλον. Συνέχεια παρακολουθεί αυτή που θα της υποδείξει το μυαλό της. Είναι βέβαιη, πως όποια σκέψη κι αν κάνει είναι και η σωστή. Τότε ή τη σκοτώνει ή φοβάται όταν ο άνδρας της φτιάχνει το φαγητό μην της ρίξει κάτι βλαβερό μέσα και κοιμηθεί ή πεθάνει. Τον σκοτώνει λοιπόν αυτή, πριν προλάβει να το κάνει αυτός.

Άλλες εμμονές είναι η σκέψη ότι εκείνος παίρνοντας το σκύλο βόλτα, θα βγει με την ερωμένη, άλλη περίπτωση είναι τα επαγγελματικά ταξίδια, που δεν είναι επαγγελματικά μόνο στο μυαλό του ατόμου. Επίσης, μια αργοπορία στο γραφείο είναι πάντα  μια ερωμένη. Ποτέ δεν πάει στο μυαλό τους όμως η σκέψη ότι αυτός που παντρεύτηκαν μπορεί να είναι ομοφυλόφιλος. Όταν τον δουν με τον φίλο του ησυχάζουν. Αυτή η σκέψη δεν περνά από το μυαλό κανενός. Όταν όμως διαπιστώσουν μια αλήθεια που αγνοούσαν, όλες κάνουν την ίδια σκέψη. Μακάρι να ήταν με άλλη, θα παντρευόμουν έναν φυσιολογικό άνδρα!

Επηρεάζονται, κατά πολύ,  από τα σίριαλ που έχουν τέτοιες σκηνές και παραλληλίζουν μ’ αυτά τη ζωή τους. Αυτό όμως δεν αληθεύει πάντα.  Μπορεί και να αληθεύει, αλλά δεν βασανιζόμαστε πριν μάθουμε ποια είναι η αλήθεια. Πρώτα βλέπουμε ποια είναι αυτή και μετά φερόμαστε ανάλογα.  Η τακτική αυτή οδηγεί στην κατάθλιψη και το άτομο δείχνει ότι δεν εμπιστεύεται το άτομο που αγαπά. Το αγαπά όμως;

Άλλοι περιμένουν να τους πει ο ίδιος τι συμβαίνει, αλλά δυστυχώς ο άμοιρος που θα είναι σύντροφός τους δεν θα γίνει πιστευτός.  Το άτομο που έχει εμμονές ψάχνει. Όλες τις στιγμές ελέγχει το κινητό του συντρόφου του. Βασανίζεται, ψάχνοντας τα συρτάρια του, ανακατεύοντας τα έγγραφα της δουλειάς του  και όταν δεν βρει κάτι πιστεύει ότι εκείνος το εξαφάνισε.  Αν βρει κάτι όμως, αντί να ξεσπάσει, ηρεμεί. Ηρεμεί, τι περίεργο, όταν μάθει ότι ο σύντροφός του πράγματι τον απατά, τότε βρίσκει την ηρεμία του. Παύει να βασανίζεται. Όσο όμως βλέπει ότι δεν τον απατά δεν ησυχάζει, τον ζώνουν τα φίδια.

Άλλη κατηγορία ανθρώπων με εμμονές είναι τα παθολογικά ζηλιάρικα άτομα, που έχουν την ίδια ακριβώς συμπεριφορά, αλλά είναι κτητικοί προς το άτομο, το διεκδικούν με αρρωστημένο και ανυπόφορο τρόπο, που το άτομο πνίγεται. Ακόμα κι αν τον αγαπά, θα φύγει και η συμπεριφορά του θα τον ωθήσει να αλλάξει προσκεφάλι χωρίς τη θέλησή του. Γι’ αυτό το λόγο, η αρρωστημένη κατάσταση, που βρίσκεται το άτομο, δεν φέρνει καλά αποτελέσματα.  Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς τη βοήθεια ειδικού. Δεν υπάρχει  περίπτωση αυτά τα άτομα να είναι ερωτευμένα.  Ο έρωτας είναι χαρά, μαγεία, ευτυχία. Άρα, όταν δούμε τη σχέση μας να φτάνει σ’ αυτό το σημείο, είναι προτιμότερο να φύγουμε. Όσο μένουμε μαζί δημιουργούμε τραύματα στα παιδιά μας, αν υπάρχουν. Αν δεν υπάρχουν, τότε είναι ένας λόγος να φύγουμε. Τι μας κρατάει σ’ αυτή τη σχέση; Η αγάπη του ή οι πράξεις του που είναι όλες ανύπαρκτες; Τι αγαπάμε λοιπόν σ’ αυτόν; Άρα, χρειάζεται να τον δει ειδικός και να τον γιατρέψει. Να γεμίσει αυτοπεποίθηση την πληγωμένη του καρδιά. Αυτές όμως οι περιπτώσεις δεν γιατρεύονται πάντα. Γίνονται επικίνδυνες όταν το άτομο αυτό σκοτώσει τη γυναίκα του για να πάψει να βασανίζεται! Ο πραγματικός ρόλος του ψυχίατρου στη ζωή του πρέπει να αρχίσει λίγο πριν φτάσει στο σημείο να γίνει δολοφόνος. Δεν είναι στη φύση του να γίνει δολοφόνος, ούτε εσώψυχα το θέλει. Τον αναγκάζει η ασθένειά του, διότι για ασθένεια σοβαρή πρόκειται. Άρα, όσες ζουν με ένα τέτοιο άνδρα θα πρέπει να τον αγαπούν πολύ για να τον ανέχονται ή είναι μαζόχες και είναι φυσικό να τον ανέχονται. Μια λάθος τακτική είναι να του φερθούν βίαια διότι, όπως είπα, είναι άρρωστος και η βία θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκούμενα.

Δεν έχουν όμως όλοι εμμονές όταν τους φοβίζει μια σχέση, όταν κάτι τους προειδοποιεί ότι το άτομο αυτό δεν είναι αξιόπιστο. Όταν τους ενημερώσει ότι είναι βαλτός από κάποιον άλλο, να τους πουλήσει έρωτα,  για να τους κάνει κακό. Αυτό μπορεί κάποιος να το αντιληφθεί και να νιώσει άβολα και το μέλλον να επαληθεύσει τα όσα φοβάται. Είναι τα άτομα που έχουν την έκτη αίσθηση, μυρίζονται τον κίνδυνο και έχουν ένστικτο.  Αν όμως αυτό γίνει συνήθεια και στις επόμενες σχέσεις, τότε μετατρέπεται σε εμμονή. Η ιδέα και μόνο ότι για δεύτερη φορά θα συμβεί το ίδιο πράγμα, δεν τους αφήνει να χαρούν τη σχέση τους.  Εδώ ταιριάζει η παροιμία «Κάηκε από το χυλό, φυσά και το γιαούρτι».

Ο ψυχίατρος, σε αντίθεση με άλλους ανθρώπους, πιστεύει ότι η ψυχή δεν είναι ζώσα πνοή, όπως εικονίζεται και διδασκόμαστε  στα  θρησκευτικά, αλλά ότι αποτελεί μέρος του εγκεφάλου. Το αστρικό ταξίδι, η κίνηση όταν ενύπνια βγαίνουμε από το σώμα λένε ότι είναι μηχανισμός του εγκεφάλου. Ότι είναι μια σκέψη, μια επιθυμία του ανθρώπου να πετάξει. Άρα, γι’ αυτούς η μεταθανάτια ζωή δεν νομίζω βάσει αυτών των θεωριών να είναι υπαρκτή ούτε πιστευτή. Μπορεί να μην είμαι ψυχίατρος, αλλά γνωρίζω καλά το αντικείμενο και μπορώ να σας ενημερώσω  σχετικά.

Οι εμμονές δεν δημιουργούνται  αυτόματα σε κάθε άτομο από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά υπάρχουν από πίσω βιώματα από το παρελθόν που έχουν φέρει το άτομο σ’ αυτή την κατάσταση. Τραύματα της ψυχής. Κάποιες καταστάσεις υπήρχαν από το σπίτι. Ένας μέθυσος πατέρας, μια κακοποιημένη μητέρα, πολλοί καβγάδες, μια δύσκολη εφηβεία κ.λ.π.  Το άτομο αυτό είναι γεμάτο από άσχημα βιώματα που θεωρεί απίθανο να έχει αλλάξει η ζωή του έτσι ξαφνικά. Δεν μπορεί να το πιστέψει, να το αντέξει, να το συνειδητοποιήσει. Είναι κάτι καινούριο γι’ αυτόν, του αρέσει, αλλά του φαίνεται κάτι νέο, κάτι ξένο που δεν του ανήκει. Αυτή η νέα κατάσταση αντί να τον χαροποιήσει λοιπόν, τον αναστατώνει περισσότερο. Μπλοκάρει όλο το νευρικό του σύστημα και η συμπεριφορά του γίνεται παράλογη, γεμάτη εμμονές. Αν κάποια τρώει ξύλο από το σύντροφό της, όταν χωρίσει και βρει άλλον, πάλι το ξύλο θα ζητά. Αν καταφέρει κάποτε να το συνειδητοποιήσει ότι έχει αλλάξει, νομίζει ότι είναι ένα όνειρο που θα διαρκέσει λίγο. Τα ψυχοφάρμακα που παίρνει ισορροπούν αυτή την κατάσταση και εξοικειώνουν το άτομο να συνηθίσει αυτή την ιδέα. Κάποια του σβήνουν τις κακές αναμνήσεις και δεν σκέφτεται πολύ. Γι’ αυτό το λόγο αντέχει όσα ζει μόνο με τη λήψη αυτών των φαρμάκων. Είναι κάτι σαν το ζάχαρο που δεν πέφτει αν δεν βάλεις ινσουλίνη. Όταν το πάγκρεας δεν παράγει ινσουλίνη, τότε το άτομο έχει ζάχαρο. Άρα, και το άτομο αν δεν πάρει αυτά τα φάρμακα υποφέρει. Συμπερασματικά λοιπόν, δεν είναι τρελός όποιος δει έναν ειδικό. Τον επισκέπτεται για να μην τρελαθεί. Αν το άτομο αυτό δεν γιατρευτεί, τότε θα αρχίσουν οι κρίσεις πανικού,  η αγοραφοβία,  όπου το άτομο θα ζητά να απομονωθεί μακριά από τους ανθρώπους, η κλειστοφοβία, η κατάθλιψη και δεν εννοώ την απλή θλίψη, αλλά αυτή που θέλει θεραπεία για να γιατρευτεί. Όσοι καταφέρουν να βγουν έξω βλέποντας άτομα να μιλάνε στο αυτί και να γελάνε μεταξύ τους, τότε νομίζουν ότι κοροϊδεύουν αυτόν.  Η ιδέα και μόνο τον σκοτώνει και τον απομονώνει περισσότερο. Το άτομο όμως μπορεί να εκδηλωθεί και να ζητήσει το λόγο βίαια, προκαλώντας καβγά, ή μπορεί να μην  κάνει και τίποτα.

Με τις διάφορες εμμονές τρέφουμε τέρατα στην ψυχή που αυτά όλο και μεγαλώνουν και στο τέλος θα ροκανίσουν την ψυχή μας, μέχρι να φαγωθεί εντελώς.  Οι εμμονές φέρνουν τις φοβίες, οι οποίες χωρίζονται σ’ αυτές που δεν υπάρχει κάποιο ερέθισμα  και σ’ αυτές που υπάρχει.   Οι φυσικές, αυτές που δεν έχουν κάποιο ερέθισμα,  είναι όλες οι γνωστές φοβίες που ξέρουμε. Οι τεχνητές ή αυτές που έχουν κάποιο ερέθισμα  είναι μετά από κάποια λήψη φαρμάκου, ναρκωτικών, μετά από τη θέαση ενός εφιάλτη, ενός θρίλερ, αν πάθαμε κάποιο σοκ, αν είδαμε τον αγαπημένο μας με άλλη, αν βιαστήκαμε, βασανιστήκαμε, απειληθήκαμε κ.λ.π.

Οι φοβίες που δεν υπάρχει κάποιο ερέθισμα είναι:

Η μικροβιοφοβία, ο φόβος για τις αρρώστιες και τα μικρόβια.

Η Αραχνοφοβία, ο φόβος για τις αράχνες, τα έντομα.

Η αεροφοβία, ο φόβος για τα αεροπλάνα. Αυτό συμβαίνει όταν το άτομο έχει κλειστοφοβία και φοβάται μην κλείσει η πόρτα, ή αν φοβάται τα κενά αέρος μήπως πέσει το αεροπλάνο, μήπως πάθει κάτι ο πιλότος και μείνει ακυβέρνητο κ.λ.π.

Ο φόβος της μοναξιάς, αυτόν τον έχουν άτομα που φοβούνται μη μείνουν μόνοι ή τους αφήσουν μόνους, εδώ συμπεριλαμβάνονται τα άτομα που φοβούνται το γηροκομείο, την εγκατάλειψη και την απόρριψη.

Ο φόβος των χρημάτων, είναι ο φόβος μήπως κάποιος μας κλέψει.

Ο φόβος του θανάτου. Το άτομο πιστεύει ότι όταν πουν ότι είναι νεκρός, θα είναι μια νεκροφάνεια. Θα θαφτεί και δεν θα υπάρχει κάποιος να τον ακούσει όταν επιστρέψει στη ζωή. Έπειτα, θα πεθάνει από ασφυξία.  Καλό θα ήταν να θάβαμε τα άτομα 3 μέρες μετά το θάνατό τους για να μην συμβεί αυτό. Επίσης, φοβάται ότι θα νιώθει ότι είναι θαμμένος και δεν ξέρει τι θα δει εκεί. Το μόνο που πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να φοβόμαστε είναι η οργή του θεού μην πάμε στην κόλαση. Αυτό κανείς δεν το φοβάται, ούτε τον απασχολεί. Θαρρείς και είναι όλοι αναμάρτητοι. Η κόλαση για μένα είναι εδώ. Θα το ερμηνεύσω παρακάτω αυτό. Ο θάνατος είναι μια κατάσταση, όπως και η ζωή. Δεν θα θυμόμαστε τη ζωή που κάναμε και δεν θα τη ζητάμε, όπως όταν γεννιόμαστε δεν θυμόμαστε το πριν. Όμως κάπου μέσα μου πιστεύω στην τιμωρία του Θεού, γι’ αυτό το άτομο βλέπει σκηνές από τη ζωή μας, αλλά δεν μπορεί να επέμβει ή να επανέλθει σ’ αυτή, διότι τώρα υπάρχει με άλλη μορφή σ’ έναν άλλο δικό του κόσμο, που του ανήκει.  Αυτά όλα είναι εικασίες, διότι κανείς δεν πέθανε και δεν επέστρεψε να μας πει τι βλέπουν οι νεκροί και πώς ζουν, αν ζουν εκεί σε άλλη υπόσταση ή σε άλλο παράλληλο σύμπαν ή σε άλλο κορμί (ΜΕΤΕΜΨΥΧΩΣΗ).

Εκτός από αυτά υπάρχει η κλειστοφοβία, η αγοραφοβία, ο φόβος για τους κλόουν,  η σκοταδοφοβία, υψοφοβία κ.λ.π.

Οι φοβίες αυτές γεννούν τα όνειρα της φοβίας. Είναι η προσπάθεια της ψυχής να τα αποβάλλει και πρέπει να αντέξουμε τη θέα τους για να γίνει αυτό.  Είναι τα όνειρα που μας δίδουν την ευκαιρία να συμβιβαζόμαστε με τις φοβίες μας ή να ζούμε ανάμεσα σ” αυτές, σαν να είναι κάτι φυσιολογικό. Υπάρχουν πολλών ειδών φοβίες γενικές, δηλαδή όλες τις φοβίες που μπορεί να έχει ένα μεγάλο σύνολο ανθρώπων  όπως: γενικές ανασφάλειες, η νέα φοβία της οικονομικής κρίσης, φοβία της απόρριψης, ο φόβος του θανάτου, φόβος για το σκοτάδι, φοβία του αίματος, φοβία των ασθενειών, φοβία των γηρατειών, φοβία της βρομιάς, φοβία των ενέσεων, φοβία των μικροβίων, φοβία του νερού, φοβία της σκόνης, αραχνοφοβία, ποντικοφοβία, σκυλοφοβία, φοβία των ερπετών, φοβία της κατσαρίδας, και γενικά των εντόμων, αιχμοφοβία, ακροφοβία, ακροφοβία, υψοφοβία, αγοραφοβία, κλειστοφοβία, νυχτοφοβία, φοβία των γιατρών, της νοσηλείας, φοβία των εξετάσεων, φόβος αποτυχίας και κριτικής, φόβος έκφρασης,  άρνησης, φόβος έκφρασης, φόβος έκφρασης διεκδίκησης, φόβος εμφάνισης σε κοινό, φόβος κοινωνικής επαφής, φόβος του άλλου φύλου, φόβος του φαγητού μαζί με άλλους, φόβος για το άγνωστο, φόβος για το ζοφερό μέλλον κ.ά.,  αλλά υπάρχουν και οι ειδικές που μπορεί να έχουν λίγοι  άνθρωποι π.χ. μη χάσει τη δουλειά του, μη φάει ένα άσχημο φαγητό, μην καταλήξει μόνος, μήπως δεν αποκτήσει ποτέ παιδί κ.ά., αλλά κι αυτές που μπορεί να συναντήσεις μια φορά, φόβος για τους κλόουν κ.ά.

Κάτι που φοβόμαστε εμείς, για τον άλλο είναι κάτι φυσιολογικό. Στο όνειρο, τι περίεργο, συμπεριφερόμαστε σαν να το δεχόμαστε  αυτό που βλέπουμε, αλλά  στην πραγματικότητα μας απωθεί και μας τρομάζει. Είναι τα όνειρα που επαληθεύονται όλες οι φοβίες μας, αλλά δεν πρόκειται για εφιάλτη.  Βλέπουμε π.χ. ότι κολυμπάμε ανάμεσα σε φίδια, αλλά αυτή η όψη δεν μας τρομάζει.  Το συναίσθημα δεν είναι φοβερό, όπως στον εφιάλτη, αλλά αφήνει μια πικρία και έναν πανικό,  όχι όμως με εφίδρωση, όπως γίνεται στα όνειρα με έλλειψη βιταμινών, στα εμπύρετα ή στους εφιάλτες.  Ο πανικός αυτός δεν έχει κρίση, απλά τρομάζεις όταν όμως ξυπνήσεις κι αυτό είναι γραμμένο στη ματιά σου. Δεν έπονται σπασμωδικές κινήσεις.

Κατόπιν γεννιούνται κάποιες εμμονές. Π.χ. φοβάσαι το θάνατο και βλέπεις ότι θα πεθάνεις. Μετά νομίζεις ότι θα γίνει αυτό πραγματικότητα, μετατρέπεσαι σε κατά φαντασίαν ασθενή και πεθαίνεις τους άλλους με τη συμπεριφορά σου, ενώ εσύ είσαι μια χαρά.

Ο φόβος με τη φοβία έχει διαφορά. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Φόβος είναι ο δικαιολογημένος φόβος για κάτι. Π.χ. το σκοτάδι. Φοβία όμως είναι η αδικαιολόγητη φοβία για κάτι που γίνεται με κρίση πανικού. Το άτομο είναι σε θέση να καταλάβει ότι αυτό που φοβάται δεν πρόκειται να του συμβεί, ότι είναι μόνο στο μυαλό του, αλλά επιμένει να φοβάται και δεν μπορεί να το σταματήσει αυτό, διότι είναι μια κατάσταση που έρχεται μόνη της χωρίς τη θέληση του και το τυραννά. Από το φόβο του μπορεί να πάει στην τουαλέτα, χωρίς να έχει πραγματικά αυτή την ανάγκη. Να δημιουργήσει ένα στομαχόπονο, που θα οφείλεται στο άγχος που έχει και την κρίση πανικού που του δημιούργησε αυτό που είδε. Μια γιατρειά μπορεί να είναι η  βίωση αυτής της φοβίας. Αν π.χ. φοβάται τα αεροπλάνα, να μπει μέσα σ’ ένα από αυτά και να ταξιδέψει. Να δει με τα μάτια του ότι δεν είναι τίποτα φοβερό. Ναι, γίνονται και αεροπορικά δυστυχήματα, αλλά και στο σπίτι αν πέσει ένα κάδρο στο κεφάλι κάποιου και το ακούσει στις ειδήσεις, δεν θα βάλει κάδρα στον τοίχο του σπιτιού του;

Φοβίες όμως που δημιουργούνται μετά από πανικό μπορεί να είναι καινούριες που δημιουργήθηκαν μετά από κάποια νέα βιώματα που έζησε το άτομο. Αν π.χ. το άτομο έπαθε τροφική δηλητηρίαση και πήγε στο νοσοκομείο, δεν θα ξαναφάει το συγκεκριμένο φαγητό. Αν παντρεύτηκε και χώρισε, δεν θα ξαναπαντρευτεί. Αν έχασαν το παιδί τους δύο γονείς, για πάντα, δεν θα περάσουν ποτέ ξανά έξω από το σπίτι που ζούσε ή δεν θα ξαναπάνε στο νησί που σπούδαζε. Π.χ. για άλλους η Κρήτη, το νησί που σπούδαζε, είναι το ωραιότερο, γι’ αυτούς  είναι ένας εφιάλτης. Συνδέουν το νησί με τη συμφορά που τους βρήκε. Το ίδιο συμβαίνει αν δεν πέρασαν σε κάποια σχολή, δεν ξαναδίνουν εξετάσεις.

Υπάρχουν όμως και οι ήπιες εμμονές που τις έχουμε όλοι όταν χάσουμε κάτι θεωρούμε ότι δεν θα το ξαναβρούμε και όταν αρρωστήσουμε ότι δεν θα γίνουμε ποτέ καλά.

Στην περίπτωση της νεκρής φοιτήτριας πολλοί μπορεί να πιστεύουν ότι ακόμα ζει και βρίσκεται εκεί, ή ζουν εικονικά σαν να την έχουν δίπλα τους. Στρώνουν τραπέζι,  το κρεβάτι της  κανονικά σαν να ζει, πλένουν τα ρούχα που θα βάλει ή συμπεριφέρονται στην αδερφούλα της σαν να είναι αυτή.  Δεν την βλέπουν, αλλά νιώθουν ότι ζει στην Κρήτη και απλά δεν πάνε εκεί για να μην συνειδητοποιήσουν μια αλήθεια που δεν μπορούν να δεχτούν. Οι ήπιες εμμονές αντίθετα είναι καταστάσεις ήπιες που θεωρούμε με το μυαλό ενός πικραμένου ότι δεν θα αλλάξει τίποτα. Τα πράγματα θα παραμείνουν ως έχειν. Ευτυχώς,  το μέλλον πάντα μας διαψεύδει και ο φόβος παύει εκεί.

Το μίσος και η εκδίκηση είναι τα φοβερότερα συναισθήματα που ωθούν το άτομο να πράξει πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορεί ή θέλει να κάνει. Εκείνη τη στιγμή το μίσος δεν τον αφήνει να δει καθαρά τι θα κάνει. Θυμάμαι το παραμύθι με τις τρεις συμβουλές που άκουγα μικρή. Μία απ’ αυτές ήταν: Τον θυμό τον βραδινό κράτα τον για το πουρνό. Άρα, το πρωί που το μυαλό θα είναι νηφάλιο, που θα είμαστε σε θέση να πάρουμε σοβαρές αποφάσεις  θα έχει κοπάσει ο θυμός, το μίσος θα έχει καταλαγιάσει  και θα έχουμε άλλη αντίληψη των πραγμάτων. Σίγουρα θα φερθούμε εντελώς διαφορετικά. Δεν θα επιδρά η σκοτεινή μας πλευρά. Αν δούμε κάποια άτομα να μαλώνουν μεταξύ τους και τα βιντεοσκοπήσουμε, αν ηρεμήσουν και δουν καθαρά στην ταινία τον εαυτό τους, δεν θα αναγνωρίζουν αλληγορικά ότι είναι αυτοί. Πόσα μπορεί να ξεστομίσει η γλώσσα εν βρασμώ ψυχής και ακόμα χειρότερο πόσα μπορεί να κάνει! Το γεγονός αυτό θα το θυμούνται, αλλά θα διαβεβαιώνει ο ένας τον άλλο ότι ήταν μια κακιά στιγμή. Σήμερα, αυτή την ώρα αυτή τη στιγμή, αυτό το λεπτό, σε καμία περίπτωση δεν θα του μιλούσε έτσι. Αν ήταν και οι δύο σ’ αυτή την κατάσταση η συγνώμη δίδεται πιο εύκολα, διότι βαραίνονται και οι δύο εξίσου από το ίδιο σφάλμα, αλλά ποιος άνθρωπος παραδέχεται κάτι τέτοιο; Το κακό είναι ότι σ’ αυτή την περίπτωση ειπώθηκαν πιο σκληρά λόγια. Αν ήταν ο ένας μόνο και ο άλλος μιλούσε από άμυνα ή αντίδραση, επειδή τον έθιξε σαν άτομο ή σαν προσωπικότητα, η συγνώμη δίδεται πιο δύσκολα, ανάλογα με το χαρακτήρα του ατόμου και τι του έχει πει.  Αν συγκρατηθούμε λοιπόν,  θα γλιτώσουμε από μια συμφορά. Το 50% των ισοβιτών των φυλακών  είναι άτομα που δεν συγκράτησαν δυστυχώς το θυμό τους. Η εκδίκηση είναι όμως ένα πιάτο που πάντα τρώγεται κρύο. Μόλις την πάρεις ικανοποιείσαι μεν για λίγο, όμως αντί να διατηρηθεί αυτή η ευτυχία, μπορεί να έπονται περισσότερα κακά που θα φέρει η φύση, γιατί η φύση εκδικείται κι αυτή με το δικό της τρόπο. Απορούμε, γιατί η ζωή μας έχει τόσες συμφορές; Τις περισσότερες τις δημιουργούμε εμείς, άλλες είναι δοκιμασίες του Θεού για να δει τις αντοχές μας. Όταν όμως σκεφτόμαστε αρνητικά, τροφοδοτούμε τη ζωή μας ανάλογα και βλέπουμε τέτοια όνειρα και ζούμε τα ανάλογα βιώματα. Όλα τα κακά μας βρίσκουν όταν σκεφτόμαστε αρνητικά. Γι’ αυτό λένε ότι τη μοίρα την κάνουμε εμείς. Δικές μας είναι οι επιλογές. Ναι, εν μέρει αυτό ισχύει.  Επεμβαίνει ο Θεός μόνο όταν έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο, που έχουμε αποκλίνει εντελώς από το δρόμο του πεπρωμένου που έχει ορίσει για μας. Τότε και μόνο τότε επεμβαίνει στις ζωές των ανθρώπων και φέρνει τα πράγματα στη θέση τους.

Όταν το άτομο λοιπόν ζει παγιδευμένο σε καταστάσεις, τις οποίες έφερε τον εαυτό του,  παγιδευμένο σε ένα δικό του κόσμο, γεμάτο πανικό και φόβο, με το φόβο θα βιώνει, ενώ οι άλλοι θα το διαβάζουν στη ματιά του και θα το εκμεταλλεύονται για να γελάσουν. Φόβο μήπως απειληθούμε, μας κλέψουν, βιαστούμε κ.λ.π. τότε είμαστε σε μια κοινωνία που όλοι είναι κακοί και όλοι θέλουν το κακό μας. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο δεν θα υπήρχε θεός, δεν θα υπήρχε πίστη, ηθική, όλα θα είχαν διαλυθεί. Ο σατανάς θα ήταν ο νικητής, διότι η κοινωνία θα ήταν εντελώς κατεστραμμένη. Όχι, μπορεί να είναι ψεύτικη, μπορεί να είναι βρόμικη, αλλά σκάρτη και κατεστραμμένη, δεν είναι, τουλάχιστον, όχι ακόμα.  Μήπως κάπου σφάλλουμε λοιπόν; Αν δούμε έναν άνθρωπο με τα μάτια μας  εχθρό, εχθρός θα βγει στα μάτια μας. Δεν είναι όμως απόλυτο αυτό, διότι δεν τον εμπιστευόμαστε και ό,τι μας πει δεν είναι ικανό να μας απεγκλωβίσει από την παγίδα που ρίξαμε τον εαυτό μας.  Τους αδύναμους ανθρώπους δυστυχώς τους εκμεταλλεύονται. Ας δοκιμάσει λοιπόν ο αγοραφοβικός να βγει από το καβούκι του χωρίς να σκεφτεί μια μέρα την αποτυχία. Θα δει έκπληκτος ότι τίποτα κακό δεν θα του συμβεί. Αν όμως σκεφτεί το κακό, τότε όλα τα κακά θα του συμβούν. Κάποτε πρόσεχα την Τρίτη και 13, εφόσον λέγανε ότι ήταν αποφράδα και γρουσούζικη μέρα και πάντα κάτι πάθαινα. Από τη χρονιά που έμαθα γιατί ορίστηκε αυτή η μέρα σαν γρουσούζικη, δεν το προσέχω πια και τίποτα δεν συμβαίνει. Άρα, το συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως για τα περισσότερα κακά που μας συμβαίνουν ευθυνόμαστε μόνο εμείς.

Αν το καταλάβουμε θα πάνε όλα καλά. Αν όχι, τότε θα παραδερνόμαστε στο πέλαγο της αμφιβολίας. Ακόμα κι αν βρεθεί στεριά να μας φιλοξενήσει θα προτιμούμε να ξαναμπούμε στο πέλαγος με τη σκέψη και μόνο ότι δεν είναι η δική μας. Αξίζει όμως να δοκιμάσουμε. Κάτι θα βγει απ’ αυτό το ρίσκο.  Η αυτοπεποίθηση είναι ο φύλακας των ανθρώπων και είναι η δύναμη που τους οδηγεί σιγά- σιγά στην ευτυχία. Όταν κάνεις π.χ. δίαιτα και φας μια μέρα κάτι παραπάνω την επόμενη δεν λιγοστεύεις το φαγητό, αλλά αντίθετα τηρείς το πρόγραμμα κανονικά. Δεν λες ποτέ απέτυχα, ούτε σταματάς τη δίαιτα, απλά έκανα ένα μικρό διάλειμμα και συνεχίζω με νέες δυνάμεις. Αν χωρίσεις, ποτέ δεν λες  είμαι άτυχη, αλλά είμαι τυχερή που γλίτωσα από έναν ανάξιο άνδρα να σταθεί δίπλα μου. Αν χάσεις μια δουλειά τότε λες γλίτωσα από ένα απαίσιο αφεντικό. Πάμε για άλλα τώρα. Μόνο η ασθένεια δεν μπορεί να σε κάνει να σκεφτείς θετικά. Αν το άτομο έχει τη δύναμη να την παλέψει, να τη θεραπεύσει και να γίνει καλά, τότε είναι τυχερός.  Στην αντίθετη περίπτωση, δεν μπορώ να σκεφτώ τι μπορεί να κάνει. Έχω ακούσει ότι άτομα που έχουν  ανίατες ασθένειες είναι με τόση αυτοπεποίθηση γεμάτοι, που χαίρονται το τελευταίο τους λεπτό.  Μακάρι να ήμασταν όλοι δυνατοί σαν κι αυτούς  και να λέμε ότι υπάρχουν χειρότερες καταστάσεις από τη δική μου, εγώ θα γίνω καλά. Απορώ, από πού αντλούν αυτή τη δύναμη; Ευτυχώς, το κακό φεύγει και ο άνθρωπος αντιμετωπίζει τις νέες καταστάσεις, υγιής πια, που του φέρνει το μέλλον, καλές ή κακές.

Μετά την κατάθλιψη και την κρίση πανικού  το άτομο όταν φτάσει σε υψηλότερο στάδιο διάλυσης της ψυχής τότε σκέφτεται ότι η ζωή είναι μάταιη, δεν υπάρχει καμία χαρά.  Παύει να βλέπει τα χρώματα. Όλα του φαίνονται συνηθισμένα και άχρωμα. Τα τρόφιμα δεν έχουν γεύση, δεν αντιλαμβάνεται τις γιορτές που έρχονται. Δεν συμμετέχει στο τραπέζι  με την οικογένειά του. Αρνείται να κάνει μπάνιο, δεν θέλει να τον ενοχλούν. Παραμελεί τον εαυτό του, τρώει ανεξέλεγκτα. Όταν αρρωστήσει κάποιος ή πεθάνει δεν τον νοιάζει. Δεν τον λυπάται, χάνονται και νεκρώνουν όλα τα συναισθήματα. Γίνεται ασυνείδητος. Η αύρα του χάνει όλη τη λάμψη της. Χάνονται τα χρώματα. Τότε είναι που νιώθει κι ο ίδιος την ανάγκη να πεθάνει. Άλλοτε το κάνει, άλλοτε όχι. Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης λοιπόν.

Όταν όμως δεν ακούσει την Παναγία ή δεν την αναγνωρίσει και συνεχίζει να βαδίζει τον ίδιο δρόμο, τότε νιώθει ότι το τοπίο αλλάζει και ακούει τον ήχο από ένα τζάμι που σπάει. Από εκείνη τη στιγμή η ζωή του ατόμου αλλάζει ριζικά, διότι αρχίζει να βαδίζει προς την διάλυση, προς την κόλαση θα έλεγα εγώ. Αυτή η ψυχή έχει πέσει αλληγορικά στη φωτιά, μια φωτιά που έριξε ο ίδιος στον εαυτό του και κάηκε. Τότε η κατάσταση μετατρέπεται σε βαριά σχιζοφρένεια, με λίγα λόγια σπάει η αύρα, δεν μετανιώνει για ό,τι κακό έκανε γιατί έχει χάσει το εγώ του. Γελάει κυνικά με τον πόνο του άλλου. Πολλές φορές δεν αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του. Μπορεί να μη θυμάται τη ζωή του, ζει και δεν ζει παράλληλα ή κάνει ασυνείδητες κινήσεις. Γι’ αυτό το λόγο θεωρείται επικίνδυνος για την κοινωνία.

Υπάρχουν πολλών ειδών σχιζοφρένειες. Οι ψυχώσεις, όπως είναι η σχιζοφρένεια έχουν ως σύμπτωμα τις βαριές εμμονές, οι οποίες εμπεριέχουν προσκολλήσεις σε συγκεκριμένα πράγματα ρεαλιστικά ή μη και εκδηλώνονται με διάφορους τρόπους. Συνοδεύονται από άρση αναστολών (δηλαδή οι άνθρωποι κάνουν ή λένε πράγματα, που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα συνέβαιναν). Μερικές φορές μπορεί να εμφανίσει καταθλιπτικά συμπτώματα, άγχος, επιθετικότητα, επίπεδο συναίσθημα, διωκτικό παραλήρημα (ο ασθενής θεωρεί ότι κάποιος τον κυνηγάει και θέλει το κακό του) και αταίριαστο συναίσθημα με τη φύση και τη βαρύτητα του συμβάντος. Αρκετές φορές παρουσιάζεται σύγχυση (απώλεια συνειδήσεως, ελέγχου κ.λ.π.), αποδιοργανωμένη σκέψη, παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις, κακή υγιεινή, έλλειψη φροντίδας του εαυτού του και εκκεντρική συμπεριφορά.

Οι περισσότερες καταστάσεις αντιμετωπίζονται ιατρικά, άλλοι είναι κλεισμένοι στα ψυχιατρεία σαν επικίνδυνοι για την κοινωνία και κάποιοι άλλοι τερματίζουν την ζωή τους, διότι αυτή η κατάσταση τους έχουν φέρει στην απόγνωση και δεν ξέρουν πως να γυρίσουν πίσω.  Η ιδέα λοιπόν σκοτώνει. Φανταστείτε λοιπόν να είχαμε πολλές εμμονές, φοβίες, πανικό, ματαιότητα. Όλα αυτά καταλήγουν στην ασυνειδησία. Όταν το άτομο δεν έχει συνείδηση είναι ικανός για όλα κι αυτή η κατάσταση τιμωρείται με την έγκλειση του ατόμου σε μια κλινική,  έχοντας τον δέσμιο σε ένα κρεβάτι, δεμένο με ζουρλομανδύα, χαπακωμένο ή να κάνει άπειρα ηλεκτροσόκ ή στη χειρότερη περίπτωση να είναι φυλακισμένος σε ένα απομονωμένο κελί που το μόνο φως είναι από ένα ψηλό παράθυρο με κάγκελα. Εκείνος καθισμένος με τα γόνατα, σιωπηλός δεν ακούει τίποτα, δεν βλέπει τίποτα, δεν αισθάνεται, δεν ονειρεύεται παρά μόνο περιμένει καρτερικά το τέλος του που θα τον λυτρώσει από το μαρτύριο που ζει. Όμως κι αυτή την αναμονή δεν μπορεί να τη νιώσει, να την αισθανθεί, διότι είναι ένας ζωντανός- νεκρός που κινείται. Μοιάζει να έχει πέσει σε κώμα, αλλά δυστυχώς το άτομο αυτό έχει τη διαφορά ότι διέλυσε τη ψυχή, ενώ το κώμα πρόσβαλε κάποια νεύρα στον εγκέφαλο που επαναλειτουργούν ή αυτή η κατάσταση είναι μόνιμη, ανάλογα με το πρόβλημα. Ευτυχώς, αυτή η κατάσταση δεν οδηγεί επ’ ουδενί λόγο στην τρέλα. Μοιάζει με απρογραμμάτιστο ρομπότ.

Αν καταφέρει κάποτε να το σκάσει και να νιώσει κάτι, να πει κάτι, να θυμηθεί ή αν αποκτήσει συνείδηση όλα δεν θα είναι όπως παλιά. Θα διακρίνεις στο βλέμμα του μια απόκρουση σαν να είναι και να μην είναι παράλληλα εδώ. Σαν να λείπει. Θα φαίνεται στο πρόσωπο γραμμένη η επικινδυνότητά του. Μπορεί να μην κάνει και τίποτα. Όμως δεν είναι καιρός για ρίσκο τέτοιου είδους.

Βλέπεις άτομα τα οποία έχουν κάποιο ψυχικό νόσημα και μένουν ελεύθεροι διαπράττοντας τα πιο απαίσια εγκλήματα που έχουν συμβεί στην ιστορία της ανθρωπότητας, που καμιά νοσηρή φαντασία δεν τα έχει σκεφτεί, όπως εκείνο τον ψυχοπαθή που σκότωσε τους δικούς του και ρούφηξε τα μυαλά τους. Είναι δυνατόν ένας που έχει νοσηλευτεί να τον εμπιστευτούμε;

Σήμερα το κακό έχει παραγίνει με την οικονομική κρίση, την εγκληματικότητα που μαστίζει την  χώρα μας. Ο κόσμος φοβάται δικαιολογημένα και νιώθει μια ανασφάλεια για το τι μέλλει γενέσθαι.  Πολλοί έχουν τερματίσει τη ζωή τους, επειδή δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα έξοδα. Είναι δυνατόν να μας λένε ότι όλα πάνε καλά και να μας επαινούν οι άλλοι Ευρωπαίοι; Πού φαίνεται αυτό στα συσσίτια που τρώνε, στις απολύσεις, στους γονείς που δεν μπορούν να δώσουν ένα ποτήρι  γάλα να πιουν τα παιδιά τους, στη λιτότητα, στην ανεργία, στην εγκληματικότητα που έχει μεγαλώσει στις μέρες μας; Στις ληστείες;  Τι να πρωτοπώ και τι να πρωτογράψω;  Ναι, αυτός είναι ένας δικαιολογημένος φόβος που όποιος κι αν τον έχει δεν χρειάζεται νοσηλεία ή ιατρική παρακολούθηση, αλλά υπομονή. Τα πάντα ρει είπε ο Ηράκλειτος. Όλοι αυτό περιμένουμε.

Η σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας: Όταν η ιδέα σκοτώνει

Αφήστε μια απάντηση

Πριν αφήσετε κάποιο σχόλιο διαβάστε τα εξής:

 
  • - Τα σχόλια σας θα πρέπει να εγκριθούν από τους διαχειριστές της ιστοσελίδας πριν δημοσιευτούν.
  • - Παρακαλούμε χρησιμοποιήστε Ελληνικούς χαρακτήρες, σχόλια γραμμένα σε greeklish δεν θα εγκρίνονται.
  • - Όνειρα που βλέπετε Σάββατο βράδυ προς ξημερώματα Κυριακής δεν θα εξηγούνται. Αν σ' αυτή την ημερομηνία γράφετε όνειρα άλλων ημερών αυτό υποχρεωτικά πρέπει να επισημαίνεται, για να λαμβάνουν απάντηση και τα όνειρα αυτά. Όταν όμως γράφετε όνειρα με Κυριακάτικη ημερομηνία και είναι άλλων ημερών, πρέπει να γίνεται υποχρεωτική επισήμανση αυτού, ώστε να παίρνουν άμεσα απάντηση, αποφεύγοντας την ερώτηση αν είναι Κυριακάτικο. Όταν δεν υπάρχει επισήμανση, θα θεωρούνται Κυριακάτικα και δεν θα παίρνουν απάντηση.
  • - Όνειρα που βλέπετε Σάββατο βράδυ προς ξημερώματα Κυριακής δεν θα εξηγούνται.
  • Διαβάστε τους όρους χρήσης μας
  • - Να είστε υπομονετικοί, οι χρήστες που απαντούν στα σχόλια σας είναι εθελοντές και θα σας απαντήσουν μόλις μπορέσουν.
  • -Παρακαλούμε διαβάστε τους παραπάνω όρους πριν καταχωρήσετε κάποιο σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο